29.9.14

λύπη

Κι άμα στο λίγο έσφαλες, αγαπημένη,
μη ξεπουλάς το δώρο,
το πολύτιμο




Σαν αέρας γυρίζεις
μια ζωή χαραμίζεις
περπατάς στα χαμένα
δεν πιστεύεις κανένα, δε μιλάς.
.
.
 Δε πιστεύεις κανέναν
Δε φοβάσαι κανένα
μες στο ψέμα σου πέφτεις
με κοιτάζεις και πέφτεις και γελάς

1 σχόλιο:

Ίκαρος είπε...

ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΗ
Άμα την προτροπή είδες σαν εντολή και σπάστηκες, δε φταίω. Ελεύθερος είμαι να γράφω ότι θέλω και σε όποιον θέλω. Ελεύθερα και συ να περιδιαβαίνεις όπου θέλεις, να γελάς ή να σπάζεσαι. Δικό σου θέμα.
Το σπίτι μου είναι ανοιχτό. Το δικό σου κατέβασε ρολά ή γκρέμισε, δεν ξέρω. Λυπάμαι.
Πάντως όσες γέφυρες κι άμα γκρεμίσεις, όσους κι αν αρνηθείς γιατί τη Μάνα μας, αγαπημένη αδελφή, σού θυμίζουν, θα παραμένεις παιδάκι Της αγαπητό και περιπόθητο.
Εκεί που πας, θα στη θυμίζουν κάθε μέρα. Με τον άσχημο τρόπο, της αυτοδικαίωσης και του θριάμβου, λεηλατώντας και βιάζοντας την με τόσο κόπο γκρεμισμένη επίφαση ελευθερίας σου.