28.9.14

της Μάνας το φιλί

Περιπλανώμενος σε γη
Ανέραστη, απόκαμα
Ρίζες τα πόδια
Άγκυρα μαύρη η καρδιά
Μόνος, μια τόση δα αχτίδα
Υπόφωτη, αχνή,
Θύμησες φέρουσα αγαθές, Σέ
Ικετεύω, μή φείδου,
Αγαθή Ελευθερώτρια.



ΤΡΙΦΩΝΟ - Νυχτοπαίδι


Σ όποια γη σε πιάσει η νύχτα, νυχτοπαίδι μου
να χεις την πνοή μου ασπίδα και μαχαίρι μου
να μετρούν τα βήματά σου αγγέλων φτερά
και τα μαύρα κρίματά σου να πετάξουν σαν πουλιά
γρήγορα μακριά





(Κι άμα με πεις μωρό, δεκάχρονο παιδί, θα συμφωνήσω. Κι ακόμα παρακάτω... είθε)

Δεν υπάρχουν σχόλια: