19.5.14

φωνή βοώντος εν τη ερήμω

Στον απόηχο των εκλογών, ή καλύτερα στο μέσον των εκλογικών αναμετρήσεων, ακούμε και θα ακούσουμε θριαμβολογίες από όλους, βέλη κατηγοριών προς όλους, οργή και θυμό, ακόμα και για τους πολίτες που ψήφισαν να μην ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα - γιατί ξεχνούμε πως και η μη δράση αποτελεί μια μορφή (αντί)δρασης. Όλοι εναντίον όλων πάλι (διόλου πρωτότυπο), σε μια διαδικασία εσωτερικού αλληλοσπαραγμού με την επίφαση της «σωτηρίας» της Πόλης, του Κράτους, της Ευρώπης.
Ψέματα ασύστολα, που τα έχουμε συνηθίσει σε τέτοιο βαθμό, ώστε να τα πιστεύουμε κιόλας. Ψέματα αιώνια επαναλαμβανόμενα, μαζί με την δική μας υποκρισία, που παριστάνουμε τους έκπληκτους μπροστά στην ατυχία της εκάστοτε συγκυρίας, αυτοαμνηστευόμενοι με την επίφαση της αδυναμίας, ότι τάχα δεν ορίζουμε την τύχη του τόπου μας (γι αυτό και δεν κάνουμε τίποτα για να διορθώσουμε την προσωπική μας ζωή).
Κατά τον λαό όμως και οι άρχοντές του. Αρκεί να πάμε όχι πολύ, εκατόν κάτι χρόνια πίσω, και να ακούσουμε τα λόγια ενός μεγάλου των Ελληνικών Γραμμάτων, του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη:

(ακούστε από το 3:50 και μετά, για περίπου ένα λεπτό)


«Τις ημύνθη περί Πάτρης; και τί πταίει γλαυξ (*), η θρηνούσα επί ερειπίων; Πταίουν οι πλάσαντες τα ερείπια, και τα ερείπια τα έπλασαν οι ανίκανοι κυβερνήται της Ελλάδος, αυτοί οι πολιτικοί, αυτοί οι βουλευταί εκατέστρεψαν το Έθνος, ανάθεμά τους, κάψιμο θέλουν όλοι τους. Τότε σε ξεθέωναν οι προεστοί και οι γυφτοχαρατσήδες, τώρα σε αθεώνουν οι βουλευταί κι οι δήμαρχοι. Το τέρας το καλούμενον «επιφανής» τρέφει την φυγοπονίαν, την θεσιθηρίαν, τον τραμπουκισμόν, τον κουτσαβακισμόν (**), την εις τους νόμους απείθειαν, πλάττει αυλήν εξ αχρηστων ανθρώπων, στοιχείων φθοροποιών τα οποια το περιστοιχίζουσι, παρασίτων τα οποία αποζώσι εξ αυτού. 
Άμυνον περί Πάτρης θα ήτο η ευσυνείδητος λειτουργία των θεσμών, η εθνική αγωγή, η χρηστή διοίκησις, η καταπολέμησις του ξένου υλισμού και πιθηκισμού, του διαφθείροντος το φρόνημα και εκφυλίσαντος σήμερον το Έθνος, και η πρόληψις της χρεωκοπίας». 

Μόνος βέβαια τα έλεγε, μόνος (από όσο φαίνεται) τα άκουσε ο κυρ-Αλέξανδρος... το βεβαιώνει άλλωστε και η παρούσα συγκυρία, όπως και να την δει κανείς. Μόνοι (όλοι) δυσανασχετούμε, και αποτέλεσμα δεν βλέπουμε, γιατί απλά περιμένουμε από όλους τους άλλους να διορθώσουν τα κακώς κείμενα, λες κι εμείς δεν ανήκουμε στον κόσμο που δεν μας αρέσει. Σε μια εποχή που η λέξη «πατριωτισμός» κατασυκοφαντήθηκε ως ισοδύναμο του σωβινισμού, για να χρησιμοποιηθεί εκ νέου (από τους διαβάλλοντες αυτήν) προκειμένου η Πατρίδα μας να υποβληθεί σε δεσμά αβάστακτα και μακροχρόνια, ας μη λησμονούμε ότι ο Πατριωτισμός δεν αποτελεί προνόμιο των ολίγων, αλλά χρέος και συνείδηση και στάση ζωής όλων μας. 


__________________________

(*) Η Γλαυξ (ή Κουκουβάγια, για να συνεννοούμαστε) είναι το πουλί που η παρουσία του ήταν καλό σημάδι, καλός οιωνός, για τους αρχαίους Αθηναίους. Το ρητό «γλαυξ ίπταται», ήταν προάγγελος επιτυχίας για κάθε σκοπό. Η Γλαυξ ήταν επίσης ένα από τα σύμβολα της θεάς Αθηνάς και μάλιστα σε σχέση με την σοφία της. Όμως η προέλευση της λέξης από το ρήμα γλαύσσω που σημαίνει λάμπω, αστράφτω, μας κάνει να πιστεύουμε ότι η θεά Αθηνά και το πτηνό Γλαυξ ταυτίστηκαν, επειδή είχαν αστραφτερά μεγάλα μάτια. Έτσι έγινε η Γλαυξ το σύμβολο της πόλης της Αθήνας. Από: http://www.athinainfo.gr/

(**) Κουτσαβακισμός = νταηλίκι, συμπεριφορά ανθρώπου που παριστάνει τον σκληρό άντρα προσπαθώντας να επιβάλλει τη θελησή του, συνήθως εκ του ασφαλούς. Από: http://www.lexigram.gr