21.2.14

δύναμη στην αδυναμία

Ξυπνώ μεσάνυχτα κι ανοίγω το παράθυρο
Κι αυτό που κάνω ποιος σου το' πε αδυναμία
Που λογαριάζω το μηδέν μου με το άπειρο
Και βρίσκω ανάπηρο τον κόσμο στα σημεία ...

7.2.14

συγνώμη...

Πόσες υπεκφυγές, πόση ανευθυνότητα, πόσα.... πόσα μπορεί να κλείνει αυτή η λέξη.
Αλλά και πόσα συναισθήματα,
πόση συντριβή,
πόση αυτογνωσία...

Η λεπτή γραμμή ανάμεσα στο ψέμα και την αγάπη, 
που μεταποιεί την αξία της λέξης
από το μηδέν στο Άπειρο.



Πεθαίνει η συγγνώμη στα χείλη και τα στόματα
Αφήνει την πνοή της στης ψευτιάς τα χαρακώματα
Χιλιάδες τα ονόματα μέσα στο κατάλογο
Φιλίες που τελειώνουν με τρόπο παράλογο
Συγγνώμη είναι λέξη που γεννιέται το βράδυ
όταν ο ήλιος δύει, εκεί που ο ήλιος παύει,
εκεί που η ψυχή προστάζει τα χείλη
και δάκρυα λερώνουν της καρδιάς το μαντήλι