18.11.14

τι να μας πουν και οι ποιητές...



 
06:40
- H ποίηση είναι ένας τρόπος να τραγουδάς, αντί να προσεύχεσαι.
- Η ποίηση είναι ένας τρόπος να θέτεις ερωτήματα, αντί να σηκώνεις το δάχτυλο.


.

13.11.14

ηλιαχτίδα


Αυτός ο κόσμος είναι ομορφιά γεμάτος
κι αν έχει ασχήμια η ασχήμια είμαι εγώ
γιατί είμαι άνθρωπος και έκανα το λάθος
να θεωρώ πως είμαι ο πιο σημαντικός 





29.9.14

λύπη

Κι άμα στο λίγο έσφαλες, αγαπημένη,
μη ξεπουλάς το δώρο,
το πολύτιμο




Σαν αέρας γυρίζεις
μια ζωή χαραμίζεις
περπατάς στα χαμένα
δεν πιστεύεις κανένα, δε μιλάς.
.
.
 Δε πιστεύεις κανέναν
Δε φοβάσαι κανένα
μες στο ψέμα σου πέφτεις
με κοιτάζεις και πέφτεις και γελάς

28.9.14

της Μάνας το φιλί

Περιπλανώμενος σε γη
Ανέραστη, απόκαμα
Ρίζες τα πόδια
Άγκυρα μαύρη η καρδιά
Μόνος, μια τόση δα αχτίδα
Υπόφωτη, αχνή,
Θύμησες φέρουσα αγαθές, Σέ
Ικετεύω, μή φείδου,
Αγαθή Ελευθερώτρια.



ΤΡΙΦΩΝΟ - Νυχτοπαίδι


Σ όποια γη σε πιάσει η νύχτα, νυχτοπαίδι μου
να χεις την πνοή μου ασπίδα και μαχαίρι μου
να μετρούν τα βήματά σου αγγέλων φτερά
και τα μαύρα κρίματά σου να πετάξουν σαν πουλιά
γρήγορα μακριά





(Κι άμα με πεις μωρό, δεκάχρονο παιδί, θα συμφωνήσω. Κι ακόμα παρακάτω... είθε)

27.9.14

Ναι, αμήν, έρχου




Ένα θέλω μόνο - Τρίφωνο

 
 μη φοβηθείς ούτε στιγμή
κι αν σε τρομάζουν οι καιροί

5.7.14

ΓΡΙΦΟΣ

Είναι ψυχές ελεύθερες, που τις αρέσει να τις δένουν!

Μην απορείς, και να του γρίφου του οξύμωρου η λύση:


ΟΞΥΜΩΡΟ
Αν είναι ελεύθερες, τότε δε μπορεί παρά να μην τις αρέσει να τις δένουν.
Αν τις αρέσει να τις δένουν, τότε δεν είναι ελέυθερες, ή δεν θα είναι για πολύ.

ΣΟΦΟ
Ελεύθερος πραγματικά είναι εκείνος που δεν κάνει απλά αυτό που θέλει, αλλά έχει ελευθερώσει την καρδιά του απ' τα δεσμά, ακόμα και αυτά που μέσα του υπάρχουν. Τότε μαθαίνει ν' αγαπά τον εαυτό του όχι ναρκισσιστικά αλλά από μέσα και να μη τον φοβάται, και μαζί μ' αυτόν και τον κόσμο όλο.

ΛΥΣΗ
Η απάντηση βρίσκεται άμα συμπληρώσεις την πρόταση ως εξής:
«Είναι ψυχές ελεύθερες, που τις αρέσει να τις δένουν ελεύθερες ψυχές!»

Κι αυτό πιο απλά λέγεται διαγωνισμός αγάπης.


19.5.14

φωνή βοώντος εν τη ερήμω

Στον απόηχο των εκλογών, ή καλύτερα στο μέσον των εκλογικών αναμετρήσεων, ακούμε και θα ακούσουμε θριαμβολογίες από όλους, βέλη κατηγοριών προς όλους, οργή και θυμό, ακόμα και για τους πολίτες που ψήφισαν να μην ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα - γιατί ξεχνούμε πως και η μη δράση αποτελεί μια μορφή (αντί)δρασης. Όλοι εναντίον όλων πάλι (διόλου πρωτότυπο), σε μια διαδικασία εσωτερικού αλληλοσπαραγμού με την επίφαση της «σωτηρίας» της Πόλης, του Κράτους, της Ευρώπης.
Ψέματα ασύστολα, που τα έχουμε συνηθίσει σε τέτοιο βαθμό, ώστε να τα πιστεύουμε κιόλας. Ψέματα αιώνια επαναλαμβανόμενα, μαζί με την δική μας υποκρισία, που παριστάνουμε τους έκπληκτους μπροστά στην ατυχία της εκάστοτε συγκυρίας, αυτοαμνηστευόμενοι με την επίφαση της αδυναμίας, ότι τάχα δεν ορίζουμε την τύχη του τόπου μας (γι αυτό και δεν κάνουμε τίποτα για να διορθώσουμε την προσωπική μας ζωή).
Κατά τον λαό όμως και οι άρχοντές του. Αρκεί να πάμε όχι πολύ, εκατόν κάτι χρόνια πίσω, και να ακούσουμε τα λόγια ενός μεγάλου των Ελληνικών Γραμμάτων, του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη:

(ακούστε από το 3:50 και μετά, για περίπου ένα λεπτό)


«Τις ημύνθη περί Πάτρης; και τί πταίει γλαυξ (*), η θρηνούσα επί ερειπίων; Πταίουν οι πλάσαντες τα ερείπια, και τα ερείπια τα έπλασαν οι ανίκανοι κυβερνήται της Ελλάδος, αυτοί οι πολιτικοί, αυτοί οι βουλευταί εκατέστρεψαν το Έθνος, ανάθεμά τους, κάψιμο θέλουν όλοι τους. Τότε σε ξεθέωναν οι προεστοί και οι γυφτοχαρατσήδες, τώρα σε αθεώνουν οι βουλευταί κι οι δήμαρχοι. Το τέρας το καλούμενον «επιφανής» τρέφει την φυγοπονίαν, την θεσιθηρίαν, τον τραμπουκισμόν, τον κουτσαβακισμόν (**), την εις τους νόμους απείθειαν, πλάττει αυλήν εξ αχρηστων ανθρώπων, στοιχείων φθοροποιών τα οποια το περιστοιχίζουσι, παρασίτων τα οποία αποζώσι εξ αυτού. 
Άμυνον περί Πάτρης θα ήτο η ευσυνείδητος λειτουργία των θεσμών, η εθνική αγωγή, η χρηστή διοίκησις, η καταπολέμησις του ξένου υλισμού και πιθηκισμού, του διαφθείροντος το φρόνημα και εκφυλίσαντος σήμερον το Έθνος, και η πρόληψις της χρεωκοπίας». 

Μόνος βέβαια τα έλεγε, μόνος (από όσο φαίνεται) τα άκουσε ο κυρ-Αλέξανδρος... το βεβαιώνει άλλωστε και η παρούσα συγκυρία, όπως και να την δει κανείς. Μόνοι (όλοι) δυσανασχετούμε, και αποτέλεσμα δεν βλέπουμε, γιατί απλά περιμένουμε από όλους τους άλλους να διορθώσουν τα κακώς κείμενα, λες κι εμείς δεν ανήκουμε στον κόσμο που δεν μας αρέσει. Σε μια εποχή που η λέξη «πατριωτισμός» κατασυκοφαντήθηκε ως ισοδύναμο του σωβινισμού, για να χρησιμοποιηθεί εκ νέου (από τους διαβάλλοντες αυτήν) προκειμένου η Πατρίδα μας να υποβληθεί σε δεσμά αβάστακτα και μακροχρόνια, ας μη λησμονούμε ότι ο Πατριωτισμός δεν αποτελεί προνόμιο των ολίγων, αλλά χρέος και συνείδηση και στάση ζωής όλων μας. 


__________________________

(*) Η Γλαυξ (ή Κουκουβάγια, για να συνεννοούμαστε) είναι το πουλί που η παρουσία του ήταν καλό σημάδι, καλός οιωνός, για τους αρχαίους Αθηναίους. Το ρητό «γλαυξ ίπταται», ήταν προάγγελος επιτυχίας για κάθε σκοπό. Η Γλαυξ ήταν επίσης ένα από τα σύμβολα της θεάς Αθηνάς και μάλιστα σε σχέση με την σοφία της. Όμως η προέλευση της λέξης από το ρήμα γλαύσσω που σημαίνει λάμπω, αστράφτω, μας κάνει να πιστεύουμε ότι η θεά Αθηνά και το πτηνό Γλαυξ ταυτίστηκαν, επειδή είχαν αστραφτερά μεγάλα μάτια. Έτσι έγινε η Γλαυξ το σύμβολο της πόλης της Αθήνας. Από: http://www.athinainfo.gr/

(**) Κουτσαβακισμός = νταηλίκι, συμπεριφορά ανθρώπου που παριστάνει τον σκληρό άντρα προσπαθώντας να επιβάλλει τη θελησή του, συνήθως εκ του ασφαλούς. Από: http://www.lexigram.gr

29.4.14

πρόσεξε μη κοπείς


Ζούμε στην εποχή της ταμπέλας, παραδέξου το. Ταμπέλες στους δρόμους, στα καταστήματα, παντού. Ακόμα και σε τούτη την ανάρτηση (lol). Ταμπέλες και στους ανθρώπους, αφού πριν καλά-καλά συναντήσουμε κάποιον, πριν τον γνωρίσουμε σε βάθος, του καρφώνουμε στο κούτελο μια ταμπέλα, τον κατηγοριοποιούμε στα άπειρα κουτάκια του μυαλού μας, στο καλοστημένο μπάχαλο της ίδιας μας της ζωής.
Κόβουμε και ράβουμε τον κόσμο γύρω μας, αγνοώντας επιδεικτικά ότι κάθε κοπή συνεπάγεται ακρωτηριασμό ή, στην καλύτερη περίπτωση, αιμορραγία.
Και το χειρότερο όλων, πριν και πρώτα απ'  όλα φοράμε οι ίδιοι στο κεφάλι μας την περήφανη κορώνα με όλα τα "καλά" ταμπελάκια και καμαρώνουμε σαν γύφτικο σκεπάρνι.
Γι'  αυτό σου λέω, ψυχή μου, ξεφόρα το φαντασιακό στολίδι της αυτοδικαίωσης, πριν μετατραπεί σε λεπίδι που θα σε κόψει από πάνω μέχρι κάτω.

Τ' αγκάθινο στεφάνι μόνο γίνεται φωτοστέφανος, που στο φορούνε άλλοι.

8.4.14

απορίες

Οι σημαντικότερες απορίες της ανθρωπότητας:


1. Αφού το κολύμπι αδυνατίζει, τί λάθος κάνουν οι φάλαινες;
2. Αν η Logo στιγμής κολλάει παντού, γιατί δεν κολλάει μέσα στο σωληνάριο;
3. Γιατί όταν παίρνουμε λάθος τηλέφωνο η γραμμή δεν είναι ποτέ κατειλημμένη;
4. Γιατί πριν επισκεφτούμε ένα μέντιουμ πρέπει να κλείσουμε ραντεβού;
5. Αν σήμερα έχει 0 βαθμούς Κελσίου και αύριο κάνει δύο φορές περισσότερο κρύο, πόσο κρύο θα κάνει αύριο;
6. Γιατί η λέξη "μονοσύλλαβη" είναι πεντασύλλαβη;
7. Γιατί οι άνθρωποι πιστεύουν αμέσως κάποιον που τους λέει ότι ο ουρανός έχει 400 δισεκατομμύρια αστέρια, ενώ όταν τους πει ότι το παγκάκι είναι φρεσκοβαμμένο πάνε και το ελέγχουν με το δάχτυλο;
8. Γιατί η λεμονάδα αποτελείται από συντηρητικά, όταν το απορρυπαντικό για τα πιάτα περιέχει πραγματικό χυμό λεμονιού;

9. Με ποια ταχύτητα απλώνεται το σκοτάδι;
10. Υπάρχει άλλη λέξη για το "συνώνυμο";
11. Αν ένας σχιζοφρενής απειλεί να αυτοκτονήσει, μπορεί να κατηγορηθεί για ομηρία του εαυτού του;
12. Γιατί δεν υπάρχει γατοτροφή με γεύση ποντικιού;
13. Πώς θα ήταν οι καρέκλες αν τα γόνατά μας λύγιζαν ανάποδα;
14. Γιατί οι μύτες τρέχουν και τα πόδια μυρίζουν;
15. Γιατί ένα βενζινάδικο που είναι 24 ώρες ανοιχτό έχει κλειδαριά στην πόρτα;
16. Γιατί η "συντόμευση" είναι τόσο μεγάλη λέξη;
17. Γιατί κατά την θανάτωση των βαρυποινιτών στις ΗΠΑ με ένεση
απολυμαίνουν τις βελόνες ;
18. Γιατί το ξυνόγαλο έχει ημερομηνία λήξης;
19. Γιατί τα αεροπλάνα έχουν σωσίβια αντί για αλεξίπτωτα;
20. Πώς έρχεται ένας χιονοκαθαριστής το πρωί στη δουλειά του;
21. Αφού το μαύρο κουτί των αεροπλάνων δεν παθαίνει τίποτα κατά τη σύγκρουση, γιατί δεν φτιάχνουν ολόκληρο το αεροπλάνο από το ίδιο υλικό;

26.3.14

όπου ακούς πολλά κεράσια...



«Να τα προσέχεις τα μεγάλα κομποσχοίνια. Όλα τα μεγάλα να τα προσέχεις. Τα μεγάλα λόγια, τα μεγάλα δώρα, τις μεγάλες ευχές, τις μεγάλες μετάνοιες, τους μεγάλους κανόνες, τις μεγάλες ευλάβειες, τις μεγάλες αρετές. Και πριν απ' όλα,και πάνω απ' όλα,τις μεγάλες σιγουριές».
(Μητροπολίτη Προικονήσου Ιωσήφ)*

Βάλε δίπλα σ' αυτό εκείνους που περιαυτολογούν ότι έχουν πολλά και μεγάλα, και κανε το λογαριασμό. 
Και μετά, ελάττωσε ανάλογα τις προσδοκίες σου.




*το απόσπασμα δανεισμένο από ΕΔΩ

21.2.14

δύναμη στην αδυναμία

Ξυπνώ μεσάνυχτα κι ανοίγω το παράθυρο
Κι αυτό που κάνω ποιος σου το' πε αδυναμία
Που λογαριάζω το μηδέν μου με το άπειρο
Και βρίσκω ανάπηρο τον κόσμο στα σημεία ...

7.2.14

συγνώμη...

Πόσες υπεκφυγές, πόση ανευθυνότητα, πόσα.... πόσα μπορεί να κλείνει αυτή η λέξη.
Αλλά και πόσα συναισθήματα,
πόση συντριβή,
πόση αυτογνωσία...

Η λεπτή γραμμή ανάμεσα στο ψέμα και την αγάπη, 
που μεταποιεί την αξία της λέξης
από το μηδέν στο Άπειρο.



Πεθαίνει η συγγνώμη στα χείλη και τα στόματα
Αφήνει την πνοή της στης ψευτιάς τα χαρακώματα
Χιλιάδες τα ονόματα μέσα στο κατάλογο
Φιλίες που τελειώνουν με τρόπο παράλογο
Συγγνώμη είναι λέξη που γεννιέται το βράδυ
όταν ο ήλιος δύει, εκεί που ο ήλιος παύει,
εκεί που η ψυχή προστάζει τα χείλη
και δάκρυα λερώνουν της καρδιάς το μαντήλι

17.1.14

αρχή του χρόνου...

... ξεδιαλύνοντας τη σιωπή,
τους κόκκους της άμμου,
όσα χάθηκαν,
όσα ανέλπιστα ήλθαν
-τόσο που η απώλεια έγινε δώρο-
ευχαριστώ απομένει
και δόξα
και δός.




Μα ό,τι κι αν είμαι
ό,τι κι αν ήμουν
ό,τι κι αν γίνω
μια χούφτα αγάπης
θέλω πάντα να σου δίνω
που δεν τελειώνει,
δε λυπάται
δε φοβίζει
μια χούφτα αγάπης
να γινόμουν κι όσο αξίζει
ναι, κι όσο αξίζει