13.12.13

έκ-λαμψις


Δέντρο και φάτνη στόλισα,
έβαλα και λαμπιόνια
και στην κορφή άστρο λαμπρό
να φέγγουνε τα χιόνια
-τα ψεύτικα, στα κλώνια.

Κι αν το ψευδές είν' όμορφο
το αληθές πώς νά 'ναι;
κι αν είναι σύμβολα όλ' αυτά
άραγε τί νογάνε;

Τη Βηθλεέμ τη χάσαμε
μες στης Βαβέλ τη ζάλη
φάτνη και άστρο είσαι σύ
αν η καρδιά τολμάει.

Καρδιά θα βάλω και ψυχή
επάνω στα στολίδια
αγάπη στου άστρου τη φεγγή
μαζί και την ελπίδα,

το μονοπάτι μου να βρω
μη χάσω άλλο χρόνο
αυτό το δώρο Σου ζητώ
δε θέλω άλλο, λιώνω.



[Αυτή ήταν η συμμετοχή μου σε ένα μπλογκο-παίχνιδο / διαγωνισμό, όπου έπρεπε να γράψουμε ένα ποίημα που να περιέχει τις λέξεις Βηθλεέμ, άστρο -ή αστέρι- και μονοπάτι, την ιδέα του οποίου είχε η airis. Εδώ και εδώ μπορείτε να δείτε όλες τις συμμετοχές. Καλά Χριστούγεννα :) ] 

10.12.13

το μοίρασμα των χρωμάτων

«Οταν ο Θεος ξεχωρισε τα χρωματα που συνθετουν το Φως, μοιρασε την τεραστια παλετα του στους ανθρωπους, δινοντας τους απο ενα, δυο το πολυ χρωματα. Δε θα μπορουσαν αλλωστε να τα σηκωσουν ολα μαζι, θα λυγιζαν κατω απο το μεγαλο βαρος και απο την εκτυφλωτικη λαμψη. Το εκανε ομως και για εναν προσθετο λογο: για να τους δωσει την ευκαιρια να χρωματισουν απο κοινου τον καμβα της Ζωης. ´Ετσι ο  ενας βαζει λιγο κοκκινο, ο αλλος προσθετει λιγο μπλε, ο τριτος λιγο υπεριωδες και παει λεγοντας.»

(19-2-2013)

π.Λίβυος: Μέρες νόθες..


Πολλές φορές η ζωή γλιστράει μέσα από τα χέρια μας. Χάνεται σε ρόλους που ποτέ δεν μας ανήκαν. Αρκεί μια στιγμή, για να συνειδητοποιήσουμε ότι, το δώρο που μας χαρίστηκε το πετάξαμε. Το σκορπίσαμε σε μέρες νόθες.
Η ομορφιά της ζωής αδιάφορα κωπηλάτησε στο βλέμμα μας. Κοιτάξαμε αλλά δεν είδαμε. Λιποταχτήσαμε από την ευθύνη να χαρούμε την ύπαρξη. Διαλέξαμε την θλίψη φοβούμενοι την χαρά. Οικειοθελώς παραδοθήκαμε και αυτόβουλα σκλαβωθήκαμε γιατί δεν αντέξαμε το χρέος της ελευθερίας. Κλάψαμε μπροστά στο θάνατο αλλά και να ζήσουμε δεν θελήσαμε.

Ίκαρος

Άνοιξα φτερά, ψηλά να φτάσω
από τη φυλακή του εγώ μου βγήκα
φως μου τα μάτια σου κοντά τους με τραβούσαν.
Ω! πόσο όμορφα είναι να πετάς ελεύθερος,
να μη φοβάσαι πια, να μη κοιτάζεις πίσω…

Άπειρος όμως πιο ψηλά ανέβηκα,
ήρθα κοντά σου σαν πεταλούδα στο κερί
κι όταν συνέβη το αναπόφευκτο,
τότε μονάχα είδα το χάος που με χώριζε απ΄ τη γη.

Γιατί η ιστορία του Ίκαρου επαναλαμβάνεται
κάθε που την ελευθερία διαδέχεται η πτώση,
η άγρια επιστροφή στα τετριμμένα…

Τώρα πια νόημα δεν έχει ο πόνος
αλλά η αναζήτηση της χίμαιρας,
της απύθμενης ματιάς σου το πλέριο φως
που πια αναζητώ σε κάθε πρόσωπο, σε κάθε βλέμμα.

Αυτό πρέπει να είναι το νόημα της λύτρωσης,
η αναζήτηση και πάλι της αγάπης!

31-1-05

5.12.13

φωτόδεντρο

Μεγάλο ή μικρό,
βαρυστολισμένο ή λιτό
πάντα ένα άστρο θά 'χει στην κορφή
και διάσπαρτα φωτάκια
μία τη φάτνη, μιά τα ζωντανά,
πιο κει βοσκούς και μάγους να φωτίζουν
που προσκυνούν το φως το ανέσπερον.

Κι αν Βηθλεέμ ο κόσμος γίνηκε,
άπονη, και φτωχική από αγάπη
τη φάτνη της καρδιάς σου άνοιξε
το σημείο κοίτα του Ουρανού
και δέξου Εκείνον
που δεν τον χωρούν τα σύμπαντα.

Φωτόδεντρο στόλισα απόψε
να φέγγει μες στο νου και στην καρδιά,
τη θαλπωρή του φωτός
της Θείας φανέρωσης.