18.10.13

βάλε καρδιά και δώσε το χέρι

Λυπόμαστε, χτυπιόμαστε, δυσανασχετούμε, 
τη μοίρα μας την άτυχη όλο κακολογούμε 
ένα θεό προσμένουμε στη μηχανή να 'ρθεί
και μαγικά, ανώδυνα, η ζωή μας να στηθεί

Παπαριές.
Άμα φίλε μου δε σηκώσουμε τα μανίκια, 
αν δεν καταλάβουμε πως δεν υπάρχουν από μηχανής θεοί
και ότι για τα κακά που μας δέρνουν δε μας φταίει κανένας άλλος 
παρά ο ατομικισμός που εκτρέφαμε τόσα χρόνια, 
αν δεν κοιτάξουμε τον διπλανό μας στα μάτια 
κι άμα δεν του απλώσουμε τα χέρια, 
ακόμα κι αν ο ίδιος ο Θεός με μια κίνηση αποκαταστήσει την ισορροπία του σύμπαντος,
πάλι χάλια θα καταντήσουμε τον κόσμο, σε χρόνο ντε-τέ.





Αν ήμουν φίλη του αγαθού Θεού
αν γνώριζα τις προσευχές
αν ήμουν γαλαζοαίματη
το χάρισμα να σβήνω και να ξαναφτιάχνω τα πάντα

Aν ήμουν βασίλισσα ή μάγισσα
πριγκίπισσα, νεράιδα, μέγας καπετάνιος
ενός ευγενούς βασιλείου
αν είχα πατημασιές γίγαντα

θα έκανα τον ουρανό φτωχό
όλα τα δάκρυα ποτάμι
και θα λουλούδιαζα την άμμο που υφαίνει την ελπίδα
θα έσπερνα ουτοπίες, θα απαγορευόταν να λυγίζουμε
δε θα γυρνούσαμε πια το βλέμμα αλλού

Αν είχα χιλιάδες κι εκατοντάδες
ταλέντο, δύναμη ή χάρες
επιδεξιότητες, δυνάμεις
αν είχα τα κλειδιά των καρδιών τους
αν ήξερα να πάρω τα όπλα
στη φωτιά μιας στρατιάς τιτάνων
θα αναζωπυρούσα τις φλόγες
στα σβησμένα όνειρα των παιδιών
θα έβαζα χρώμα στις ποινές
θα εφεύρισκα Παραδείσους
από τις ατυχίες, από την έλλειψη αστεριών, από το απόλυτο τίποτα

Όμως δεν έχω παρά μια καρδιά κουρελιασμένη
και δυο χέρια ισχνά σαν κλαράκια
μια φωνή που τη σκορπά ο πρωινός άνεμος
μα άμα τα γυμνά μας χέρια μοιάζουν
όλες μαζί οι χιλιάδες καρδιές μας
αν οι φωνές μας ενωνόταν
ποιός χειμώνας θ'αντιστεκόταν;

έναν κόσμο δυνατό, μια γη αδελφή ψυχή
θα χτίζαμε σ' αυτές τις στάχτες
λίγο-λίγο, ψίχουλο -ψίχουλο
στάλα-στάλα και καρδιά-καρδιά
λίγο-λίγο, ψίχουλο-ψίχουλο
στάλα-στάλα και καρδιά-καρδιά

Δεν υπάρχουν σχόλια: