15.10.13

αστροπελέκι

Στη μεγάλη την πόλη την απάνθρωπη όλοι
δεν τα βλέπουμε πια τα' αστεράκια ψηλά
με σκυμμένα κεφάλια, ναυαγοί στα μπουκάλια
πες μου τι ψάχνουμε τρελοί μες στα τυφλά
και πόσα χάνουμε πόσα πολλά






Μεσούσης τῆς νεφοσκεποῦς νυκτός, Ἀστήρ φαεινότατος ἐφάνη ἀνελπίστως, ὅς παραδόξως ἤρκεσεν νά διαλύσῃ τό πυκνόν σκότος, τό καλύπτον ὡς νεκρικόν σάββανον τήν πόλιν, μετά τῶν ἐν αὑτῇ κατοίκων. Εἶχον πρό πολλοῦ λησμονήσει τό γαλανόν τοῦ Οὐρανοῦ, εἶχον παραδοθῆ εἰς τά μερίμνας, περιδιαβαίνοντες σκυθρωποί καθ' ἑκάστην και θεωροῦντες, πλέον, ὡς φυσικόν τό γκρῖζον καί τό μελανόν. Καί ἐνόμιζον, οἱ δυστυχεῖς, ὅτι τά φῶτα ὑπερτεροῦσι τοῦ φυσικοῦ φωτός, καί ἐκαυχῶντο διά τόν "πολιτισμόν" των, ἀγνοοῦντες ὅτι οἱ πένητες βουκόλοι καί οἱ ταπεινοί γεωργοί εὐρίσκοντο εἰς πλεονεκτικοτέραν αὐτῶν θέσιν, θεωροῦντες κατά τό σούρουπον τόν Ἔσπερον, καί καθ' ὅλην τήν νύκτα τήν Σελήνην, καί τήν Πούλιαν, καί τούς διαφόρους ἀστερισμούς, καί ὁλίγον πρίν ξημερώση τόν Αὐγερινόν και παρευθύς τόν ἀπαστράπτοντα Ἤλιον. Ὤ, τῆς εἰρωνίας, οἱ πολιτισμένοι νά δέονται τῆς πυξῖδος διά νά εὑρωσιν τόν δρόμον των, ἐκαυχῶντο μάλιστα διά τήν ἐφεύρεσίν των, καί οἱ ἁγράμματοι χωρικοί νά ὑψώνουσι τό βλέμμα των είς τόν Πολικόν Ἀστέρα, πέριξ τοῦ ὅποῖου ἅπαν τό στερέωμα περιστρέφεται, διά νά ἐντοπίσωσι τόν προορισμόν των. 
Άστήρ φαεινότατος ἐφάνη, διαπεράσας μέ τάς ἀκτῖνας αὐτοῦ τήν ἀχλύν. Καί μακάριος ὅστις ἐνθυμεῖτο ἀπό καιροῦ είς καιρόν νά στρέφῃ τό ὅμμα αὐτοῦ εἰς τόν Οὐρανόν, καθότι τό φῶς αὐτοῦ φαίνει μόνον ὅσους τό ἀτενίζουν. Ἀστήρ, ἐλπίδος προάγγελος, Άναστάσεως σημεῖον.
Μακάριοι οἱ γρηγοροῦντες, και ἐκζητοῦντες, μακάριοι οἱ ταπεινοί καί ἄνω θρώσκοντες. 
Ὅτι μεῖζον τοῦ ἡμερινοῦ φωτός εὐφροσύνως ὅψονται, καί ἐκλάμψουσιν ὡς φωστῆρες.

Δεν υπάρχουν σχόλια: