18.10.13

βάλε καρδιά και δώσε το χέρι

Λυπόμαστε, χτυπιόμαστε, δυσανασχετούμε, 
τη μοίρα μας την άτυχη όλο κακολογούμε 
ένα θεό προσμένουμε στη μηχανή να 'ρθεί
και μαγικά, ανώδυνα, η ζωή μας να στηθεί

Παπαριές.
Άμα φίλε μου δε σηκώσουμε τα μανίκια, 
αν δεν καταλάβουμε πως δεν υπάρχουν από μηχανής θεοί
και ότι για τα κακά που μας δέρνουν δε μας φταίει κανένας άλλος 
παρά ο ατομικισμός που εκτρέφαμε τόσα χρόνια, 
αν δεν κοιτάξουμε τον διπλανό μας στα μάτια 
κι άμα δεν του απλώσουμε τα χέρια, 
ακόμα κι αν ο ίδιος ο Θεός με μια κίνηση αποκαταστήσει την ισορροπία του σύμπαντος,
πάλι χάλια θα καταντήσουμε τον κόσμο, σε χρόνο ντε-τέ.





Αν ήμουν φίλη του αγαθού Θεού
αν γνώριζα τις προσευχές
αν ήμουν γαλαζοαίματη
το χάρισμα να σβήνω και να ξαναφτιάχνω τα πάντα

Aν ήμουν βασίλισσα ή μάγισσα
πριγκίπισσα, νεράιδα, μέγας καπετάνιος
ενός ευγενούς βασιλείου
αν είχα πατημασιές γίγαντα

θα έκανα τον ουρανό φτωχό
όλα τα δάκρυα ποτάμι
και θα λουλούδιαζα την άμμο που υφαίνει την ελπίδα
θα έσπερνα ουτοπίες, θα απαγορευόταν να λυγίζουμε
δε θα γυρνούσαμε πια το βλέμμα αλλού

Αν είχα χιλιάδες κι εκατοντάδες
ταλέντο, δύναμη ή χάρες
επιδεξιότητες, δυνάμεις
αν είχα τα κλειδιά των καρδιών τους
αν ήξερα να πάρω τα όπλα
στη φωτιά μιας στρατιάς τιτάνων
θα αναζωπυρούσα τις φλόγες
στα σβησμένα όνειρα των παιδιών
θα έβαζα χρώμα στις ποινές
θα εφεύρισκα Παραδείσους
από τις ατυχίες, από την έλλειψη αστεριών, από το απόλυτο τίποτα

Όμως δεν έχω παρά μια καρδιά κουρελιασμένη
και δυο χέρια ισχνά σαν κλαράκια
μια φωνή που τη σκορπά ο πρωινός άνεμος
μα άμα τα γυμνά μας χέρια μοιάζουν
όλες μαζί οι χιλιάδες καρδιές μας
αν οι φωνές μας ενωνόταν
ποιός χειμώνας θ'αντιστεκόταν;

έναν κόσμο δυνατό, μια γη αδελφή ψυχή
θα χτίζαμε σ' αυτές τις στάχτες
λίγο-λίγο, ψίχουλο -ψίχουλο
στάλα-στάλα και καρδιά-καρδιά
λίγο-λίγο, ψίχουλο-ψίχουλο
στάλα-στάλα και καρδιά-καρδιά

15.10.13

αστροπελέκι

Στη μεγάλη την πόλη την απάνθρωπη όλοι
δεν τα βλέπουμε πια τα' αστεράκια ψηλά
με σκυμμένα κεφάλια, ναυαγοί στα μπουκάλια
πες μου τι ψάχνουμε τρελοί μες στα τυφλά
και πόσα χάνουμε πόσα πολλά






Μεσούσης τῆς νεφοσκεποῦς νυκτός, Ἀστήρ φαεινότατος ἐφάνη ἀνελπίστως, ὅς παραδόξως ἤρκεσεν νά διαλύσῃ τό πυκνόν σκότος, τό καλύπτον ὡς νεκρικόν σάββανον τήν πόλιν, μετά τῶν ἐν αὑτῇ κατοίκων. Εἶχον πρό πολλοῦ λησμονήσει τό γαλανόν τοῦ Οὐρανοῦ, εἶχον παραδοθῆ εἰς τά μερίμνας, περιδιαβαίνοντες σκυθρωποί καθ' ἑκάστην και θεωροῦντες, πλέον, ὡς φυσικόν τό γκρῖζον καί τό μελανόν. Καί ἐνόμιζον, οἱ δυστυχεῖς, ὅτι τά φῶτα ὑπερτεροῦσι τοῦ φυσικοῦ φωτός, καί ἐκαυχῶντο διά τόν "πολιτισμόν" των, ἀγνοοῦντες ὅτι οἱ πένητες βουκόλοι καί οἱ ταπεινοί γεωργοί εὐρίσκοντο εἰς πλεονεκτικοτέραν αὐτῶν θέσιν, θεωροῦντες κατά τό σούρουπον τόν Ἔσπερον, καί καθ' ὅλην τήν νύκτα τήν Σελήνην, καί τήν Πούλιαν, καί τούς διαφόρους ἀστερισμούς, καί ὁλίγον πρίν ξημερώση τόν Αὐγερινόν και παρευθύς τόν ἀπαστράπτοντα Ἤλιον. Ὤ, τῆς εἰρωνίας, οἱ πολιτισμένοι νά δέονται τῆς πυξῖδος διά νά εὑρωσιν τόν δρόμον των, ἐκαυχῶντο μάλιστα διά τήν ἐφεύρεσίν των, καί οἱ ἁγράμματοι χωρικοί νά ὑψώνουσι τό βλέμμα των είς τόν Πολικόν Ἀστέρα, πέριξ τοῦ ὅποῖου ἅπαν τό στερέωμα περιστρέφεται, διά νά ἐντοπίσωσι τόν προορισμόν των. 
Άστήρ φαεινότατος ἐφάνη, διαπεράσας μέ τάς ἀκτῖνας αὐτοῦ τήν ἀχλύν. Καί μακάριος ὅστις ἐνθυμεῖτο ἀπό καιροῦ είς καιρόν νά στρέφῃ τό ὅμμα αὐτοῦ εἰς τόν Οὐρανόν, καθότι τό φῶς αὐτοῦ φαίνει μόνον ὅσους τό ἀτενίζουν. Ἀστήρ, ἐλπίδος προάγγελος, Άναστάσεως σημεῖον.
Μακάριοι οἱ γρηγοροῦντες, και ἐκζητοῦντες, μακάριοι οἱ ταπεινοί καί ἄνω θρώσκοντες. 
Ὅτι μεῖζον τοῦ ἡμερινοῦ φωτός εὐφροσύνως ὅψονται, καί ἐκλάμψουσιν ὡς φωστῆρες.

12.10.13

"μάθε παιδί μου γράμματα..."

Tα τελευταία χρόνια, ενώ έχουν δαπανηθεί χιλιάδες ώρες σε συζητήσεις, χιλιάδες τόνοι χαρτί και άλλο τόσο μελάνι για την αναβάθμιση της Παιδείας, πολλοί αγνοούν πως αυτή έχει φύγει προ πολλού από τα χέρια των δασκάλων...
Δείτε που μπορεί να φτάσει η αμετροέπεια ακόμη και στη χρήση ενός "αθώου" μέσου, όπως το facebook