29.9.13

"Σφεντονάω την πέτρα και βρίσκει επάνω μου"



     Θεέ μου σύ με θέλησες και να, στο ανταποδίδω
Τη συγγνώμη δεν έδωσα
     την ικεσία δεν έστερξα
την ερημιά την άντεξα σαν το χαλίκι.
     Τι, τί, τί άλλο μού μέλλεται;
Τα κοπάδια των άστρων οδηγώ στην αγκάλη σου
     κι η Αυγή, πριν προλάβω
στα δίχτυα της τά 'χει μακριά παρασύρει
     που σύ τη θέλησες!
Λόφους με κάστρα και πελάγη με καρποφόρα
     στεριώνω στον άνεμο
κι η καμπάνα τα πίνει, αργά του δειλινού
     που σύ τη θέλησες!
Υψώνω χόρτα σαν να φωνάζω μ' όλα τα φρένα μου
     και νά τα πάλι που καταπέφτουν
από το κλάμα του Ιουλίου
     που σύ το θέλησες!
Τί λοιπόν; τί άλλο νέο μού μέλλεται;
     Ιδού που εσύ μιλείς κι εγώ αληθεύω.
Σφεντονάω την πέτρα και βρίσκει επάνω μου.
     Ορυχεία βαθαίνω και τους ουρανούς εργάζομαι.
Τα πουλιά κυνηγώ και στο βάρος τους χάνομαι.
     Θεέ μου σύ με θέλησες και νά, στο ανταποδίδω.
Τα στοιχεία που είσαι
     ημέρες και νύχτες
ήλιοι κι αστέρες, θύελλες και γαλήνη
     ανατρέπω στην τάξη κι εναντίον τα βάζω
του δικού μου θανάτου
     που σύ τον θέλησες!

Οδ. Ελύτης, Το Άξιον Εστί

18.9.13

το μίσος δεν έχει ράτσα


Τις τελευταίες ώρες αναπαράγεται στο ίντερνετ ένα άρθρο με τίτλο "το κατάλαβες, ανόητε νοικοκυραίε;", με αφορμή μια δολοφονία που αποδίδεται στη "Χρυσή αυγή". 
Αδυνατώ να κατανοήσω μια τόσο επιθετική γλώσσα, να καταφέρεται ανθρωποφάγα ενάντια στο φασισμό ή σε κάθε μορφή μίσους ενάντια στο "ξένο"ή το "άλλο", τη στιγμή μάλιστα που τα συναισθηματικά της ελατήρια οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε αυτό που φραστικά καταδικάζουν: τον αλληλοσπαραμό.

Συγνώμη, αλλά το μίσος δεν σβήνει με μίσος, ούτε η βία με βία, ούτε το μαχαίρι με μαχαίρι.

Τη χρονική περίοδο που διανύουμε δεν έχουμε την πολυτέλεια να αλληλοφαγωνόμαστε, αλλά απαιτείται από τον καθένα μας να ανασυγκροτήσει τις δυνάμεις του και να αγκαλιάσει -με ό,τι μέσο διαθέτει- τον συνάνθρωπό του, να νιώσει πως κοινωνία δεν είναι το απρόσωπο σύστημα που όλοι καταδικάζουν και από το οποίο όλοι περιμένουν να ενδιαφερθεί για πάρτη τους, αλλά κοινωνία είμαι εγώ, εσύ, όλοι μας και πως όλοι οφείλουμε να συνεισφέρουμε για το κοινό καλό, να ενώσουμε τις δυνάμεις μας για να αντέξουμε τα χτυπήματα και να σταθούμε στα πόδια μας με αξιοπρέπεια, δίχως δεκανίκια.

Αντίθετα, η ελληνική κοινωνία εδώ και τέσσερα χρόνια έχει επιδοθεί σε ένα ανελέητο κυνήγι μαγισσών: τη μια φταίει το ΔΝΤ, την άλλη οι κακοί πολιτικοί, οι κακοί υπάλληλοι, οι κακοί επαγγελματίες, οι κακοί... οι κακοί.... αλήθεια, πόσοι "καλοί" μείνατε; (γιατί εμένα δε με κόβω για καλό παιδί)

Και όσοι έχουν κακή πολιτική μνήμη, ας θυμηθούν ότι 1) η δολοφονία Μπακογιάνη από τη 17Ν σχετίστηκε άμεσα με το τότε ΠΑΣΟΚ, β) η δολοφονία Τεμπονέρα θεωρήθηκε ως έργο της ΝΔ, γ) τα κόμματα της αριστεράς ουδέποτε καταδίκασαν τη βία και τα επεισόδια -μάλιστα θεωρείται πως υποθάλπτουν τέτοιες ενέργειες- και δ) το πρόσφατο γεγονός, έργο της Χ.Α. 

Τους χρυσαυγίτες δεν τους πάω, να ξηγούμαστε. Ούτε τη βία γενικά. Αν όμως, φίλε μου, βλέπεις τον χρυσαυγίτη όπως εκείνος βλέπει τον αλλοδαπό, τότε ειλικρινά δε μπορώ να καταλάβω σε τι  διαφέρεις από αυτόν. Ειδικά στο μεσαίωνα της πληροφορίας, που οι μάγισσες επαναπροσδιορίζονται άρδην.