29.6.13

πίστη

... ναι, πίστη. Γιατί είναι παραπάνω από αισιοδοξία, είναι βεβαιότητα!




Ίχνη, φωνές
Ανάσες, στιγμές το βράδυ αυτό, κεφάλι σκυφτό
Αέρας φυσά, ξεφεύγει και πάει
και μόνο εγώ θα μείνω εδώ
Εδώ σαν το δέντρο που έχει ριζώσει
και δίπλα του άλλο δε λέει να φυτρώσει

Ψηλά, το κεφάλι ψηλά
Ψηλά, θα βγουν πάλι φτερά
Ψηλά θα πετάξω, θα φύγω να ψάξω
αυτούς που δε ζουν χαμηλά
και χτίσαν σπίτι ψηλά
να βλέπουν τον κόσμο δειλά
δειλά να αγαπάει, δειλά να πονάει
δειλά να ανασαίνει, δειλά

Λόγια βαριά, χάδια θεριά
και μια φωνή θλιμμένη, χλομή
Κομμάτια γυαλί
νερό χρυσάφι και μια ψυχή, λιωμένο κερί
Κερί που μερόνυχτα μένει αναμμένο
δε ξέρω τι ψάχνω και τι περιμένω

21.6.13

κλείσε τα μάτια


"Κλείσε τα μάτια", είπε,
"διώξε εικόνες, μείνε στο σκοτάδι,
παιδί μονάχο στο άπειρο...
κι έπειτα διώξε και τις σκέψεις
και τις λέξεις
και πιο βαθιά κατέβα
ξέχνα τα συναισθήματα
και μόνο νιώσε
το είναι των πραγμάτων
τον ίδιο σου τον εαυτό,
αυτό που είσαι
κι αυτό για το οποίο είσαι...
και λάμψε!"

κι έμεινα να κοιτάζω
το αστεράκι να γελά
 :)   ^_^



Αν τη γύμνια σου φορέσεις
και τον άλλον συγχωρέσεις
το σκοτάδι θα φωτίσει
κι η σιωπή θα τραγουδήσει

9.6.13

Ο δικός μου ο δρόμος δε μου δείχνει αστέρι...



Τ’ όνομά μου μες στις λίστες απ’ τα πλοία, 
στα αεροπλάνα, στα φτηνά ξενοδοχεία.
Η φυγή στο πρόσωπό μου χαραγμένη, 
και μου λες εσύ πως είμαστε δεμένοι.

Δεν μπορεί να με κρατήσει ο εαυτός μου, 
σε κανέναν δεν ανήκω, είμαι δικός μου.
Το σπασμένο ουρανό σου μη μου δώσεις, 
σ’ αγαπώ κι έτσι μπορεί να μ’ εξοντώσεις, 
σ’ αγαπώ κι έτσι μπορεί να μ’ εξοντώσεις.

Ο δικός μου ο δρόμος
μ’ έχει χρόνια διαλέξει, 
στην οδό γράφει "μόνος", 
επικίνδυνη λέξη.
Ο δικός μου ο δρόμος
δε μου δείχνει αστέρι, 
για αγάπη μου δίνει
μια βαλίτσα στο χέρι.

Στον αέρα τριγυρνάω δίχως λόγο
κι αγκαλιάζομαι τις νύχτες με το φόβο.
Ποιο κομμάτι γης μπορεί να με κρατήσει
αφού η σκέψη μου με έχει εξορίσει;

Διαδρομές πάντα στις ίδιες υποσχέσεις, 
μη μου λες πως μ’ αγαπάς και θα με δέσεις.
Θα ξεφύγω απ’ της ζωής τις χαραμάδες, 
πάντα μόνος θα ’μαι μέσα σε χιλιάδες, 
πάντα μόνος θα ’μαι μέσα σε χιλιάδες.

Ο δικός μου ο δρόμος
μ’ έχει χρόνια διαλέξει, 
στην οδό γράφει "μόνος", 
επικίνδυνη λέξη.
Ο δικός μου ο δρόμος
δε μου δείχνει αστέρι, 
για αγάπη μου δίνει
μια βαλίτσα στο χέρι.

7.6.13

λένε πως το μυαλό μου έχασα...

... όμως αυτό μαζεύει ήλιο :)


Στην άπνοια, στην ξηρασία, στο λιοπύρι
οι σκέψεις δοκιμάστηκαν
μέστωσαν σαν το στάχυ
ώσπου άνεμος απρόσμενος τις σκόρπισε
στα ύψη ταξιδεύουν
μέχρι ο υετός να επιστρέψει
που θα τις μετατρέψει
σε γόνιμο καρπό.




 Όλα γίνονται κάποιος στα σκοτεινά σε κρατάει απ' το χέρι
 Παίζει μια μελωδία και σε γυρνάει πίσω σ' άγνωστα μέρη.

Και πέφτει βροχή σαν μουσική, στο ζεστό αέρα 
Μια στάλα βροχής σε γκρίζο καιρό..