13.3.13

8.3.13

Φυγή, έμμονη ιδέα
-΄αραγε γιατί; δεν ξέρεις
πως όπου και να πας
ο κόσμος είναι πιο μικρός από το νου;

Όσο κι αν φεύγεις, θα γυρνάς ξανά.
Σε σένα.

«Ἔρχου εἰς ἑαυτόν»




Την πρώτη μέρα ξύπνησα χωρίς φωνή στο στόμα μου
Τη δεύτερη ξαγρύπνησα και φίλησα το χώμα μου
Την τρίτη το κατάλαβα πως νέρωσε το αίμα μου
Την τέταρτη μετάλαβα και πέταξα το στέμμα μου

Κι έτσι γεννήθηκε το πρώτο ψέμμα μου

3 σχόλια:

Λίζα είπε...

"Κι έτσι γεννήθηκε το πρώτο ψέμμα μου"

πάντα κάπως έτσι γεννιούνται..ήσυχα και "ανώδυνα" -σαν ένα ξεχασμένο όνειρο.

Geschtonkenflapped είπε...

Θες γι'αλλαγή εσύ να φάσκεις κ εγώ να αντιφάσκω ή τούμπαλιν;Μη τα κάνεις κ όλα μόνος σου...

icarus είπε...

Λίζα,
ήσυχα πάντα, ανώδυνα όχι πάντα, σαν όνειρο πάντα :-)
πριν την ανάσταση υπάρχει σιωπή, το ίδιο και όταν ανασυντάσσουμε τις δυνάμεις μας, τις σκέψεις μας, τη ζωή μας...

Geschtonkenflapped,
πολύ ευχαρίστως ;-)