19.2.13

οι άγγελοι δεν πνίγονται




Λες και είχε ξεμείνει αιώνες σ' εκείνη τη σκοτεινή ακρογιαλιά... αιώνες ατέλειωτους, σκοτεινούς. Κουράστηκε να θρηνεί τα σπασμένα της φτερά, να νοσταλγεί τον λαμπερό ουρανό, να κλαίει... Ανέβηκε σε ένα βράχο, αποφασισμένη να κάνει ένα τελευταίο πέταγμα, κι ας ήταν στο βυθό.


Μα πριν προλάβει το νερό να πλημμυρίσει μέσα της, ένα δελφίνι τη σήκωσε, και την έβγαλε στη στεριά. Το κοίταξε με παράπονο, δεν είχε κουράγιο ούτε να του θυμώσει.
- Οι άγγελοι δεν πνίγονται, της είπε, μόνο πετάνε στα ψηλά.
- Σπάσανε προ πολλού τα φτερά μου...
- Κι όμως, δες, έχουνε γιάνει! Μόνο που αντί να τα φροντίζεις στεκόσουν κι έκλαιγες που σπάσαν. Δοκίμασε, κι αν δε μπορείς πια να πετάξεις, τούτη τη φορά θα σε αφήσω να πνιγείς!

Ανέβηκε πάλι στο βράχο. Έριξε για μια στιγμή το βλέμμα της στο νερό, έπειτα κοίταξε σταθερά ψηλά, στον ουρανό, και έγινε το θαύμα!
Έκανε μερικούς γύρους από πάνω του κι έπειτα προσγειώθηκε στην ακροθαλασσιά, έσκυψε και του έδωσε ένα φιλί που είχε τόση αγάπη, όση δεν είχαν όλα μαζί τα φιλιά που έδωσε στη ζωή της.

- Θα επιστρέφω, να το ξέρεις, του είπε καθώς χανότανε, ενώ το φεγγάρι που μόλις είχε ανατείλει γυάλιζε με ασημένιες λάμψεις τη θάλασσα και τα φτερά της.



Όναρ - Πέτα με ψηλά




Αν νιώθεις πως αργεί να ξημερώσει πάλι

Αν τρέχεις να προλάβεις μια καινούρια μάχη

Θα 'μαι εδώ το χέρι αν θες να σου κρατήσω

Θα 'μαι εδώ στα όνειρά σου να σε συναντήσω



_________________________
άλλο ένα παιχνίδισμα με αφορμή μια φωτογραφία  :-)

Δεν υπάρχουν σχόλια: