25.2.13

όλα αλλάζουν κι όλα μένουν ίδια...

Μόλις τέλειωσα την ανάγνωση ενός πολύ ενδιαφέροντος και συνάμα κουραστικού (λόγω του όγκου των πληροφοριών που παραθέτει) βιβλίου του Νταν Φρανκ με τίτλο «ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ», στο οποίο περιγράφει τη συμπεριφορά των Γάλλων καλλιτεχνών και διανοούμενων κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής. Κάποια από τα αποσπάσματα ή καλύτερα από τα γεγονότα που περιγράφονται σε αυτό, αν αλλάξει κανείς μόνο τα ονόματα, δείχνουν τόσο γνώριμα σε σχέση με την κατάσταση που ζούμε στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια, αλλά και σε εκείνες που οδήγησαν σε αυτή. 

φωτογραφία από blog.myheritage.fr
Παράδειγμα:
«Από τη μια μεριά, υπήρχαν όσοι υπέφεραν και δεν αποδέχονταν την κατάσταση. Από την άλλη μεριά, ήταν όσοι υπέφεραν και την αποδέχονταν. Υπήρχαν επίσης όσοι την αποδέχονταν χωρίς να υποφέρουν, όπως η μερίδα των οπαδών του στρατάρχη, του Ντοριό, των ναζήδων, που επρόκειτο να λογοδοτήσουν πέντε χρόνια αργότερα. Υπήρχαν και οι δυστυχώς πολλοί που αποφάσισαν να ''προσαρμοστούν'' και δέχονταν να κινούνται στον περιορισμένο χώρο που τους παραχωρούσε ο εισβολέας. Όχι πέρα για πέρα καθάρματα, αλλά καθόλου ήρωες. Συμβιβαζόμενοι ώστε να ζουν σχεδόν όπως πρώτα, αν όχι και καλύτερα. Σε κάθε περίπτωση, εκθέτοντας, δημοσιεύοντας, κάνοντας εμφανίσεις, κλείνοντας τα μάτια στην άθλια ζωή και τις τραγωδίες των διπλανών τους». (ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ, σ. 
131)

Δεν έχει σημασία αν κάποιοι αποδέχονται ή όχι μια κατάσταση -εννοώ την παρούσα στην Ελλάδα-, ούτε αν υποφέρουν ή δεν υποφέρουν. Αυτό άλλωστε αποτελεί μία από τις επιδιώξεις των «κατακτητών», δηλαδή να διασπάσουν την (όποια) κοινωνική συνοχή και να δημιουργήσουν κλίμα διαμάχης ανάμεσα στους πολίτες που ούτως ή άλλως μοιράζονται την ίδια μοίρα. «Διαίρει και βασίλευε».
Αυτό που κατά τη γνώμη μου έχει σημασία, είναι δύο λέξεις-κλειδιά του πιο πάνω αποσπάσματος: συμβιβασμός, και αδιαφορία. Η αποδοχή ή μη αποδοχή μιας καταστάσεως δεν αλλάζει την πραγματικότητα. Υπάρχει βέβαια μια μερίδα ανθρώπων, στο βαθμό που δεν έχουν αλλάξει τα εισοδήματά τους ή οι συνθήκες διαβίωσής τους, οι οποίοι σαν «βολεμένοι» έχουν την πολυτέλεια να αμφισβητούν, να μην αποδέχονται την πραγματικότητα. 
Το ζητούμενο επομένως μπροστά σε μια πραγματικότητα την οποία όλοι συμφωνούμε ότι υφίσταται, είναι εάν έχουμε συμβιβαστεί με αυτή ή όχι. Αν έχουμε συμβιβαστεί, τότε έχουμε σκοτώσει την κινητήριο δύναμη της Ιστορίας, καθότι οι αλλαγές, οι επαναστάσεις, οι αντιστάσεις δεν γίνονται από συμβιβασμένους ανθρώπους.
Το δεύτερο σημείο, η αδιαφορία για τους διπλανούς μας, δεν αποτελεί μόνο την -σε μεγάλο βαθμό- γενεσιουργό αιτία της κρίσης που αντιμετωπίζουμε, αλλά επίσης τον καταλύτη που αποδυναμώνει κάθε διάθεση για αντίσταση. Αυτό συμβαίνει επειδή η αδιαφορία προέρχεται από την ατομικότητα και επομένως διασπά την κοινωνική συνοχή. Υπό αυτές τις συνθήκες, οι όποιες ασυμβίβαστες φωνές για αντίσταση, δε μπορούν να ενωθούν, να συντονιστούν και να μεταφραστούν σε πράξεις. 
Δεν εννοώ τις διαδηλώσεις, αυτές προ πολλού έχουν καταστεί -σε μεγάλο βαθμό- οχλοβοή δίχως αντίκρυσμα, και στη χειρότερη περίπτωση λειτουργούν ως φερέφωνα απολιθωμένων πολιτικών πρακτικών ή ως βαλβίδα εκτόνωσης για τη λαϊκή οργή. Αναφέρομαι σε μια αντιπρόταση, η οποία πρώτο, δεν θα συμβιβάζεται με την πραγματικότητα (μη ξεχνάμε ότι όλες μα όλες οι διαδηλώσεις γίνονται για την διατήρηση των κατεστημένων ή των κεκτημένων), δεύτερο θα έχει κίνητρο το ενδιαφέρον για το καλό ΟΛΩΝ, και τρίτο θα έχει όραμα σαφές, το οποίο να μπορεί να σταθεί αυτόνομα, δίχως την πολωτική διαδικασία του άσπρου-μαύρου ή τον ετεροπροσδιορισμό της άρνησης απέναντι στους «άλλους» (κόκκινους, πράσινους, γαλάζιους, μαύρους και δε συμμαζεύεται).

Αυτόν -στοχαστή, καλλιτέχνη ή πολιτικό- που θα αρθρώσει μια ρεαλιστική πρόταση, μια θετική και δημιουργική πρόταση για τον τόπο μου, θα του σφίξω το χέρι σφιχτά! Και τη μέρα που θα κατέβουμε στο Σύνταγμα, μα πέντε χιλιάδες, μα δέκα, μα πεντακόσιες, και δεν θα υπάρχουν πανώ και κομματικά παραμάγαζα, θα την ανακηρύξω Εθνική Εορτή!
Μέχρι τότε δηλώνω ασυμβίβαστος ονειροπόλος και ενεργά ενδιαφερόμενος για τους συνανθρώπους μου και για το καλό του τόπου μου.

1 σχόλιο:

Geschtonkenflapped είπε...

Ακριβώς...
Κάναν την επανάσταση κομματικο μανιφέστο....