13.12.13

έκ-λαμψις


Δέντρο και φάτνη στόλισα,
έβαλα και λαμπιόνια
και στην κορφή άστρο λαμπρό
να φέγγουνε τα χιόνια
-τα ψεύτικα, στα κλώνια.

Κι αν το ψευδές είν' όμορφο
το αληθές πώς νά 'ναι;
κι αν είναι σύμβολα όλ' αυτά
άραγε τί νογάνε;

Τη Βηθλεέμ τη χάσαμε
μες στης Βαβέλ τη ζάλη
φάτνη και άστρο είσαι σύ
αν η καρδιά τολμάει.

Καρδιά θα βάλω και ψυχή
επάνω στα στολίδια
αγάπη στου άστρου τη φεγγή
μαζί και την ελπίδα,

το μονοπάτι μου να βρω
μη χάσω άλλο χρόνο
αυτό το δώρο Σου ζητώ
δε θέλω άλλο, λιώνω.



[Αυτή ήταν η συμμετοχή μου σε ένα μπλογκο-παίχνιδο / διαγωνισμό, όπου έπρεπε να γράψουμε ένα ποίημα που να περιέχει τις λέξεις Βηθλεέμ, άστρο -ή αστέρι- και μονοπάτι, την ιδέα του οποίου είχε η airis. Εδώ και εδώ μπορείτε να δείτε όλες τις συμμετοχές. Καλά Χριστούγεννα :) ] 

10.12.13

το μοίρασμα των χρωμάτων

«Οταν ο Θεος ξεχωρισε τα χρωματα που συνθετουν το Φως, μοιρασε την τεραστια παλετα του στους ανθρωπους, δινοντας τους απο ενα, δυο το πολυ χρωματα. Δε θα μπορουσαν αλλωστε να τα σηκωσουν ολα μαζι, θα λυγιζαν κατω απο το μεγαλο βαρος και απο την εκτυφλωτικη λαμψη. Το εκανε ομως και για εναν προσθετο λογο: για να τους δωσει την ευκαιρια να χρωματισουν απο κοινου τον καμβα της Ζωης. ´Ετσι ο  ενας βαζει λιγο κοκκινο, ο αλλος προσθετει λιγο μπλε, ο τριτος λιγο υπεριωδες και παει λεγοντας.»

(19-2-2013)

π.Λίβυος: Μέρες νόθες..


Πολλές φορές η ζωή γλιστράει μέσα από τα χέρια μας. Χάνεται σε ρόλους που ποτέ δεν μας ανήκαν. Αρκεί μια στιγμή, για να συνειδητοποιήσουμε ότι, το δώρο που μας χαρίστηκε το πετάξαμε. Το σκορπίσαμε σε μέρες νόθες.
Η ομορφιά της ζωής αδιάφορα κωπηλάτησε στο βλέμμα μας. Κοιτάξαμε αλλά δεν είδαμε. Λιποταχτήσαμε από την ευθύνη να χαρούμε την ύπαρξη. Διαλέξαμε την θλίψη φοβούμενοι την χαρά. Οικειοθελώς παραδοθήκαμε και αυτόβουλα σκλαβωθήκαμε γιατί δεν αντέξαμε το χρέος της ελευθερίας. Κλάψαμε μπροστά στο θάνατο αλλά και να ζήσουμε δεν θελήσαμε.

Ίκαρος

Άνοιξα φτερά, ψηλά να φτάσω
από τη φυλακή του εγώ μου βγήκα
φως μου τα μάτια σου κοντά τους με τραβούσαν.
Ω! πόσο όμορφα είναι να πετάς ελεύθερος,
να μη φοβάσαι πια, να μη κοιτάζεις πίσω…

Άπειρος όμως πιο ψηλά ανέβηκα,
ήρθα κοντά σου σαν πεταλούδα στο κερί
κι όταν συνέβη το αναπόφευκτο,
τότε μονάχα είδα το χάος που με χώριζε απ΄ τη γη.

Γιατί η ιστορία του Ίκαρου επαναλαμβάνεται
κάθε που την ελευθερία διαδέχεται η πτώση,
η άγρια επιστροφή στα τετριμμένα…

Τώρα πια νόημα δεν έχει ο πόνος
αλλά η αναζήτηση της χίμαιρας,
της απύθμενης ματιάς σου το πλέριο φως
που πια αναζητώ σε κάθε πρόσωπο, σε κάθε βλέμμα.

Αυτό πρέπει να είναι το νόημα της λύτρωσης,
η αναζήτηση και πάλι της αγάπης!

31-1-05

5.12.13

φωτόδεντρο

Μεγάλο ή μικρό,
βαρυστολισμένο ή λιτό
πάντα ένα άστρο θά 'χει στην κορφή
και διάσπαρτα φωτάκια
μία τη φάτνη, μιά τα ζωντανά,
πιο κει βοσκούς και μάγους να φωτίζουν
που προσκυνούν το φως το ανέσπερον.

Κι αν Βηθλεέμ ο κόσμος γίνηκε,
άπονη, και φτωχική από αγάπη
τη φάτνη της καρδιάς σου άνοιξε
το σημείο κοίτα του Ουρανού
και δέξου Εκείνον
που δεν τον χωρούν τα σύμπαντα.

Φωτόδεντρο στόλισα απόψε
να φέγγει μες στο νου και στην καρδιά,
τη θαλπωρή του φωτός
της Θείας φανέρωσης.




18.10.13

βάλε καρδιά και δώσε το χέρι

Λυπόμαστε, χτυπιόμαστε, δυσανασχετούμε, 
τη μοίρα μας την άτυχη όλο κακολογούμε 
ένα θεό προσμένουμε στη μηχανή να 'ρθεί
και μαγικά, ανώδυνα, η ζωή μας να στηθεί

Παπαριές.
Άμα φίλε μου δε σηκώσουμε τα μανίκια, 
αν δεν καταλάβουμε πως δεν υπάρχουν από μηχανής θεοί
και ότι για τα κακά που μας δέρνουν δε μας φταίει κανένας άλλος 
παρά ο ατομικισμός που εκτρέφαμε τόσα χρόνια, 
αν δεν κοιτάξουμε τον διπλανό μας στα μάτια 
κι άμα δεν του απλώσουμε τα χέρια, 
ακόμα κι αν ο ίδιος ο Θεός με μια κίνηση αποκαταστήσει την ισορροπία του σύμπαντος,
πάλι χάλια θα καταντήσουμε τον κόσμο, σε χρόνο ντε-τέ.





Αν ήμουν φίλη του αγαθού Θεού
αν γνώριζα τις προσευχές
αν ήμουν γαλαζοαίματη
το χάρισμα να σβήνω και να ξαναφτιάχνω τα πάντα

Aν ήμουν βασίλισσα ή μάγισσα
πριγκίπισσα, νεράιδα, μέγας καπετάνιος
ενός ευγενούς βασιλείου
αν είχα πατημασιές γίγαντα

θα έκανα τον ουρανό φτωχό
όλα τα δάκρυα ποτάμι
και θα λουλούδιαζα την άμμο που υφαίνει την ελπίδα
θα έσπερνα ουτοπίες, θα απαγορευόταν να λυγίζουμε
δε θα γυρνούσαμε πια το βλέμμα αλλού

Αν είχα χιλιάδες κι εκατοντάδες
ταλέντο, δύναμη ή χάρες
επιδεξιότητες, δυνάμεις
αν είχα τα κλειδιά των καρδιών τους
αν ήξερα να πάρω τα όπλα
στη φωτιά μιας στρατιάς τιτάνων
θα αναζωπυρούσα τις φλόγες
στα σβησμένα όνειρα των παιδιών
θα έβαζα χρώμα στις ποινές
θα εφεύρισκα Παραδείσους
από τις ατυχίες, από την έλλειψη αστεριών, από το απόλυτο τίποτα

Όμως δεν έχω παρά μια καρδιά κουρελιασμένη
και δυο χέρια ισχνά σαν κλαράκια
μια φωνή που τη σκορπά ο πρωινός άνεμος
μα άμα τα γυμνά μας χέρια μοιάζουν
όλες μαζί οι χιλιάδες καρδιές μας
αν οι φωνές μας ενωνόταν
ποιός χειμώνας θ'αντιστεκόταν;

έναν κόσμο δυνατό, μια γη αδελφή ψυχή
θα χτίζαμε σ' αυτές τις στάχτες
λίγο-λίγο, ψίχουλο -ψίχουλο
στάλα-στάλα και καρδιά-καρδιά
λίγο-λίγο, ψίχουλο-ψίχουλο
στάλα-στάλα και καρδιά-καρδιά

15.10.13

αστροπελέκι

Στη μεγάλη την πόλη την απάνθρωπη όλοι
δεν τα βλέπουμε πια τα' αστεράκια ψηλά
με σκυμμένα κεφάλια, ναυαγοί στα μπουκάλια
πες μου τι ψάχνουμε τρελοί μες στα τυφλά
και πόσα χάνουμε πόσα πολλά






Μεσούσης τῆς νεφοσκεποῦς νυκτός, Ἀστήρ φαεινότατος ἐφάνη ἀνελπίστως, ὅς παραδόξως ἤρκεσεν νά διαλύσῃ τό πυκνόν σκότος, τό καλύπτον ὡς νεκρικόν σάββανον τήν πόλιν, μετά τῶν ἐν αὑτῇ κατοίκων. Εἶχον πρό πολλοῦ λησμονήσει τό γαλανόν τοῦ Οὐρανοῦ, εἶχον παραδοθῆ εἰς τά μερίμνας, περιδιαβαίνοντες σκυθρωποί καθ' ἑκάστην και θεωροῦντες, πλέον, ὡς φυσικόν τό γκρῖζον καί τό μελανόν. Καί ἐνόμιζον, οἱ δυστυχεῖς, ὅτι τά φῶτα ὑπερτεροῦσι τοῦ φυσικοῦ φωτός, καί ἐκαυχῶντο διά τόν "πολιτισμόν" των, ἀγνοοῦντες ὅτι οἱ πένητες βουκόλοι καί οἱ ταπεινοί γεωργοί εὐρίσκοντο εἰς πλεονεκτικοτέραν αὐτῶν θέσιν, θεωροῦντες κατά τό σούρουπον τόν Ἔσπερον, καί καθ' ὅλην τήν νύκτα τήν Σελήνην, καί τήν Πούλιαν, καί τούς διαφόρους ἀστερισμούς, καί ὁλίγον πρίν ξημερώση τόν Αὐγερινόν και παρευθύς τόν ἀπαστράπτοντα Ἤλιον. Ὤ, τῆς εἰρωνίας, οἱ πολιτισμένοι νά δέονται τῆς πυξῖδος διά νά εὑρωσιν τόν δρόμον των, ἐκαυχῶντο μάλιστα διά τήν ἐφεύρεσίν των, καί οἱ ἁγράμματοι χωρικοί νά ὑψώνουσι τό βλέμμα των είς τόν Πολικόν Ἀστέρα, πέριξ τοῦ ὅποῖου ἅπαν τό στερέωμα περιστρέφεται, διά νά ἐντοπίσωσι τόν προορισμόν των. 
Άστήρ φαεινότατος ἐφάνη, διαπεράσας μέ τάς ἀκτῖνας αὐτοῦ τήν ἀχλύν. Καί μακάριος ὅστις ἐνθυμεῖτο ἀπό καιροῦ είς καιρόν νά στρέφῃ τό ὅμμα αὐτοῦ εἰς τόν Οὐρανόν, καθότι τό φῶς αὐτοῦ φαίνει μόνον ὅσους τό ἀτενίζουν. Ἀστήρ, ἐλπίδος προάγγελος, Άναστάσεως σημεῖον.
Μακάριοι οἱ γρηγοροῦντες, και ἐκζητοῦντες, μακάριοι οἱ ταπεινοί καί ἄνω θρώσκοντες. 
Ὅτι μεῖζον τοῦ ἡμερινοῦ φωτός εὐφροσύνως ὅψονται, καί ἐκλάμψουσιν ὡς φωστῆρες.

12.10.13

"μάθε παιδί μου γράμματα..."

Tα τελευταία χρόνια, ενώ έχουν δαπανηθεί χιλιάδες ώρες σε συζητήσεις, χιλιάδες τόνοι χαρτί και άλλο τόσο μελάνι για την αναβάθμιση της Παιδείας, πολλοί αγνοούν πως αυτή έχει φύγει προ πολλού από τα χέρια των δασκάλων...
Δείτε που μπορεί να φτάσει η αμετροέπεια ακόμη και στη χρήση ενός "αθώου" μέσου, όπως το facebook

29.9.13

"Σφεντονάω την πέτρα και βρίσκει επάνω μου"



     Θεέ μου σύ με θέλησες και να, στο ανταποδίδω
Τη συγγνώμη δεν έδωσα
     την ικεσία δεν έστερξα
την ερημιά την άντεξα σαν το χαλίκι.
     Τι, τί, τί άλλο μού μέλλεται;
Τα κοπάδια των άστρων οδηγώ στην αγκάλη σου
     κι η Αυγή, πριν προλάβω
στα δίχτυα της τά 'χει μακριά παρασύρει
     που σύ τη θέλησες!
Λόφους με κάστρα και πελάγη με καρποφόρα
     στεριώνω στον άνεμο
κι η καμπάνα τα πίνει, αργά του δειλινού
     που σύ τη θέλησες!
Υψώνω χόρτα σαν να φωνάζω μ' όλα τα φρένα μου
     και νά τα πάλι που καταπέφτουν
από το κλάμα του Ιουλίου
     που σύ το θέλησες!
Τί λοιπόν; τί άλλο νέο μού μέλλεται;
     Ιδού που εσύ μιλείς κι εγώ αληθεύω.
Σφεντονάω την πέτρα και βρίσκει επάνω μου.
     Ορυχεία βαθαίνω και τους ουρανούς εργάζομαι.
Τα πουλιά κυνηγώ και στο βάρος τους χάνομαι.
     Θεέ μου σύ με θέλησες και νά, στο ανταποδίδω.
Τα στοιχεία που είσαι
     ημέρες και νύχτες
ήλιοι κι αστέρες, θύελλες και γαλήνη
     ανατρέπω στην τάξη κι εναντίον τα βάζω
του δικού μου θανάτου
     που σύ τον θέλησες!

Οδ. Ελύτης, Το Άξιον Εστί

18.9.13

το μίσος δεν έχει ράτσα


Τις τελευταίες ώρες αναπαράγεται στο ίντερνετ ένα άρθρο με τίτλο "το κατάλαβες, ανόητε νοικοκυραίε;", με αφορμή μια δολοφονία που αποδίδεται στη "Χρυσή αυγή". 
Αδυνατώ να κατανοήσω μια τόσο επιθετική γλώσσα, να καταφέρεται ανθρωποφάγα ενάντια στο φασισμό ή σε κάθε μορφή μίσους ενάντια στο "ξένο"ή το "άλλο", τη στιγμή μάλιστα που τα συναισθηματικά της ελατήρια οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε αυτό που φραστικά καταδικάζουν: τον αλληλοσπαραμό.

Συγνώμη, αλλά το μίσος δεν σβήνει με μίσος, ούτε η βία με βία, ούτε το μαχαίρι με μαχαίρι.

Τη χρονική περίοδο που διανύουμε δεν έχουμε την πολυτέλεια να αλληλοφαγωνόμαστε, αλλά απαιτείται από τον καθένα μας να ανασυγκροτήσει τις δυνάμεις του και να αγκαλιάσει -με ό,τι μέσο διαθέτει- τον συνάνθρωπό του, να νιώσει πως κοινωνία δεν είναι το απρόσωπο σύστημα που όλοι καταδικάζουν και από το οποίο όλοι περιμένουν να ενδιαφερθεί για πάρτη τους, αλλά κοινωνία είμαι εγώ, εσύ, όλοι μας και πως όλοι οφείλουμε να συνεισφέρουμε για το κοινό καλό, να ενώσουμε τις δυνάμεις μας για να αντέξουμε τα χτυπήματα και να σταθούμε στα πόδια μας με αξιοπρέπεια, δίχως δεκανίκια.

Αντίθετα, η ελληνική κοινωνία εδώ και τέσσερα χρόνια έχει επιδοθεί σε ένα ανελέητο κυνήγι μαγισσών: τη μια φταίει το ΔΝΤ, την άλλη οι κακοί πολιτικοί, οι κακοί υπάλληλοι, οι κακοί επαγγελματίες, οι κακοί... οι κακοί.... αλήθεια, πόσοι "καλοί" μείνατε; (γιατί εμένα δε με κόβω για καλό παιδί)

Και όσοι έχουν κακή πολιτική μνήμη, ας θυμηθούν ότι 1) η δολοφονία Μπακογιάνη από τη 17Ν σχετίστηκε άμεσα με το τότε ΠΑΣΟΚ, β) η δολοφονία Τεμπονέρα θεωρήθηκε ως έργο της ΝΔ, γ) τα κόμματα της αριστεράς ουδέποτε καταδίκασαν τη βία και τα επεισόδια -μάλιστα θεωρείται πως υποθάλπτουν τέτοιες ενέργειες- και δ) το πρόσφατο γεγονός, έργο της Χ.Α. 

Τους χρυσαυγίτες δεν τους πάω, να ξηγούμαστε. Ούτε τη βία γενικά. Αν όμως, φίλε μου, βλέπεις τον χρυσαυγίτη όπως εκείνος βλέπει τον αλλοδαπό, τότε ειλικρινά δε μπορώ να καταλάβω σε τι  διαφέρεις από αυτόν. Ειδικά στο μεσαίωνα της πληροφορίας, που οι μάγισσες επαναπροσδιορίζονται άρδην.

29.8.13

πρωινό ντουζάκι στο μυαλό

Καλημέρα, καλημέρααααα...!
Πόσες φορές αναρωτηθήκαμε αν «τά 'χουμε τετρακόσια» ή άν  «χάνουμε», «καίμε λάδια», «έχουμε κάψει φλάντζα»...; Πόσες; 
Μη σκάτε, φίλοι μου. Η Mindbrain F.A. παρέχει δωρεάν το απόλυτο σοφτγουέαρ που υπολογίζει το IQ του χρήστη και του εξηγεί με σαφή επιστημονικό τρόπο τη διαδικασία υπολογισμού. 
Το mindrill v. 6.69 είναι απλό, φιλικό στο χρήστη, χρησιμοποιεί ελάχιστους πόρους του συστήματος, ενεργοποιεί στο 110% τα εγκεφαλικά κύτταρα και θα διαπιστώσετε από μόνοι σας πως όσο πιο συχνά το χρησιμοποιείτε τόσο πιο αποτελεσματικά διατηρεί τον εγκέφαλο σε εγρήγορση.
Πάρτε το καφεδάκι σας, και απολαύστε το δωρεάν release



mindrill v. 6.69
(c) Mindbrain F.A. 2013
.
.
/>

Θες κακομοίρη μου να βρεις το IQ σου;

It's so simple...
Απάντησε σε πέντε απλές ερωτήσεις. Κάτω από κάθε ερώτηση υπάρχει η σωστή απάντηση. Αν απανήσεις σωστά, περνάς στην επόμενη ερώτηση. Αν απαντήσεις λάθος, κόβεσαι φιλαράκι και σου συνιστώ να κλείσεις την εφαρμογή, γιατί υπάρχει μεγάλος κίνδυνος βραχυκυκλώματος.

Έτοιμος;
Χαλάρωσε, καθάρισε το μυαλό σου και ... Enter!


1. Τι βάζουμε μέσα στην τοστιέρα ;

Η απάντηση είναι «ψωμί». Αν είπατε «τοστ», καλύτερα να τα παρατήσετε και να μην προχωρήσετε παρακάτω. Δεν υπάρχει λόγος να πληγώσετε τον εαυτό σας...

Αν είπατε «ψωμί», προχωρήστε στην ερώτηση 2.


2. Πείτε τη λέξη «μπάλα» πέντε φορές.

Τί πίνουν οι αγελάδες;


Απάντηση: Οι αγελάδες πίνουν νερό. Αν είπατε «γάλα», μην επιχειρήσετε να περάσετε στην επόμενη ερώτηση. Το μυαλό σας είναι ζορισμένο και ίσως να «υπερθερμανθεί». Αυτό που σας χρειάζεται να διαβάσετε και είναι πιο κατάλληλο για σας, είναι κάποιο έντυπο του τύπου «Ο Κόσμος των Παιδιών» ή κάτι παρόμοιο...

Αν είπατε «νερό», προχωρήστε στην ερώτηση 3.


3. Aν ένα κόκκινο σπίτι
είναι φτιαγμένο από κόκκινα τούβλα,
ένα μπλε σπίτι από μπλε τούβλα,
ένα ροζ σπίτι από ροζ τούβλα,
ένα μαύρο σπίτι από μαύρα τούβλα,
Από τί είναι φτιαγμένο ένα Greenhouse;


Απάντηση: Τα greenhouses (= θερμοκήπια) φτιάχνονται από γυαλί.
Αν είπατε πράσινα τούβλα, γιατί στο καλό συνεχίζετε με τις ερωτήσεις;

Αν είπατε «γυαλί», προχωρήστε στην ερώτηση 4.


4. Αν ο μικρός δείκτης ενός ρολογιού διανύει 1/60 μοίρες κάθε λεπτό, πόσες μοίρες θα έχει διανύσει σε μια ώρα;

Απάντηση: Μια μοίρα. Αν είπατε «360» ή οτιδήποτε άλλο, πρέπει να σας συγχαρούμε που φτάσατε μέχρι εδώ, αλλά προφανώς τώρα είστε έξω απ’ τις δυνατότητές σας. Καλύτερα να εγκαταλείψετε την προσπάθεια και να βγείτε απ’το δωμάτιο.

Οι υπόλοιποι συνεχίστε με την επόμενη ερώτηση.


5. Οδηγείτε ένα λεωφορείο στην πρώτη στάση, 17 άνθρωποι ανεβαίνουν.
Στην δεύτερη, έξι κατεβαίνουν και εννέα ανεβαίνουν.
Στην επόμενη, δύο άνθρωποι κατεβαίνουν και τέσσερις ανεβαίνουν.
Στην τέταρτη στάση, 11 κατεβαίνουν & 16 ανεβαίνουν.
Στην πέμπτη, 3 άνθρωποι κατεβαίνουν & 5 ανεβαίνουν.
Στην τελευταία στάση, έξι άνθρωποι κατεβαίνουν & τρεις ανεβαίνουν.
Και φτάνουμε στον τελικό μας προορισμό. Ποιο ήταν το όνομα του οδηγού;


Απάντηση: Προς Θεού, μην κλαίτε! Δεν θυμάστε το ίδιο σας το όνομα;
Εσείς ήσασταν ο οδηγός ... Απ’ την πρώτη κιόλας πρόταση μαθαίνετε ότι εσείς οδηγείτε το λεωφορείο!

---------------------------------------------------------------------------
NOTICE: Φιλαράκι, κουλάρισε. Κι ο Einstein κόπηκε όχι μια και δυο, άπειρες φορές, και μάλιστα από την v. 1.01 του προγράμματος, που είχε μόνο τρεις ερωτήσεις (μη με ρωτήσεις ποιες). Άμα γέλασες, άμα έκλαψες, άμα έκαψες, άμα νιώθεις μια απέραντη ψύχρα να μπάζει από παντού ή μια πυρακτωμένη λάβα να απειλεί να εκραγεί, αυτό σημαίνει πως είσαι σε πολύ καλό δρόμο.
Και πού 'σαι; άμα, λέω άααααμα δώσεις το mindrill v. 6.69  κι αλλού, δε χρειάζεται να πεις πόσο σκατά τα πήγες. XD
---------------------------------------------------------------------------






7.8.13

Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό, θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω



Μου λεν αν φύγω από τον κύκλο θα χαθώ
στα όρια του μοναχά να γυροφέρνω
και πως ο κόσμος είν’ ανήμερο θεριό
κι όταν δαγκώνει εγώ καλά είναι να σωπαίνω.

Κι όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελαθώ
μου λεν να πάω κρυφά κάπου να κλάψω
και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό
είμαι μικρός, πολύ μικρός για να τ’ αλλάξω.



1.7.13

μνήσθητί μου, Κύριε



«Ποιὸς μᾶς συλλογίζεται; Οἱ ἄνθρωποι λένε λόγια πολλά, μὰ δὲν πιστεύουνε σὲ τίποτα, γι᾿ αὐτὸ εἶπε ὁ Δαυίδ: «πᾶς ἄνθρωπος ψεύστης». 
Γύρισα καὶ κοίταξα τὸ φτωχικό μας, πού ῾ναι σὰν ξωκκλήσι, στολισμένο μὲ εἰκονίσματα καὶ μὲ ἁγιωτικὰ βιβλία, χωμένα ἀνάμεσα στ᾿ ἀρχοντόσπιτα τῆς Βαβυλωνίας, κρυμμένο, σὰν τὸν φτωχὸ ποὺ ντρέπεται μὴ τὸν δεῖ ὁ κόσμος. Ἡ καρδιά μου ζεστάθηκε, κρυμμένη καὶ κείνη μέσα μου. Ἔνοιωσα πὼς ἤμουνα χωρισμένος ἀπὸ τὸν κόσμο κ᾿ οἱ λογισμοί μου πὼς ἤτανε καὶ κεῖνοι κρυμμένοι πίσω ἀπὸ τὸ καταπέτασμα ποὺ χώριζε τὸν κόσμο ἀπὸ μένα, καὶ πῶς ἄλλος ἥλιος κι ἄλλο φεγγάρι φωτίζανε τὸν δικό μας τὸν κόσμο. 
Κι ἀντὶ νὰ πικραθῶ, εὐφράνθηκε ἡ ψυχή μου πὼς μ᾿ ἔχουνε ξεχασμένον, κ᾿ ἡ χαρὰ ἡ μυστική, ποὺ τὴν νοιώθουνε ὅσοι εἶναι παραπεταμένοι, ἄναψε μέσα μου ἥσυχα κι εἰρηνικά, κ᾿ ἡ παρηγοριὰ μὲ γλύκανε σὰν μπάλσαμο, ἀνακατεμένη μὲ τὸ παράπονο. Καὶ φχαρίστησα Ἐκεῖνον, ποὺ κάνει τέτοια μυστήρια στὸν ἄνθρωπο καὶ ποὺ κάνει πλούσιους τοὺς φτωχούς, χαρούμενους τοὺς θλιμμένους, ποὺ δίνει μυστικὴ συντροφιὰ στοὺς ξεμοναχιασμένους, καὶ ποὺ μεθᾶ μὲ τὸ κρασὶ τῆς τράπεζάς του ὅσους βάλανε τὴν ἐλπίδα τους σὲ Κεῖνον. 
Ἂν δὲν ἤμουνα φτωχὸς καὶ ξευτελισμένος, δὲν θὰ μποροῦσα νὰ ἀξιωθῶ τούτη τὴν πονεμένη χαρά, γιατὶ δὲν ξαγοράζεται μὲ τίποτα ἄλλο, παρεχτὸς μὲ τὴν συντριβὴ τῆς καρδιᾶς, κατὰ τὸν Δαυῒδ ποὺ λέγει: «Κύριε, ἐν θλίψει ἐπλάτυνάς με». Ἐπειδή, ὅποιος δὲν πόνεσε καὶ δὲν ταπεινώθηκε, δὲν παίρνει ἔλεος. Ἔτσι τὰ θέλησε ἡ ἀνεξιχνίαστη σοφία Του. 
Μὰ οἱ ἄνθρωποι δὲν τὰ νοιώθουνε αὐτά, γιατὶ δὲν θέλουνε νὰ πονέσουν καὶ νὰ ταπεινωθοῦνε, ὥστε νὰ νοιώσουνε κάτι παραπέρα ἀπὸ τὴν καλοπέραση τοῦ κορμιοῦ κι ἀπὸ τὰ μάταια πάθη τους.»

29.6.13

πίστη

... ναι, πίστη. Γιατί είναι παραπάνω από αισιοδοξία, είναι βεβαιότητα!




Ίχνη, φωνές
Ανάσες, στιγμές το βράδυ αυτό, κεφάλι σκυφτό
Αέρας φυσά, ξεφεύγει και πάει
και μόνο εγώ θα μείνω εδώ
Εδώ σαν το δέντρο που έχει ριζώσει
και δίπλα του άλλο δε λέει να φυτρώσει

Ψηλά, το κεφάλι ψηλά
Ψηλά, θα βγουν πάλι φτερά
Ψηλά θα πετάξω, θα φύγω να ψάξω
αυτούς που δε ζουν χαμηλά
και χτίσαν σπίτι ψηλά
να βλέπουν τον κόσμο δειλά
δειλά να αγαπάει, δειλά να πονάει
δειλά να ανασαίνει, δειλά

Λόγια βαριά, χάδια θεριά
και μια φωνή θλιμμένη, χλομή
Κομμάτια γυαλί
νερό χρυσάφι και μια ψυχή, λιωμένο κερί
Κερί που μερόνυχτα μένει αναμμένο
δε ξέρω τι ψάχνω και τι περιμένω

21.6.13

κλείσε τα μάτια


"Κλείσε τα μάτια", είπε,
"διώξε εικόνες, μείνε στο σκοτάδι,
παιδί μονάχο στο άπειρο...
κι έπειτα διώξε και τις σκέψεις
και τις λέξεις
και πιο βαθιά κατέβα
ξέχνα τα συναισθήματα
και μόνο νιώσε
το είναι των πραγμάτων
τον ίδιο σου τον εαυτό,
αυτό που είσαι
κι αυτό για το οποίο είσαι...
και λάμψε!"

κι έμεινα να κοιτάζω
το αστεράκι να γελά
 :)   ^_^



Αν τη γύμνια σου φορέσεις
και τον άλλον συγχωρέσεις
το σκοτάδι θα φωτίσει
κι η σιωπή θα τραγουδήσει

9.6.13

Ο δικός μου ο δρόμος δε μου δείχνει αστέρι...



Τ’ όνομά μου μες στις λίστες απ’ τα πλοία, 
στα αεροπλάνα, στα φτηνά ξενοδοχεία.
Η φυγή στο πρόσωπό μου χαραγμένη, 
και μου λες εσύ πως είμαστε δεμένοι.

Δεν μπορεί να με κρατήσει ο εαυτός μου, 
σε κανέναν δεν ανήκω, είμαι δικός μου.
Το σπασμένο ουρανό σου μη μου δώσεις, 
σ’ αγαπώ κι έτσι μπορεί να μ’ εξοντώσεις, 
σ’ αγαπώ κι έτσι μπορεί να μ’ εξοντώσεις.

Ο δικός μου ο δρόμος
μ’ έχει χρόνια διαλέξει, 
στην οδό γράφει "μόνος", 
επικίνδυνη λέξη.
Ο δικός μου ο δρόμος
δε μου δείχνει αστέρι, 
για αγάπη μου δίνει
μια βαλίτσα στο χέρι.

Στον αέρα τριγυρνάω δίχως λόγο
κι αγκαλιάζομαι τις νύχτες με το φόβο.
Ποιο κομμάτι γης μπορεί να με κρατήσει
αφού η σκέψη μου με έχει εξορίσει;

Διαδρομές πάντα στις ίδιες υποσχέσεις, 
μη μου λες πως μ’ αγαπάς και θα με δέσεις.
Θα ξεφύγω απ’ της ζωής τις χαραμάδες, 
πάντα μόνος θα ’μαι μέσα σε χιλιάδες, 
πάντα μόνος θα ’μαι μέσα σε χιλιάδες.

Ο δικός μου ο δρόμος
μ’ έχει χρόνια διαλέξει, 
στην οδό γράφει "μόνος", 
επικίνδυνη λέξη.
Ο δικός μου ο δρόμος
δε μου δείχνει αστέρι, 
για αγάπη μου δίνει
μια βαλίτσα στο χέρι.

7.6.13

λένε πως το μυαλό μου έχασα...

... όμως αυτό μαζεύει ήλιο :)


Στην άπνοια, στην ξηρασία, στο λιοπύρι
οι σκέψεις δοκιμάστηκαν
μέστωσαν σαν το στάχυ
ώσπου άνεμος απρόσμενος τις σκόρπισε
στα ύψη ταξιδεύουν
μέχρι ο υετός να επιστρέψει
που θα τις μετατρέψει
σε γόνιμο καρπό.




 Όλα γίνονται κάποιος στα σκοτεινά σε κρατάει απ' το χέρι
 Παίζει μια μελωδία και σε γυρνάει πίσω σ' άγνωστα μέρη.

Και πέφτει βροχή σαν μουσική, στο ζεστό αέρα 
Μια στάλα βροχής σε γκρίζο καιρό.. 

18.5.13

δε σπάμε



φύσηξε ο άνεμος βαρύς,
σκέψεις και όνειρα τα πήρε το σκοτάδι..
μα πώς δεν έσπασες; αναρωτιούνται οι σοφοί
Δεν βλέπουν πως στον κάμπο η καλαμιά δε σπάει,
γιατί να σκύβει ξέρει το κεφάλι

15.5.13

μπαρουτοκαπνιστήκαμε...


... άλλοτε από δική μας υπαιτιότητα
κι άλλοτε από τους αλλόφρονες.
Μουτζουρωμένοι βγήκαμε
κι ανάγκη τον πόνο να τον πιούμε
μέχρι την τελευταία ρουφηξιά.

Η αγάπη δεν ξοδεύεται,
μήτε η χαρά στερεύει
σαν δωρίζονται.

Γι αυτό σου λέω, αγαπημένη,
συγνώμη μη ζητάς!
Δε φταίει ο καπνός,
πολύ δε περισσότερο αυτός
της πυρκαγιάς της μέσα.



3.4.13

χίμαιρες


Μάθαμε να κυνηγούμε την ευτυχία στα μεγάλα
και λησμονήσαμε
πως ευτυχία είναι τα μικρά.
πως σημασία ανυπολόγιστη
έχει ένα γέλιο,
ένα νεύμα,
ένα άγγιγμα,
ένα δάκρυ.

Αν δε μπορέσεις να χαρείς με τα μικρά,
ούτε με τα μεγάλα θα το φτάσεις.
Αν δεν εκτιμήσεις τη δροσοσταλίδα του πρωινού
ο Ωκεανός θα σού 'ναι πάντα ξένος.

.

21.3.13

έχει δύναμη η φτώχεια ....

σε ξεγυμνώνει, πρώτα απ'όλα στα δικά σου μάτια,
σου στερεί όλα όσα πρόσθεταν αξία στο πρεστίζ σου,
σε αφήνει άπορο, να απορείς,
για όλα, για σένα.

Κι άμα η φτώχεια είναι επιλογή,
ευτυχισμένος θα 'σαι.
Άμα οι συγκυρίες την προκάλεσαν,
αλί στους βιαστές
και είθε ο νόστος
να νικήσει μέσα σου
και να σε βγάλει διάφανο
σαν τη σταγόνα που φωτοβολεί
στο άγγιγμα του Ήλιου.




Ὑπὲρ τῶν ποταμῶν Βαβυλῶνος, ἐκεῖ ἐκαθίσαμεν,
 καὶ ἐκλαύσαμεν ἐν τῷ μνησθῆναι ἡμᾶς τῆς Σιών.
    Πολὺς ὁ πόθος τοῖς ἀνδράσι τῆς πόλεως, πολὺς ὁ
ἔρως τῆς ἐπανόδου. Ἕως μὲν γὰρ εἶχον τὰ ἀγαθὰ ἐν
χερσὶν, ἀκκιζόμενοι καὶ ὑβρίζοντες διετέλουν· ἐπειδὴ
δὲ ἐξεβλήθησαν αὐτῶν, τότε λοιπὸν ἐν ἐπιθυμίᾳ κα-
τέστησαν. Διὰ γὰρ τοῦτο αὐτοὺς καὶ ἐξέβαλεν, ἵνα
αὐτοὺς εἰς πόθον ἀναγάγῃ μείζονα. Καὶ τοῦτο πολ-
λαχοῦ ποιεῖν ὁ Θεὸς εἴωθεν. Ὅταν γὰρ ἐντρυφῶντες
αὐτοῦ τοῖς ἀγαθοῖς μὴ αἰσθανώμεθα, ἐν ἐρημίᾳ αὐτῶν
ἡμᾶς καθίστησιν, ὥστε τῇ στερήσει σωφρονισθέντας
ζητῆσαι πάλιν τὴν ἀπόλαυσιν.

(PG 55.405)

13.3.13

8.3.13

Φυγή, έμμονη ιδέα
-΄αραγε γιατί; δεν ξέρεις
πως όπου και να πας
ο κόσμος είναι πιο μικρός από το νου;

Όσο κι αν φεύγεις, θα γυρνάς ξανά.
Σε σένα.

«Ἔρχου εἰς ἑαυτόν»




Την πρώτη μέρα ξύπνησα χωρίς φωνή στο στόμα μου
Τη δεύτερη ξαγρύπνησα και φίλησα το χώμα μου
Την τρίτη το κατάλαβα πως νέρωσε το αίμα μου
Την τέταρτη μετάλαβα και πέταξα το στέμμα μου

Κι έτσι γεννήθηκε το πρώτο ψέμμα μου

10.3.13

δίχως όρια

Ηρώ - όλα τα ΝΑΙ του κόσμου


Βρες μου στο μαύρο κάθε χρώμα
και στο σκοτάδι γίνε σώμα
δωσ' μου το χάδι το χαμένο
κι ας είναι απαγορευμένο
Όλα τα «ΝΑΙ» θέλω του κόσμου
θέλω πολλά, το ξέρω φως μου

Τα όνειρα όρια δεν δέχονται
πες μου «Ναι» και όχι «Μη»
Στα όνειρα οι άνθρωποι έρχονται
δεν προτιμούν τη φυγή
Τα όνειρα όρια δεν δέχονται
να μη μου βάλεις ποτέ
Όλα, ειπωμένα και ανείπωτα,
όλα να είναι Ναι...

Μη με φοβάσαι, μη με λυπάσαι
Να μ' αγαπάς και να με θυμάσαι
Μην κουραστείς να μ' έχεις έγνοια
Ν' ανησυχείς θέλω για 'μενα
Όλα τα «ΝΑΙ» θέλω του κόσμου
θέλω πολλά, το ξέρω φως μου

Πες μου «Εγώ είμαι εδώ για 'σενα,
κανείς και τίποτα δεν θα σε βλάψει»
Πες μου «Εγώ είμαι εδώ για 'σενα»
Και ψέμα να 'ναι, ο φόβος θα πάψει.

8.3.13

κι έπειτα λες πως δεν...

την ώρα που μονολογούσες
πως αν δεν έπεφτα δε θα μ΄ έβρισκες,
ένιωθα δυο φτερά
να με σκεπάζουν:
τα δικά σου



25.2.13

όλα αλλάζουν κι όλα μένουν ίδια...

Μόλις τέλειωσα την ανάγνωση ενός πολύ ενδιαφέροντος και συνάμα κουραστικού (λόγω του όγκου των πληροφοριών που παραθέτει) βιβλίου του Νταν Φρανκ με τίτλο «ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ», στο οποίο περιγράφει τη συμπεριφορά των Γάλλων καλλιτεχνών και διανοούμενων κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής. Κάποια από τα αποσπάσματα ή καλύτερα από τα γεγονότα που περιγράφονται σε αυτό, αν αλλάξει κανείς μόνο τα ονόματα, δείχνουν τόσο γνώριμα σε σχέση με την κατάσταση που ζούμε στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια, αλλά και σε εκείνες που οδήγησαν σε αυτή. 

φωτογραφία από blog.myheritage.fr
Παράδειγμα:
«Από τη μια μεριά, υπήρχαν όσοι υπέφεραν και δεν αποδέχονταν την κατάσταση. Από την άλλη μεριά, ήταν όσοι υπέφεραν και την αποδέχονταν. Υπήρχαν επίσης όσοι την αποδέχονταν χωρίς να υποφέρουν, όπως η μερίδα των οπαδών του στρατάρχη, του Ντοριό, των ναζήδων, που επρόκειτο να λογοδοτήσουν πέντε χρόνια αργότερα. Υπήρχαν και οι δυστυχώς πολλοί που αποφάσισαν να ''προσαρμοστούν'' και δέχονταν να κινούνται στον περιορισμένο χώρο που τους παραχωρούσε ο εισβολέας. Όχι πέρα για πέρα καθάρματα, αλλά καθόλου ήρωες. Συμβιβαζόμενοι ώστε να ζουν σχεδόν όπως πρώτα, αν όχι και καλύτερα. Σε κάθε περίπτωση, εκθέτοντας, δημοσιεύοντας, κάνοντας εμφανίσεις, κλείνοντας τα μάτια στην άθλια ζωή και τις τραγωδίες των διπλανών τους». (ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ, σ. 
131)

Δεν έχει σημασία αν κάποιοι αποδέχονται ή όχι μια κατάσταση -εννοώ την παρούσα στην Ελλάδα-, ούτε αν υποφέρουν ή δεν υποφέρουν. Αυτό άλλωστε αποτελεί μία από τις επιδιώξεις των «κατακτητών», δηλαδή να διασπάσουν την (όποια) κοινωνική συνοχή και να δημιουργήσουν κλίμα διαμάχης ανάμεσα στους πολίτες που ούτως ή άλλως μοιράζονται την ίδια μοίρα. «Διαίρει και βασίλευε».
Αυτό που κατά τη γνώμη μου έχει σημασία, είναι δύο λέξεις-κλειδιά του πιο πάνω αποσπάσματος: συμβιβασμός, και αδιαφορία. Η αποδοχή ή μη αποδοχή μιας καταστάσεως δεν αλλάζει την πραγματικότητα. Υπάρχει βέβαια μια μερίδα ανθρώπων, στο βαθμό που δεν έχουν αλλάξει τα εισοδήματά τους ή οι συνθήκες διαβίωσής τους, οι οποίοι σαν «βολεμένοι» έχουν την πολυτέλεια να αμφισβητούν, να μην αποδέχονται την πραγματικότητα. 
Το ζητούμενο επομένως μπροστά σε μια πραγματικότητα την οποία όλοι συμφωνούμε ότι υφίσταται, είναι εάν έχουμε συμβιβαστεί με αυτή ή όχι. Αν έχουμε συμβιβαστεί, τότε έχουμε σκοτώσει την κινητήριο δύναμη της Ιστορίας, καθότι οι αλλαγές, οι επαναστάσεις, οι αντιστάσεις δεν γίνονται από συμβιβασμένους ανθρώπους.
Το δεύτερο σημείο, η αδιαφορία για τους διπλανούς μας, δεν αποτελεί μόνο την -σε μεγάλο βαθμό- γενεσιουργό αιτία της κρίσης που αντιμετωπίζουμε, αλλά επίσης τον καταλύτη που αποδυναμώνει κάθε διάθεση για αντίσταση. Αυτό συμβαίνει επειδή η αδιαφορία προέρχεται από την ατομικότητα και επομένως διασπά την κοινωνική συνοχή. Υπό αυτές τις συνθήκες, οι όποιες ασυμβίβαστες φωνές για αντίσταση, δε μπορούν να ενωθούν, να συντονιστούν και να μεταφραστούν σε πράξεις. 
Δεν εννοώ τις διαδηλώσεις, αυτές προ πολλού έχουν καταστεί -σε μεγάλο βαθμό- οχλοβοή δίχως αντίκρυσμα, και στη χειρότερη περίπτωση λειτουργούν ως φερέφωνα απολιθωμένων πολιτικών πρακτικών ή ως βαλβίδα εκτόνωσης για τη λαϊκή οργή. Αναφέρομαι σε μια αντιπρόταση, η οποία πρώτο, δεν θα συμβιβάζεται με την πραγματικότητα (μη ξεχνάμε ότι όλες μα όλες οι διαδηλώσεις γίνονται για την διατήρηση των κατεστημένων ή των κεκτημένων), δεύτερο θα έχει κίνητρο το ενδιαφέρον για το καλό ΟΛΩΝ, και τρίτο θα έχει όραμα σαφές, το οποίο να μπορεί να σταθεί αυτόνομα, δίχως την πολωτική διαδικασία του άσπρου-μαύρου ή τον ετεροπροσδιορισμό της άρνησης απέναντι στους «άλλους» (κόκκινους, πράσινους, γαλάζιους, μαύρους και δε συμμαζεύεται).

Αυτόν -στοχαστή, καλλιτέχνη ή πολιτικό- που θα αρθρώσει μια ρεαλιστική πρόταση, μια θετική και δημιουργική πρόταση για τον τόπο μου, θα του σφίξω το χέρι σφιχτά! Και τη μέρα που θα κατέβουμε στο Σύνταγμα, μα πέντε χιλιάδες, μα δέκα, μα πεντακόσιες, και δεν θα υπάρχουν πανώ και κομματικά παραμάγαζα, θα την ανακηρύξω Εθνική Εορτή!
Μέχρι τότε δηλώνω ασυμβίβαστος ονειροπόλος και ενεργά ενδιαφερόμενος για τους συνανθρώπους μου και για το καλό του τόπου μου.

24.2.13

ό,τι κρατάς σε κρατεί


Αν η όραση της ηλιαχτίδας είναι έγκλημα,
αν  η παράδοση στο άπλετο φως σάς σκανδαλίζει,
αν η αγάπη δεν ταιριάζει στα συστήματα που χτίσατε,
καταδικάστε με!

Κι έπειτα,
το χρόνο αφήστε
και δύο μάτια αθώα, παιδικά
κριτές να γίνουν…
το αντέχετε;

Όσο υπάρχουν παιδικά, καθάρια βλέμματα,
όσο υπάρχουνε παιδιά, απρόσβλητα από υποκρισία,
θα ελπίζω σ’ ένα νεύμα κατανόησης
και στο άπειρο έλεος εκείνου που δεν χώρεσε,
ούτε ποτέ του θα χωρέσει ανθρώπου νους.
και θά 'μαι ήρεμος…

(2005)



Τούτη τη νοσταλγία
της σπίθας της παιδικής
τη ριζωμένη κατάβαθα
απ`την αρχή του χρόνου
- που ατίθαση γελά
σχήματα και κανόνες-
κρατώ...
και με κρατεί.



Κότσιρας - και πάλι παιδί

20.2.13

angels



I sit and wait
Does an angel
Contemplate my fate?
Do they know
The places where we go
When we're gray and old
'Cause I've been told
That salvation
Lets their wings unfold

So when I'm lyin' in my bed
Thoughts runnin' through my head
And I feel that love is dead
I'm lovin' angels instead

And through it all
She offers me protection
A lot of love and affection
Whether I'm right or wrong
And down the waterfall
Wherever it may take me
I know that life won't break me
When I come to call
She won't forsake me
I'm lovin' angels instead

When I'm feelin' weak
And my pain walks down
A one way street
I look above
And I know I'll always be blessed with love

And as the feeling grows
She breathes flesh to my bones
And when love is dead
I'm lovin' angels instead


And through it all
She offers me protection
A lot of love and affection
Whether I'm right or wrong
And down the waterfall
Wherever it may take me
I know that life won't break me
When I come to call
She won't forsake me
I'm lovin' angels instead

And through it all
She offers me protection
A lot of love and affection
Whether I'm right or wrong
And down the waterfall
Wherever it may take me
I know that life won't break me
When I come to call
She won't forsake me
I'm lovin' angels instead

19.2.13

οι άγγελοι δεν πνίγονται




Λες και είχε ξεμείνει αιώνες σ' εκείνη τη σκοτεινή ακρογιαλιά... αιώνες ατέλειωτους, σκοτεινούς. Κουράστηκε να θρηνεί τα σπασμένα της φτερά, να νοσταλγεί τον λαμπερό ουρανό, να κλαίει... Ανέβηκε σε ένα βράχο, αποφασισμένη να κάνει ένα τελευταίο πέταγμα, κι ας ήταν στο βυθό.


Μα πριν προλάβει το νερό να πλημμυρίσει μέσα της, ένα δελφίνι τη σήκωσε, και την έβγαλε στη στεριά. Το κοίταξε με παράπονο, δεν είχε κουράγιο ούτε να του θυμώσει.
- Οι άγγελοι δεν πνίγονται, της είπε, μόνο πετάνε στα ψηλά.
- Σπάσανε προ πολλού τα φτερά μου...
- Κι όμως, δες, έχουνε γιάνει! Μόνο που αντί να τα φροντίζεις στεκόσουν κι έκλαιγες που σπάσαν. Δοκίμασε, κι αν δε μπορείς πια να πετάξεις, τούτη τη φορά θα σε αφήσω να πνιγείς!

Ανέβηκε πάλι στο βράχο. Έριξε για μια στιγμή το βλέμμα της στο νερό, έπειτα κοίταξε σταθερά ψηλά, στον ουρανό, και έγινε το θαύμα!
Έκανε μερικούς γύρους από πάνω του κι έπειτα προσγειώθηκε στην ακροθαλασσιά, έσκυψε και του έδωσε ένα φιλί που είχε τόση αγάπη, όση δεν είχαν όλα μαζί τα φιλιά που έδωσε στη ζωή της.

- Θα επιστρέφω, να το ξέρεις, του είπε καθώς χανότανε, ενώ το φεγγάρι που μόλις είχε ανατείλει γυάλιζε με ασημένιες λάμψεις τη θάλασσα και τα φτερά της.



Όναρ - Πέτα με ψηλά




Αν νιώθεις πως αργεί να ξημερώσει πάλι

Αν τρέχεις να προλάβεις μια καινούρια μάχη

Θα 'μαι εδώ το χέρι αν θες να σου κρατήσω

Θα 'μαι εδώ στα όνειρά σου να σε συναντήσω



_________________________
άλλο ένα παιχνίδισμα με αφορμή μια φωτογραφία  :-)

κι όμως, πετάει...



- Μα, αφού σου λέω ότι είμαι μικρή, τοσοδούλα, δεν μπορώ να πετάξω....
- Και τα φτερά τι τά 'χεις, αν όχι για να πετάς; δες εμάς, τα μερμήγκια, που όλο το χρόνο περπατάμε πάνω στη γη, και μόλις βγάλουμε φτερά, για λίγες μέρες, δε σταματάμε να πετάμε... και συ, που είσαι από τη φύση σου να πετάς, λες δε μπορείς;
- Μα....
- Τι θα πει μα;
- ... αφού σου είπα, είμαι μικρή, τα φτερά μου είναι αδύναμα...
- Αηδίες! άμα δε δοκιμάσεις, δε μπορείς να πεις δεν μπορώ!
- (σιωπή)
- Και στο κάτω - κάτω της γραφής, άμα δεν είσαι σίγουρη μικρή μου Φεγγαρένια, μπορώ να σε βοηθήσω.
- Εσύ; μα πώς; είσαι τόσο μικρός...
- Χαχαχαχα! Δε θα σε σηκώσω, βρε κουτό... ασφαλώς για κάτι τέτοιο είμαι πολύ μικρός. Πες μου, δέχεσαι;
- Φοβάμαι....
- Το ξέρω, καλή μου, και σε αυτό θέλω να σε βοηθήσω.
- Κι αν αποτύχεις, εεε, αν αποτύχω θέλω να πω, θα με δουν οι φίλες μου και θα με κοροϊδεύουνε...
- Ωραία, λοιπόν. Τότε έλα εδώ το βράδι, που όλοι θα κοιμούνται, να σου δείξω να πετάς.

Έτσι κι έγινε. Σαν νύχτωσε, η μικρή νεράιδα τράβηξε -περπατώντας- για το σημείο της συνάντησης. Το φεγγάρι, ολόγιομο, φώτιζε το δρόμο της και ομόρφαινε τη νυχτιά. Ευτυχώς δηλαδή, γιατί άμα δεν είχε φεγγάρι, ποιός ξέρει σε πόσες πέτρες και αγκάθια θα σκόνταφτε και θα πλήγωνε τα λεπτά ποδαράκια της.
- Καλώς την! είσαι έτοιμη;
- Έτοιμη για τι;
- Μα, για να πετάξεις, φυσικά...
- Εεεεε....
- Καλά, καλά. Λοιπόν, άκου τι θα κάνεις. Το βλέπεις το κλαδάκι με τους σπόρους του αγριοραδικιού;
- Ποιό; τον «κλέφτη»;
- Ακριβώς!
- Αχ, πολύ μου αρέσει, που τον σηκώνει ο άνεμος και τον ταξιδεύει μακριά, μακρια, μα...
- μακριά, τό 'παμε. Λοιπόν, θα κόψω το κλαδί και σύ θα το κρατήσεις. Να, ανέβα σε τούτη την πέτρα και κράτα το ψηλά.
- Και τώρα;
- Τώρα θα περιμένουμε το αεράκι. Μόλις φυσήξει, θα σε σηκώσει, μη φοβάσαι, με το βάρος σου δε μπορεί να σε ανεβάσει ψηλά, απλά δεν θα πατάς στο έδαφος. Ε, και μόλις ανέβεις λίγο, δοκίμασε να κουνήσεις τα φτερά σου.
- Κι άμα δεν τα καταφέρω;
- Αν δεν τα καταφέρεις, το πολύ - πολύ να πέσεις και να κάνεις καμιά γρατζουνιά. Μη σκιάζεσαι.
- Καλά.
- Έτσι μπράβο.
- Αν όμως με σηκώσει πολύ ψηλά και, ξέρεις,... θα σακατευτώ...
- Ααααα!..., αφού σου είπα, είναι αδύνατο να σε πάει ψηλά.

Πριν προλάβει να τελειώσει τα λόγια του, ένα απαλό αεράκι πήρε τον «κλέφτη» και την Φεγγαρένια μαζί, και τους σήκωσε απαλά. Στην αρχή η μικρή νεράιδα ένιωσε τη χαρά να σκιρτά μέσα της. Σύντομα όμως μια δεύτερη ριπή ανέμου την σήκωσε τόσο ψηλά, που μόλις και μετά βίας μπορούσε να διακρίνει τον λιλιπούτειο φίλο της.
- Πέτααα, πέτααα, κούνααα τα φτεράαα σου!
- Φοβάααμαι...
- Κούνααα τααα, μηη φοβάαασαι!

Έδωσε μία, μια δεύτερη, και στην τρίτη προσπάθεια, φρρρούτ, άρχισε να νιώθει τα φτεράκια της να χαστουκίζουν τον αέρα. Μετά από μερικούς αδέξιους στροβιλισμούς, κατάφερε να ισορρροπήσει και να βρει τον ρυθμό που θα την κρατούσε μετέωρη, ανάμεσα στο φεγγαρόφωτο και τον μικρό της φίλο.
- Ωωωωωω! πετάωωωωω! πετάωωωωω! κοίταα!
- Άφησε τώρα το κλαδίιιι!
- Όχι, φοβάμαι σου λέωωωω...
- Χαχαχαχαχαχαχαχαχα!
- Γιατί γελάς;
- Γιατί, καλή μου, μόνο το κοτσάνι έμεινε... το έχει μαδήσει ο αέρας εδώ και ώρα!
 - Τίιιιιι;;;;
- Χαχαχαχχαχχαχαχαα!!!! σημασία έχει πως έμαθες να πετάς!

Εκείνο το βράδι η Φεγγαρένια δεν κοιμήθηκε. Όχι επειδή άργησε να γυρίσει στο σπιτάκι της, ίσα- ίσα, γύρισε πριν να περάσει ώρα από την στιγμή που βγήκε έξω. Δεν κοιμήθηκε από τη χαρά, που το όνειρό της έγινε πραγματικότητα... ε, και από το φεγγαρόφωτο, που ειδικά εκείνη τη νύχτα βάλθηκε ν` αστραποβολά σαν ήλιος. 


----------------------------------------
(Καιρός να θυμηθούμε τα παλιά... δίνω τη σκυτάλη στους Cinestef, Λίζα, Χριστίνα, και σε όποιον άλλο/η το επιθυμεί: αναρτήστε την φωτογραφία και συνοδέψτε τη με ένα κείμενο δικής σας έμπνευσης που να σχετίζεται με αυτή)

18.2.13

Φώτης, όνομα και πράγμα!

Δε συνηθίζω να αναδημοσιεύω κείμενα. Σπάνια το κάνω. Μια από αυτές τις εξαιρέσεις είναι και η σημερινή, αναφορά στον Φώτη, για τον οποίο αν είσαστε από το Βόλο δεν χρειάζονται συστάσεις. 

φωτογραφία από  e-volos.gr

Επειδή τυχαίνει να τον γνωρίζω από τότε που ήμουνα παιδί, σας διαβεβαιώ πως ότι θα διαβάσετε στη συνέχεια, είναι πέρα για πέρα αληθινό.
Αναδημοσιεύω λοιπόν μερικά αποσπάσματα από το μπλογκ ΟΠΟΥ ΓΗΣ (κλικ άμα θέλετε να διαβάσετε το πλήρες κείμενο).



Φώτης: ερημίτης σε αστικό τοπίο, που προσφέρει λουλούδια και δε φοβάται την κρίση!...

Ξεφύτρωσε στους δρόμους της πόλης μας, Βόλου, ξαφνικά και σχεδόν από το πουθενά, στην δεκαετία του'80. Ένας λεπτός, ψηλός άντρας απροσδιορίστου ηλικίας, (πριν λίγο καιρό έμαθα ότι είναι στα 82 του πλέον αλλά καθόλου δεν του φαίνεται) που φορούσε, χειμώνα - καλοκαίρι, το ίδιο χακί μπουφάν, έμοιαζε βρώμικος και είχε μακριά μαλλιά. Κυκλοφορούσε στο κέντρο της πόλης, μοίραζε λουλούδια στις γυναίκες (και μοιράζει ακόμη), έλεγε διάφορα ακατανόητα και κάποιες φορές μιλούσε για αγάπη και για Θεό.


17.2.13

λυγίζουμε, μα δε σπάμε

Είναι στιγμές που μία μόνο λέξη φέρνει τα πάνω κάτω. Εκεί που νομίζεις πως έχεις τακτοποιήσει τα πράγματα στο μυαλό σου, τσούπ!, όλα φύρδην μίγδην...
Δεν ειν' κακό: φανερώνει όσα επιμελώς ήταν κρυμμένα κάτω από το χαλί.
Κι εκεί που μέχρι πρότινος νόμιζες πως είχες σπάσει, διαπιστώνεις τελικά ότι απλά λύγισες... έχει μεγάλη διαφορά.

Κι αν δεν υπάρχει λόγος
να σταθείς και πάλι ολόρθος
ζήτα μία στιγμή
- μονάχα μία-
μια ηλιαχτίδα
μια αστραπή.

P!nk - Just Give Me A Reason ft. Nate Ruess

Just give me a reason
Just a little bit's enough
Just a second we're not broken just bent
And we can learn to love again
I'll never stop
You're still written in the scars on my heart
You're not broken just bent
And we can learn to love again


Άλλοι την αφορμή τη βρίσκουν μέσα τους, 
άλλοι έχουν ανάγκη κάποιον να βοηθήσει.
Όπως και να το δει κανείς, 
δίχως Έρωτα δεν υπάρχει πόθος για Ζωή.

ΕΣΥ, που δεν πατάς στην γη,
καν' την καρδιά μου να πετάξει...

δεν φευγω ρε...

... στέκομαι, στροβιλίζομαι
-φτερό στον άνεμο,
όπου κι αν είμαι, Πατρίδα.


Σαν να μην ήρθαμε ποτέ σ’ αυτήν εδώ τη γη.
Σαν να μένουμε ακόμα στην ανυπαρξία.
Σκοτάδι γύρω κι ούτε μια μαρμαρυγή.
άνθρωποι στων άλλων τη φαντασία.

Από χαρτί πλασμένα κι από δισταγμό
ανδρείκελα στης μοίρας τα τυφλά δυο χέρια,
χορεύουμε, δεχόμαστε τον εμπαιγμό,
άτονα, κοιτώντας παθητικά τ’ αστέρια.

Μακρινή τώρα είναι για μας η κάθε χαρά.
Η ελπίδα και η νιότη έννοια αφηρημένη.
άλλος δεν ξέρει ότι βρισκόμαστε
παρά ο όποιος πατάει επάνω μας καθώς διαβαίνει.

Πέρασαν τόσα χρόνια, πέρασε ο καιρός
κι άμα δεν ήταν η βαθιά λύπη μες στο σώμα
κι άμα δεν ήταν στην ψυχή ο πραγματικός πόνος μας
να λέει ότι υπάρχουμε ακόμα.


*απάντηση στον πεφτάγγελο

16.2.13

λευτεριά

Μες στο χειμώνα
κρύο και βροχή...
Μούσκεμα τα φτερά σου
και ηλιαχτίδα -ή λύτρωση-
η σπίθα στα μάτια που αγαπούν...

Χρόνοι κυλούνε,
σκότος και βροχή...
Σ' έχουνε για χαμένο,
τα πάντα γιατί έχασες.
Μα δε μπορούν να δούνε
πως ο χαμός εγίνηκε
η λευτεριά σου.

Τι κι αν με πεις τρελό...
φουρτουνιασμένο και πλατύ
σαν τον ωκεανό;

Δεν έχω τίποτα να χάσω...
το Φως διεκδικώ.
Ζω, σε πείσμα των καιρών,
είμαι λεύτερος!

I am fucking crazy.... but I am Free!





I was in the winter of my life, and the men I met along the road were my only summer.
At night I fell asleep with visions of myself, dancing and laughing and crying with them.
Three years down the line of being on an endless world tour, and my memories of them were the only things that sustained me, and my only real happy times.
I was a singer - not a very popular one,
I once had a dreams of becoming a beautiful poet, but upon an unfortunate series of events some of those dreams dashed and divided like a million stars in the night sky that I wished on over and over again, sparkling and broken.
But I didn't really mind because I knew that it takes getting everything you ever wanted, and then losing it to know what true freedom is.
When the people I used to know found out what I had been doing, how I'd been living, they asked me why - but there's no use in talking to people who have home.
They have no idea what it's like to seek safety in other people - for home to be wherever you lay your head.
I was always an unusual girl.
My mother told me I had a chameleon soul, no moral compass pointing due north, no fixed personality; just an inner indecisiveness that was as wide and as wavering as the ocean...
And if I said I didn't plan for it to turn out this way I'd be lying...
Because I was born to be the other woman.
I belonged to no one, who belonged to everyone.
Who had nothing, who wanted everything, with a fire for every experience and an obsession for freedom that terrified me to the point that I couldn't even talk about it, and pushed me to a nomadic point of madness that both dazzled and dizzied me.

I've been out on that open road
You can be my full time, daddy
White and gold
Singing blues has been getting old
You can be my full time, baby
Hot or cold

Don't break me down
I've been travelin' too long
I've been trying too hard
With one pretty song

I hear the birds on the summer breeze, I drive fast
I am alone in the night
Been tryin' hard not to get into trouble, but I
I've got a war in my mind
So, I just ride
Just ride, I just ride, I just ride

Dying young and I'm playing hard
That's the way my father made his life an art
Drink all day and we talk 'til dark
That's the way the road dogs do it, ride 'til dark.

Don't leave me now
Don't say good bye
Don't turn around
Leave me high and dry

I hear the birds on the summer breeze, I drive fast
I am alone in the night
Been tryin' hard not to get into trouble, but I
I've got a war in my mind
I just ride
Just ride, I just ride, I just ride

I'm tired of feeling like I'm fucking crazy
I'm tired of driving 'til I see stars in my eyes
It's all I've got to keep myself sane, baby
So I just ride, I just ride

I hear the birds on the summer breeze, I drive fast
I am alone in the night
Been tryin' hard not to get into trouble, but I
I've got a war in my mind
I just ride
Just ride, I just ride, I just ride

[Music video spoken ending:]
Every night I used to pray that I’d find my people, and finally I did on the open road.
We had nothing to lose, nothing to gain, nothing we desired anymore, except to make our lives into a work of art.
Live fast. Die young. Be wild. And have fun.
I believe in the country America used to be.
I believe in the person I want to become.
I believe in the freedom of the open road.
And my motto is the same as ever:
"I believe in the kindness of strangers. And when I’m at war with myself I ride, I just ride."
Who are you?
Are you in touch with all of your darkest fantasies?
Have you created a life for yourself where you can experience them?
I have. I am fucking crazy.
But I am free.


ελ ντοράντο



Εκεί, στην έρημη Δύση έτρεξαν οι χρυσωρύχοι...
μέρος πολυδιαφημισμένο,
γεμάτο όνειρα και προσδοκίες.
Άνθρακες ο θησαυρός,
ελάχιστα ψήγματα
στη λάσπη του χειμάρρου...

Ο Χρυσός κρύβεται αλλού,
στα πιο απρόσμενα μέρη!

(ευχαριστώ)

χαμόγελο

Θέλω να ξέρεις πως δεν σε ξεχνώ.
Κι ας μη σε έχω δει ποτέ... γνωρίζω ό,τι είναι απαραίτητο
-όπως και συ! :-)

Η χαρά είναι αμοιβαία.

4.2.13

Καβάφης

Συζητώντας χτες με μια φίλη, θυμήθηκα αυτό το σύντομο αλλά τόσο δυνατό ποίημα του Καβάφη:


και αναρωτιέμαι τώρα: από το να αρνείσαι τη ζωή και τις προκλήσεις της επιλέγοντας δήθεν το σωστό, δεν είναι προτιμότερο να είσαι ελεύθερος και να ρισκάρεις το «λάθος»;


27.1.13

τα καλύτερα είναι εδώ και τώρα

Είχα να τη δω ένα χρόνο, έλειπε για σπουδές (υποψήφια Διδάκτωρ σε Σχολή της Ευρώπης, και πάλι θα φύγει). Και φυσικό είναι να διηγηθούμε και να αναλύσουμε όλα όσα έχουν συμβεί και έχουμε περάσει τον τελευταίο χρόνο, αλλά και να θυμηθούμε όσα έχουμε ζήσει στην πολύχρονη περίοδο της φιλίας μας. Και κάπου προς το τέλος της μαραθώνιας συνάντησης, πετάει το εκπληκτικό:
- Ξέρεις τελικά τι διαπιστώνω; πως παρόλο που δεν έχουμε όλα όσα θα επιθυμούσαμε, τελικά περνάμε την καλύτερη φάση της ζωής μας! Εμένα μου λείπει μια δουλειά, εσένα μια αγκαλιά, κάποιον άλλο κάτι άλλο... όμως έχουμε τόσα όμορφα πράγματα στη ζωή μας, που είναι κρίμα να μη τα χαιρόμαστε και να τα καταστρέφουμε, επειδή σκεφτόμαστε αυτό που μας λείπει. Έχω αποδεχτεί μερικά πράγματα, και πλέον απολαμβάνω την κάθε στιγμή: τη διαδρομή από το σπίτι στη Σχολή, την εναλλαγή των χρωμάτων στον ουρανό... τις προάλλες έβλεπα το χιόνι που έπεφτε έξω από το παράθυρο τις κουζίνας. Αντί να αρχίσω να κατεβάζω καντήλια -όπως έκανα πριν- επειδή θα γλιστράνε οι δρόμοι, επειδή κάνει κρύο κλπ, έβαλα την καρέκλα και έκατσα και το χάζευα. Τι κάνεις ρε Θεέ, είπα, τι ομορφιά είναι αυτή!
- Έτσι είναι, αλλά όταν λες «έχω αποδεχτεί μερικά πράγματα» τι εννοείς;
- Έχω αποδεχτεί ότι ποτέ η ζωή δεν είναι τέλεια. Πάντα κάτι θα μας λείπει και επίσης, αυτό που βλέπουμε στους άλλους και το ζηλεύουμε, ίσως πολλές φορές να μην είναι τόσο καλό όσο φαίνεται ή να μην είναι τόσο καλό για μας, τουλάχιστον τη δεδομένη στιγμή.
- Σωστά. Πρέπει να φύγω, έχω να γράψω στο μπλογκ....
- Ωραία δικαιολογία... πάλι σαχλαμάρες θα γράψεις;
- Όχι. Αυτή τη φορά θα γράψω αυτά που μόλις μου είπες..!

Στο δρόμο τα σκεφτόμουνα και τα ξανασκεφτόμουνα... Άλλωστε στο ίδιο συμπέρασμα και στην ίδια στάση έχω καταλήξει τον τελευταίο καιρό. Η ζωή είναι μικρή. Και αντί να χάνουμε τις μέρες μας κοιτώντας είτε στο παρελθόν, είτε στο μέλλον που δεν έρχεται όπως το ονειρευόμαστε, καλύτερα είναι να απολαμβάνουμε όλα τα καλά που έχουμε γύρω μας. Οι ευκαιρίες είναι πολλές, και ανανεώνονται καθημερινά.

Αφού λοιπόν το μέλλον δεν το γνωρίζουμε, ας απολαύσουμε το παρόν!


18.1.13

το σωστό στο λάθος


Είναι φορές που η ζωή μας, οι σκέψεις, οι αποφάσεις, ταλαντεύονται ανάμεσα στο «πρέπει» και το «θέλω». Που η καρδιά γνωρίζει, μα το μυαλό (ή οι γύρω μας) λέει  πως είναι λάθος....

Άλλοτε δειλιάζουμε μπροστά στο τόλμημα, ή υποκύπτουμε στη φωνή της λογικής. Κάποιες φορές τολμούμε, να εξερευνήσουμε το άγνωστο, να ζήσουμε το όνειρο, να γευτούμε τις συνέπειες -ευχάριστες ή μη.

Σε κάθε περίπτωση, είναι γεγονός ότι:
1. η επιλογή είναι δική μας και μόνο δική μας, όσο και αν «πιεζόμαστε» από σκέψεις ή φόβους δικούς μας ή από τα λόγια ή τα «θέλω» τρίτων
2. τα χρονικά περιθώρια που μπορούμε να αναβάλλουμε μια τέτοια απόφαση είναι πολύ μικρά και μοιραία είτε θα πρέπει να επιλέξουμε ποιό κομμάτι του εαυτού μας θα αρνηθούμε είτε θα εγκλωβιστούμε σε καταστάσεις που θα επιβάλλουν άλλοι για μας ή ακόμα τα ίδια τα γεγονότα και
3. στην περίπτωση που φανούμε αναποφάσιστοι ή δειλοί, το ερώτημα μήπως κάναμε τελικά λάθος θα μας συνοδεύει αμείλικτο.

Στους ανθρώπους που μου ενέπνευσαν να τολμήσω κάθε τι πέρα από τη λογική, ενάντια στα «πρέπει» και σε στημένους κώδικες δεοντολογίας ή ηθικής (ακόμα και αν κάποιες φορές αυτό είχε επώδυνα αποτελέσματα), στους απόντες πλέον από τη ζωή μου αλλά και σε εκείνους που συνεχίζουν να είναι κοντά και όσους ήρθαν πρόσφατα, ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!





Εσύ μου θύμησες πως είναι
να θες με όλη την καρδιά σου
να βρίσκεις πάλι τα όνειρα σου μέσα στο φιλί.

Εσύ μου θύμησες πως είναι
να μη σου κρύβει το μυαλό σου
πως όλα είναι για καλό σου
να φτάνεις στην πηγή

Ναι..
Και να πίνεις νερό να ρωτάς τον καιρό
και να μπάινεις με φόρα στα τρένα
στο ταξίδι η ζωή να σε παίρνει μαζί
τα δικά σου να βρίσκεις στα ξένα.

Δεν θα μάθεις ποτέ τι σημαίνεις για μένα..

Εσύ μου θύμησες πως είναι
να αρπάζεις τη ζωή απ' το χέρι
βαθιά να βάζεις το μαχαίρι μέσα στην πληγή.

Μου θύμησες ξανά πως είναι
να διώχνεις τη ντροπή απ'το πάθος
να βρίσκεις το σωστό στο λάθος μες στη διαδρομή.

Ναι..
Και να πίνεις νερό
να ρωτάς τον καιρό
και να μπαίνεις με φόρα στα τρένα
Στο ταξίδι η ζωή
να σε παίρνει μαζί
τα δικά σου να βρίσκεις στα ξένα.

Δεν θα μάθεις ποτέ τι σημαίνεις για μένα..
Δεν θα μάθεις ποτέ τι σημαίνεις για μένα..

Εσύ μου θύμησες πως είναι
να ανοίγεται μπροστά στο χάρτη
για δυό ανθρώπους μονοπάτι
αντί για την φθορά η αγάπη

Εσύ μου θύμησες πως είναι..



8.1.13

στοιχειο-θεσία

Γη, αέρας, φωτιά, νερό...
όραση, αφή, ακοή, κίνηση...
νότα, σύνθεση, μελωδία, πανδαισία!

Γιατί τα μικρά, τα αντίθετα, 
κάθε στοιχείο και όλα μαζί
συνθέτουν την αρμονία
και την ομορφιά!



Elements- Dubstep Violin Original- Lindsey Stirling




2.1.13

γλυκοχάραμα

Τον τελευταίο καιρό κάτι φαίνεται να αλλάζει. Πόσο άλλωστε μπορεί να διαρκέσει η νύχτα; 
Χαράζει... 
και στην τελική, αντί να κατηγορούμε το σκοτάδι, φτάνει μια σπίθα, ένα κερί αναμμένο για να το ξορκίσει!

Έχει και η νύχτα τη σπουδαιότητά της: εκεί που κάθεσαι και νιώθεις μόνος, κάποια στιγμή σηκώνεις τα μάτια ψηλά και διαπιστώνεις πως ο ουρανός είναι γεμάτος αστέρια. Γιατί ποτέ μα ποτέ δεν είμαστε απολύτως μόνοι, όσο υπάρχουν άνθρωποι δίπλα μας. Αρκεί να τους κοιτάξουμε, αρκεί να τους προσέξουμε.

Άλλωστε, ο καθένας είναι ένα αστέρι -μικρό ή μεγάλο δεν έχει σημασία- στα μάτια των φίλων του.

Η ζωή δεν γυρίζει πίσω, και σίγουρα η όποια πορεία της έχει το σκοπό της.
Σήκω! 
κοίτα μπροστά.
τεντώσου και λάμψε αυτό το ξεχωριστό που έχεις! 

Καλή Χρονιά!




We're on our way to next train station
Passing fields, my mind is wondering of,
they don't mean much to me
Happy is a silly word if you
Think about all the joy we had
There's so much left to see

Is happiness a word without meaning?
heaven a place in utopia?

But in the end, we keep on moving
Reverse is not, it's not part of our style
Forward is the only way

Is happiness a word without meaning
heaven a place in utopia?

We cannot shout silently
We shouldn't run away so slowly
There's so much left for us to do
We got to figure out
If happiness has no meaning
if heaven is part of utopia

If happiness has no meaning
If heaven is part of utopia,
utopia, utopia, utopia, utopia