31.12.12

απολογισμός

φωτογραφία από deviantart.com
Σε λίγες ώρες εκπνέει και το σωτήριο έτος 2012... τομή συμβατική και αυθαίρετη στο χρόνο, στην ατέρμονη δηλαδή αλληλουχία των στιγμών, των ωρών, των ημερών, των εβδομάδων, των μηνών, των ετών. Ακόμα ένας χρόνος πέρασε, με τις όμορφες και τις άσχημες στιγμές του, με εκείνες που εκμεταλλευτήκαμε και τις άλλες που αφήσαμε να περάσουν δίχως νόημα, χωρίς λόγο.
Χρήσιμος ο απολογισμός, κι ας είναι τα όρια του χρόνου αυθαίρετα. Βοηθά να δούμε τι πετύχαμε στο χρόνο που πέρασε, που βρισκόμασταν και που έχουμε φτάσει. Κι αν ακόμα δεν γίνεται δημόσια, αποτελεί χρήσιμο εργαλείο για τη δική μας αυτογνωσία, για τον προσδιορισμό νέων ίσως στόχων και για την ανανέωση της διάθεσης για την κατάκτησή τους.
Πέρασε λοιπόν και το 2012. Συγκρίνοντάς το με τα προηγούμενα, θα το χαρακτήριζα με τη λέξη «ηρεμία». Ηρεμία σε προσωπικό επίπεδο, χωρίς τις εντάσεις του παρελθόντος, χωρίς μεγάλες απογοητεύσεις, χωρίς λύπες, παρά τις δυσκολίες και την αβεβαιότητα που κληροδοτεί στο νεότερο αδερφάκι του.
Έμαθα όμως να μη χάνω την ελπίδα μου, ούτε την αισιοδοξία μου. Τουλάχιστον όχι τόσο εύκολα, όχι με την πρώτη δυσκολία. Έμαθα να αντέχω. Έμαθα να μη με ενοχλούν πράγματα που στο παρελθόν με στεναχωρούσαν. Στην τελική δεν ευθύνομαι για τις πράξεις ούτε για τα λόγια των άλλων, παρά μόνο για τις δικές μου πράξεις, για τη δική μου στάση απέναντι στη ζωή και στον άνθρωπο.
Όχι, δεν έγινα κυνικός, ούτε αναίσθητος. Συνεχίζω να επαναστατώ όταν βλέπω αδικία, συνεχίζω να εκφράζω την αντίθεσή μου σε κάθε τι που δεν είναι σωστό. Λυπάμαι για την φτώχεια που χτυπά καθημερινά την πόρτα τόσων και τόσων συνανθρώπων μας. Μέχρι όμως να χτυπήσει και τη δική μου, δεν διστάζω να απλώσω το χέρι και να προσφέρω ότι μου περισσεύει: ένα εισιτήριο του μετρό στον άγνωστο που μπαίνει στο σταθμό, ένα λόγο στον φίλο, μια βοήθεια -υλική ή ηθική- στα μέτρα των δυνάμεών μου.
Ναι, μέσα στον καταιγισμό των γεγονότων της χρονιάς που πέρασε, ένιωθα ήρεμος. Και σημαντικός. Ίσως γιατί, με αφορμή τα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω μας, ένιωσα πως είναι πλέον η ώρα για να φανεί η αξία του καθένα μας. Για πολλά χρόνια περιμέναμε από το κράτος ή γενικά από τους άλλους να αλλάξουν την κοινωνία, λες και είμαστε επισκέπτες, αμέτοχοι της κοινωνίας στην οποία ζούμε, ή σκέτοι καταναλωτές. Το κράτος μας τελείωσε, ίσως αύριο να μην υπάρχει πια με τη μορφή που το ξέραμε ως τώρα. Το κράτος όμως δεν είναι μια αφηρημένη έννοια, χωρίς εμένα κι εσένα, χωρίς όλους εμάς ούτε υπάρxει ούτε μπορεί να ευδοκιμήσει.
Και γι αυτό, παρόλο που δεν ξέρω αν αύριο θα έχω δουλειά ή χρήματα, είμαι αισιόδοξος. Γιατί βλέπω γύρω μου τον κόσμο να δείχνει ένα ανθρώπινο πρόσωπο, με περισσότερη αγάπη και λιγότερη ιδιοτέλεια.

Καλή Χρονιά!


2 σχόλια:

Σοφία είπε...

Συμφωνώ απόλυτα! Καλή χρονιά :-)

icarus είπε...

:-)