15.12.12

το πολλαπλό πρόσωπο της αγάπης

Η παρακάτω φωτογραφία έκανε πρόσφατα τον κύκλο του ίντερνετ, δήθεν σοκάροντας όσους την διέδωσαν. Τα σχόλια επικριτικά για τους πολιτικούς, για τους πλούσιους, για τους άλλους... Όπως πάντα. Προσωπικά δεν μου προκάλεσε εντύπωση το χαρτάκι στον κάδο, που παρακαλούσε τα τρόφιμα να μη τα ρίχνουν μέσα αλλά να τα κρεμάνε. 



Δεν με σοκάρισε, γιατί εδώ και χρόνια βλέπουμε φτωχούς συμπατριώτες μας (εκτός από τους αλλοδαπούς), πιο συχνά ηλικιωμένους, να σκαλίζουν τους κάδους ή να μαζεύουν τα πεταμένα φρούτα και λαχανικά της λαϊκής, προκειμένου να εξασφαλίσουν την επιβίωσή τους. Όχι μόνο στην Αθήνα, αλλά και στην επαρχία, πολλοί κρεμάνε στα χερούλια του κάδου ένα πιάτο φαγητό, για να το πάρουν οι ανώνυμοι φτωχοί, που άλλες φορές τους γνωρίζουμε και άλλες όχι, γιατί διατηρούν την αξιοπρέπειά τους και δεν δέχονται να γίνουν επαίτες. 

Προτιμούν να σκαλίζουν τα σκουπίδια, παρά να απλώσουν το χέρι.

Αυτό συνέβαινε πολύ πριν την κρίση. Δεν το έβλεπε όμως σχεδόν κανείς, υπακούοντας σε μια ψυχαναγκαστική απωθητική συμπεριφορά η οποία εξασφάλιζε την ατομική άνεση και κυρίως την κοινωνική αδράνεια. Και τώρα, δήθεν σοκάρει η «ανακάλυψη» ενός χαρτιού με λιγοστές λέξεις... αντί να αφυπνίσει, αντί να γεννήσει ερωτήματα για την θετική συμβολή στο πρόβλημα, ξυπνάει και πάλι την οργή και την απαξία προς τους «υπεύθυνους», πάντα δηλαδή προς τους άλλους.
Η φτώχεια έχει πολλά πρόσωπα, το συγκεκριμένο παράδειγμα φανερώνει μια μόνο πτυχή της. Φανερώνει πάνω απ' όλα πως ο κάθε άνθρωπος, ακόμα και ο πιο φτωχός, έχει αξία και αξιοπρέπεια αναπαλλοτρίωτες. Φανερώνει την ανεπάρκεια όχι του Κράτους, αλλά κυρίως του λαού που συγκροτεί το Κράτος. Φανερώνει τέλος ότι υπάρχει ανθρωπιά, παρά την απέλπιδα κατάσταση που ζούμε διαχρονικά, και πιο έντονα τα τελευταία χρόνια.
Ευτυχώς, και η αγάπη έχει πολλά πρόσωπα. Από τον μεροκαματιάρη που αφήνει το σακουλάκι με τα λίγα τρόφιμα για να το πάρει εκείνος που το έχει ανάγκη, τις πολλές πρωτοβουλίες βοήθειας που κινούνται με την κινητοποίηση φίλων και γνωστών, μέχρι τις προσπάθειες που γίνονται από οργανωμένους φορείς, σωματεία, δράσεις κλπ.

Αισιόδοξη όσο και ανατρεπτική εικόνα, το θέαμα που αντίκρισα προχτές: η κρεμασμένη στον κάδο σακούλα δεν περιείχε περίσσευμα φαγητού ή ψωμί. Είχε ένα κουτί προσεγμένο, με την κορδέλα του άθικτη, όπως τυλίχτηκε προφανώς στο ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς. Μια ανείπωτη χαρά και αισιοδοξία με γέμισε. 
Γιατί τούτη δα η μικρή χειρονομία φανερώνει πολλά: είναι το σημάδι μιας αλληλεγγύης που γεννιέται, μιας ανόρθωσης της αξιοπρέπειας όχι μόνο του φτωχού, αλλά και εκείνου που δίνει. Είναι ένα αγκάλιασμα και ένα άνοιγμα, ενάντια σε όσα είχαμε μάθει μέχρι σήμερα. Και μακάρι να βρει όλους μας μιμητές!

2 σχόλια:

Σοφία είπε...

Θυμάμαι την πρώτη φορά που είδα άνθρωπο να ψάχνει στα σκουπίδια... στην Αθήνα... αρχές του 90. Δεν είναι τόσο νέο το φαινόμενο. Είχα σοκαριστεί τότε. Μετά βέβαια ήρθα στην Αγγλία που το βλέπεις πολύ πιο συχνά, οπότε πάντα έβαζα τα περισσευούμενα φαγώσιμα προσεκτικά στους κάδους, τα αναψυκτικά με το καπάκι τους, τα σάντουιτς μέσα στο περιτύλιγμα... για να μπορέσει να τα βρει αυτός που θα ψάξει.

icarus είπε...

Έτσι είναι, το φαινόμενο είναι όντως παλιό. Απλά, όσο ήμασταν «χορτάτοι», πολλοί δεν έβλεπαν ή δεν ήθελαν να δουν τη φτώχεια γύρω τους... μακάρι τώρα, την όποια «αγανάκτηση» να συνοδέψει μια μικρή έστω κίνηση αγάπης.