27.11.12

Ήταν κάποτε....

...που δεν υπήρχε τηλεόραση, ούτε καν ραδιόφωνο, που τα βράδια μαζευόταν όλη η φαμίλια γύρω από το τζάκι και οι μεγαλύτεροι διηγούνταν ιστορίες. Συχνά έλεγαν και παραμύθια, και τα παιδιά περίμεναν με αγωνία να έρθει η στιγμή που το αρχοντόπουλο θα σκοτώσει το δράκο και θα δώσει το πολυπόθητο τέλος στην ιστορία, πριν αποκαμωμένα παραδοθούν σε έναν γλυκό ύπνο.
Και τότε είναι που οι μεγάλοι πια διηγούνταν τα παραμύθια στην αρχέγονη μορφή τους, χωρίς φτιασιδώματα. Παραμύθια για ενηλίκους. Συχνά χωρίς χαρούμενο τέλος, βγαλμένα μέσα από τη ζωή. Αλληλοβόρα, με σκοτωμούς άλλοτε από έρωτα και άλλοτε από μίσος, βίαιους πάντα και αντίθετα με όσα μας έχουνε μάθει οι παιδικοί παραμυθάδες. 



Ο Χρήστος Πίτσας, ο Στέλιος Χλιαράς και η Βάσια Χρήστου πήραν πέντε τέτοια παραμύθια και τα ταξιδεύουν σχεδόν ένα χρόνο. Πρώτα στα χωριά της δυτικής Μακεδονίας, αυτές τις μέρες στην Αθήνα (μέχρι τις 6 Δεκεμβρίου στο Παλιό Λιπαντήριο στο Μεταξουργείο) και από ότι μου είπε η Βάσια ακολουθούν και άλλες πόλεις.
Ο «Κουκκιπιπέρης», το Ελαφέλι με τη χρυσή αλυσίδα, ο Τρισκατάρατος, η Μυρσινιώ ή το καλογεράκι, και η «Κουλοχέρα», είναι τα πέντε παραμύθια που μας διηγήθηκαν, με πάθος, παραστατικότητα, άψογο συγχρονισμό και έντονο προβληματισμό να διακατέχει τον θεατή για τα διδάγματα που μπορεί να αντλήσει από όσα διαδραματίζονται μπροστά στα μάτια του.
Ευχάριστη έκπληξη η απουσία σκηνικών και ηλεκτρολόγου (μιας που πρόκειται για παράσταση η οποία θα μπορούσε να παιχτεί -και παίχτηκε- ακόμα και στο καφενείο του χωριού). Τα πάντα γίνονται επί σκηνής, από την αλλαγή ενδυμάτων και τη μουσική επένδυση, μέχρι την αναδιάταξη των «σκηνικών» και την εναλλαγή του φωτισμού, με τέτοια ευρηματικότητα που περνούν εντελώς απαρατήρητα.
Και μένεις να χαζεύεις τα φωτεινά πρόσωπα που εναλλάσσουν ρόλους και διηγούνται παραμύθια όπου η αγριότητα θηριομαχεί με την ευγένεια παθιασμένα, όπως άλλωστε συμβαίνει μέσα στον καθένα, άλλοτε διασχιστικά, άλλοτε αυτοκαταστροφικά και άλλοτε δημιουργικά.

Ήταν κάποτε, λοιπόν. Αν σας ιντριγκάρισε η περιγραφή, θα σας ενθουσιάσει η παράσταση. Ένα μεγάλο μπράβο στα παιδιά που είχαν την ιδέα και την έκαναν πράξη, και που μετά την παράσταση συζήτησαν μαζί μας τις προεκτάσεις της στη ζωή μας.

«Αρχή του παραμυθιού....»

Δεν υπάρχουν σχόλια: