30.11.12

όταν οι ποιητές προβάλλουν αντίσταση


Στην Ελλάδα τα «δελτία ειδήσεων» μόνο δελτία ειδήσεων δεν είναι. Προσφέρουν άπλετα προπαγάνδα και προσπαθούν να επιβάλλουν την «4η εξουσία» σε πολίτες και πολιτικούς, χρησιμοποιώντας την παραπληροφόρηση και την καλλιέργεια φόβου για τους πρώτους (αλήθεια η τρομοκρατία -πέρα από τη χρήση των όπλων- σε τί διαφέρει;) και τους ποικίλους εκβιασμούς προς τους δεύτερους. Έχουν καταφέρει να πείσουν τη μεγαλύτερη μερίδα του πληθυσμού πως κάθε μέρα που ξημερώνει επίκειται η κατάρρευση του σύμπαντος, της καθημερινής τους ζωής όπως την ήξεραν, της προσωπικής τους (εικονικής) ευτυχίας. Και στο καπάκι, προβάλλουν ως «σωτήρες» τα «τέρατα της δημοσιογραφίας» (πραγματικά τέρατα, ανθρωποφάγα) και όποια πρόσωπα -πολιτικά, καλλιτεχνικά ή της διανόησης- θεωρούν τα ίδια ότι παρέχουν τα εχέγγυα για την επίτευξη των σκοπών τους.
Όποιος έχει έστω και βραχεία μνήμη, μπορεί να διακρίνει τη διχαλωτή γλώσσα όχι μόνο των πολιτικών (αυτή άλλωστε φροντίζουν τα ΜΜΕ να μας την υπενθυμίζουν) αλλά και όλων όσων χειρίζονται το παιχνίδι εξουσίας του Τύπου σε κάθε του μορφή. Κάποτε είχαμε τη μονοδιάστατη προπαγάνδα των κρατικών ραδιοφώνου και τηλεόρασης. Και όπως το μικρό τρανζίστορ με το βραχνό ηχείο αντικαταστάθηκε από το dolby surround, έτσι περάσαμε και στην πολυφωνική ορχήστρα του ραδιοτηλεοπτικού πλουραλισμού που μπορεί κάποιες φορές να μοιάζει ότι αρθρώνει διαφορετικές φωνές, στην ουσία όμως εκτελεί τις γραμμές μιας πολύ καλά ενορχηστρωμένης παρτιτούρας.
Αυτός είναι και ο λόγος που προσωπικά έχω σταματήσει αρκετά χρόνια να βλέπω τηλεόραση, και ειδικά τα δελτία ειδήσεων. Όσοι μένουν προσηλωμένοι στην έτοιμη τροφή που τους παρέχει αυτό το νέο κατεστημένο, ζουν άμεσα το αποτέλεσμα στο πετσί τους: ανασφάλεια, απελπισία, αδυναμία για λήψη πρωτοβουλιών, έλλειψη κριτικής, απεγνωσμένη αναμονή για βοήθεια από τους απ' έξω.  Ο Μεσαίωνας δηλαδή του φόβου και της έλλειψης αληθινής ενημέρωσης σε όλο του το μεγαλείο, σε πιο γκλάμουρ, μεταμοντέρνα έκδοση. Κι αν τότε η σύγχυση βρισκόταν στην έλλειψη, ενώ σήμερα έγκειται στη Βαβέλ της (παρα)πληροφόρησης, δεν έχει καμία σημασία, μιας που το αποτέλεσμα είναι κοινό. 
Η πληροφορία, η Είδηση, η αλήθεια υπάρχει. Θέλει όμως ψάξιμο, θέλει κριτική σκέψη, θέλει χρόνο και κόπο. Μάθαμε όμως -και επαναπαυόμαστε- στις έτοιμες λύσεις, σε ό,τι θα καταναλώσουμε άκοπα και φτηνά. Την αδυναμία μας αυτή εκμεταλλεύονται ανέκαθεν, γιατί γνωρίζουν ότι η δύναμή μας έγκειται στην ελευθερία της σκέψης και της βούλησης.
Η Δημοκρατία, η συνεργασία σε κάθε επίπεδο και συνεπακόλουθα η προαγωγή του πνευματικού και βιοτικού επιπέδου είναι μια διαρκής άσκηση ελευθερίας. Η κρίσεις (δεν εξαιρείται η παρούσα ελληνική οικονομική κρίση) προέρχονται πάντα από την παραίτηση των πολλών από το συστατικό που τους κάνει ισχυρούς και ζωντανούς, δηλαδή από τη σκέψη,  τη δημιουργικότητα, την παραγωγή έργου, την άρθρωση λόγου.
Προσπαθούν να μας πείσουν ότι η κρίση θα λυθεί με αντεστραμμένα καταναλωτικά μέσα: θα καταναλώσουν οι λίγοι ισχυροί ό,τι διαθέτουμε όλοι μας. Και μετά; Μετά θα παραδεχτούν ότι η μέθοδος δεν είχε αποτέλεσμα και θα την επαναλάβουν πιο έντονα. Ατέρμονος κύκλος. 
Η λύση δεν βρίσκεται στην κατανάλωση, αλλά στην παραγωγή. Η ευημερία τόσο του πνεύματος όσο και της οικονομίας είναι προϊόν εργασίας. Μας στερούν καθημερινά τη δυνατότητα να εργαστούμε; Μας προσφέρουν άρα περισσότερο χρόνο για σκέψη και για δράσεις που βρίσκονται έξω από την καλοκουρδισμένη μηχανή τους, που αν πάψουμε να τροφοδοτούμε θα καταρεύσει σαν χάρτινος πύργος.

Αφορμή για τα παραπάνω μου δόθηκε ακούγοντας ένα γαλλικό τραγούδι που γράφτηκε το 2007. Οι ποιητές ανησυχούν, προβάλλουν αντίσταση, γράφουν τραγούδια και μας προσφέρουν τροφή για σκέψη. Ευτυχώς! το ξέρω πως κι εδώ υπάρχουν ποιητές, άνθρωποι που σκέφτονται, που γράφουν, που αντιδρούν. Είναι καιρός να ενώσουν τις φωνές τους, για να δώσουν σε όλους όχι απλά ελπίδα, αλλά το έναυσμα για να προβάλλουν αντίσταση. Η αντίσταση δεν απαιτεί βία, η ύπαρξή μας και μόνο αρκεί για να καταβάλλει τα τέρατα των μίντια και της πολιτικής. Αρκεί να καταστήσουμε σαφή την παρουσία μας και να πούμε «Είμαι εδώ!»

Μέχρι τότε, απολαύστε τους στίχους και τη μουσική.




Je suis un homme de cro-magnon
--- είμαι ένας άνθρωπος των σπηλαίων
Je suis un singe ou un poisson
--- είμαι ένας πίθηκος ή ένα ψάρι
Sur la terre, en toute saison
--- πάνω στη γη, κάθε εποχή
Moi je tourne en rond, je tourne en rond
--- Εγώ γυρίζω, εγώ γυρίζω

Je suis un seul puis des millions
--- είμαι μονάχος, κι έπειτα εκατομμύρια
Je suis un homme au coeur de lion
--- είμαι ένας άνθρωπος με καρδιά λιονταριού
A la guerre, en toute saison
--- στη μάχη, σε κάθε εποχή
Moi je tourne en rond, je tourne en rond
--- Εγώ γυρίζω, εγώ γυρίζω

Je suis un homme plein d'ambitions
--- είμαι ένας άνθρωπος γεμάτος φιλοδοξίες
Belle voiture et belle maison
---  (με) ωραίο σπίτι, ωραίο αμάξι
Dans la chambre, dans le salon
--- στην κρεβατοκάμαρα, στο καθιστικό
Moi je tourne en rond, je tourne en rond
--- Εγώ γυρίζω, εγώ γυρίζω

Je fais l'amour et la révolution
--- κάνω έρωτα και επανάσταση
Je fais le tour de la question
--- αναλύω σφαιρικά το ζήτημα
J'avance, avance à reculons
--- πάω μπροστά, μπροστά οπισθοχωρώντας
Oui je tourne en rond, je tourne en rond
--- Ναι, εγώ γυρίζω, εγώ γυρίζω

Tu vois, j'suis pas un homme
--- βλέπεις, δεν είμαι ένας άνθρωπος
Je suis lφτερούγισμα,e roi de l'illusion
--- είμαι ο βασιλιάς της αυταπάτης
Au fond qu'on me pardonne
--- που κατά βάθος με συγχωρούν
Je suis le roi, le roi des cons
--- είμαι ο βασιλιάς, ο βασιλιάς των ηλιθίων

J'ai fait le monde à ma façon
--- φτιάχνω τον κόσμο με τον δικό μου τρόπο
Coulé dans l'or et le béton
--- τίγκα στο χρυσό και στο μπετό
Corps en cage et coeur en prison
--- σώμα στο κλουβί και καρδιά στη φυλακή
Moi je tourne en rond, je tourne en rond
--- Εγώ γυρίζω, εγώ γυρίζω

Assis deφτερούγισμα,vant ma télévision
--- καθιστός μπροστά στην τηλεόρασή μου
Je suis de l'homme la négation
--- είμαι η άρνηση του ανθρώπου
Pur produit de consommation
--- γνήσιο προϊόν της κατανάλωσης
Mais mon compte est bon, mon compte est bon
--- αλλά ο λογαριασμός μου είναι καλός, ο λογαριασμός μου είναι καλός

Tu vois, j'suis pas un homme
--- βλέπεις, δεν είμαι ένας άνθρωπος
Je suis le roi de l'illusion
--- είμαι ο βασιλιάς της ψευδαίσθησης
Au fond qu'on me pardonne
--- κατά βάθος ας με συγχωρούν
Je suis le roi, le roi des cons
--- είμαι ο βασιλιάς, ο βασιλιάς των ηλιθίων

C'est moi le maître du feu, le maître du jeu
--- είμαι εγώ ο άρχοντας της φωτιάς, ο κυρίαρχος του παιχνιδιού
Le maître du monde, et vois ce que j'en ai fait
--- ο κύριος του κόσμου, και βλέπεις τι έχω κάνει
Une terre glacée, une terre brûlée
--- μια γη παγωμένη, μια γη καμμένη
La terre des hommes que les hommes abandonnent!
--- η γη των ανθρώπων, που την εγκαταλείπουν οι άνθρωποι!

Je suis un homme au pied du mur
--- είμαι ένας άνθρωπος με την πλάτη στον τοίχο
Comme une erreur de la nature
--- σαν ένα λάθος της φύσης
Sur la terre, sans d'autres raisons
--- πάνω στη γη, χωρίς αιτία
Moi je tourne en rond, je tourne en rond
---- εγώ γυρίζω, εγώ γυρίζω

Je suis un homme et je mesure
--- είμαι ένας άνθρωπος και μετράω
Toute l'horreur de ma nature
--- όλο τον τρόμο της φύσης μου
Pour ma peine, ma punition
--- για ποινή, για τιμωρία μου
Moi je tourne en rond, je trourne en rond
--- εγώ γυρίζω, εγώ γυρίζω

27.11.12

Ήταν κάποτε....

...που δεν υπήρχε τηλεόραση, ούτε καν ραδιόφωνο, που τα βράδια μαζευόταν όλη η φαμίλια γύρω από το τζάκι και οι μεγαλύτεροι διηγούνταν ιστορίες. Συχνά έλεγαν και παραμύθια, και τα παιδιά περίμεναν με αγωνία να έρθει η στιγμή που το αρχοντόπουλο θα σκοτώσει το δράκο και θα δώσει το πολυπόθητο τέλος στην ιστορία, πριν αποκαμωμένα παραδοθούν σε έναν γλυκό ύπνο.
Και τότε είναι που οι μεγάλοι πια διηγούνταν τα παραμύθια στην αρχέγονη μορφή τους, χωρίς φτιασιδώματα. Παραμύθια για ενηλίκους. Συχνά χωρίς χαρούμενο τέλος, βγαλμένα μέσα από τη ζωή. Αλληλοβόρα, με σκοτωμούς άλλοτε από έρωτα και άλλοτε από μίσος, βίαιους πάντα και αντίθετα με όσα μας έχουνε μάθει οι παιδικοί παραμυθάδες. 



Ο Χρήστος Πίτσας, ο Στέλιος Χλιαράς και η Βάσια Χρήστου πήραν πέντε τέτοια παραμύθια και τα ταξιδεύουν σχεδόν ένα χρόνο. Πρώτα στα χωριά της δυτικής Μακεδονίας, αυτές τις μέρες στην Αθήνα (μέχρι τις 6 Δεκεμβρίου στο Παλιό Λιπαντήριο στο Μεταξουργείο) και από ότι μου είπε η Βάσια ακολουθούν και άλλες πόλεις.
Ο «Κουκκιπιπέρης», το Ελαφέλι με τη χρυσή αλυσίδα, ο Τρισκατάρατος, η Μυρσινιώ ή το καλογεράκι, και η «Κουλοχέρα», είναι τα πέντε παραμύθια που μας διηγήθηκαν, με πάθος, παραστατικότητα, άψογο συγχρονισμό και έντονο προβληματισμό να διακατέχει τον θεατή για τα διδάγματα που μπορεί να αντλήσει από όσα διαδραματίζονται μπροστά στα μάτια του.
Ευχάριστη έκπληξη η απουσία σκηνικών και ηλεκτρολόγου (μιας που πρόκειται για παράσταση η οποία θα μπορούσε να παιχτεί -και παίχτηκε- ακόμα και στο καφενείο του χωριού). Τα πάντα γίνονται επί σκηνής, από την αλλαγή ενδυμάτων και τη μουσική επένδυση, μέχρι την αναδιάταξη των «σκηνικών» και την εναλλαγή του φωτισμού, με τέτοια ευρηματικότητα που περνούν εντελώς απαρατήρητα.
Και μένεις να χαζεύεις τα φωτεινά πρόσωπα που εναλλάσσουν ρόλους και διηγούνται παραμύθια όπου η αγριότητα θηριομαχεί με την ευγένεια παθιασμένα, όπως άλλωστε συμβαίνει μέσα στον καθένα, άλλοτε διασχιστικά, άλλοτε αυτοκαταστροφικά και άλλοτε δημιουργικά.

Ήταν κάποτε, λοιπόν. Αν σας ιντριγκάρισε η περιγραφή, θα σας ενθουσιάσει η παράσταση. Ένα μεγάλο μπράβο στα παιδιά που είχαν την ιδέα και την έκαναν πράξη, και που μετά την παράσταση συζήτησαν μαζί μας τις προεκτάσεις της στη ζωή μας.

«Αρχή του παραμυθιού....»

22.11.12

Άμυνες


από μικρούς μας μαθαίνουν να αμυνόμαστε, 
να είμαστε δυνατοί, 
«για να μην πληγωθούμε»... 
να αντιστεκόμαστε 
συχνά ενάντια στα θέλω μας,  
στις σκέψεις μας, 
στα συναισθήματά μας.

Τούτη η ισχύς 
πόσο εύθραυστη τελικά  
φανερώνει την καρδιά....

Αυτό δεν είναι ζωή.
Φυγή μπορείς ίσως να το πεις,
Ζωή όμως όχι.
Στην τελική, όσο και να τρέξεις
δε μπορείς να δραπετεύσεις 
από τον ίδιο σου τον εαυτό.

Κάποτε έτρεχα, αλλά
τους φόβους μου τους έζησα.
με νίκησαν, τους νίκησα,
δε με φοβίζουν πια
και ας νομίζουν μερικοί αλλιώς.
Δεν ξέρουν...
και ίσως δε μπορούν να το αντέξουν.



On nous apprend dès l'âge tendre
A réagir à nous défendre
Pour moins souffrir
On nous apprend à être fort
A résister au coup du sort
Et à mentir

Nous surmontons bien des tourments
Mais il nous faut souvent du temps
Pour en guérir

On arrive à sauver la face
A trouver chacun notre place
Côté coeur c'est plus difficile
On reste fragile

Même le temps n'y peut rien changer
D'autres larmes en nous sont cachées
Mais pourquoi dîtes-moi faut-il
Qu'on reste fragile ?

Pour un bonheur vite envolé
Faudrait pouvoir un jour trouver
La marche arrière
Chacun de nous joue comme il peut
La comédie des jours heureux
A sa manière

Nous avons beau rire et chanter
Nous faisons tous la traversée
En solitaire...

On arrive à sauver la face
A trouver chacun notre place
Côté coeur c'est plus difficile
On reste fragile

Même le temps n'y peut rien changer
D'autres larmes en nous sont cachées
Mais pourquoi dîtes-moi faut-il
Qu'on reste fragile ?

Fragile...

21.11.12

χωρίς λόγια...

λέξεις που σκοτώνουν, 
άλλες που ζωογονούν, 
λέξεις που φανερώνουν το εύθραυστο είναι μας... 

και το ταξίδι συνεχίζεται.




Fixement, le ciel se tord
Quand la bouche engendre un mort
Là je donnerai ma vie pour t'entendre
Te dire les mots les plus tendres

When all becomes all alone
I'll break my life for a song
And two lives that stoop to notice mine
I know I will say goodbye
But a fraction of this life
I would give anything, anytime

L'univers a ses mystères
Les mots sont nos vies
You could kill a life with words
So, how would it feel
Si nos vies sont si fragiles
Words are mysteries
Les mots des sentiments
Les mots d'amour, un temple

If one swept the world away
One could touch the universe
I will tell you how the sun rose high,
We could, with a word, become one

Et pour tous ces mots qui blessent
Il y a ceux qui nous caressent
Qui illuminent, qui touchent l'infini
Même si le néant existe
For a fraction of this life,
I will give anything, anytime

L'univers a ses mystères
Les mots sont nos vies
We could kill a life with words
So, how would it feel
Si nos vies sont si fragiles
Words are mysteries
Les mots des sentiments
Les mots d'amour, un temple

.

8.11.12

ΑγγελοΑναμονή

πρωτότυπη φωτογραφία από deviantart

Δε ζήτησες ποτέ πολλά: έναν άγγελο
ένα άγγιγμα ως τα κατάβαθα του είναι σου
ένα χαμόγελο
μια αστραπή.

Κάποτε ήσουν άγγελος
-δεν το 'ξερες-
όμως τό 'βλεπαν όλοι γύρω
τους γέμιζες, και γέμιζες και συ.

Μα η ζωή η αδυσώπητη
σου έμαθε πως και οι άγγελοι
δεν κάνουνε μονάχοι
και πιότερο άμα τους πιάσει νύχτα
προτού προλάβουν στους αιθέρες
να υψωθούν.

Είναι της γης η μοίρα
να γυρίζει περιοδικά την πλάτη της
στον ήλιο.
Είναι η μοίρα της καρδιάς ενίοτε
να στάζει αίμα.

Κι αν για τους άλλους είσαι φως
και μέσα σου σκοτάδι
μην απορείς.
Είναι γιατί γνωρίζεις
πως δεν έχεις βρει -ακόμα-
αυτό για το οποίο βρέθηκες στον κόσμο
αυτό που από ένα θα σε κάνει Όλον...

Θα ξημερώσει, δε μπορεί
πόσο ακόμα Θέ μου θα κρατήσει η νύχτα;






Αφιερωμένο σε όλους τους αγγέλους -είτε στο όνομα είτε στην καρδιά- που γιορτάζουν σήμερα.

6.11.12

κρίσεις εν όψει κρίσης

φωτογραφία: enet.gr
Η λέξη "κρίση" τον τελευταίο καιρό έγινε κάτι παραπάνω από δημοφιλής: είναι στο στόμα όλων και κατά κύριο λόγο σηματοδοτεί την οικονομική στενότητα της περιόδου που διανύουμε. Έτσι, ο καθένας ανάλογα με το βαθμό που τον έχει αγγίξει προσπαθεί να βρει λύσεις για να επιβιώσει ή να ανακάμψει σε ατομικό κυρίως επίπεδο.
Ωστόσο αυτή την "κρίση", κατά κοινή ομολογία, την δημιούργησε μια άλλη κρίση, βαθύτερη και ουσιαστικότερη: είναι η κρίση της Δημοκρατίας, των θεσμών, της κοινωνικής συνοχής. Και στον βαθμό που δεν κατανοούμε ότι η ατομική ευημερία είναι άμεσα εξαρτημένη από την γενική ευημερία όλου του κοινωνικού συνόλου, η κάθε μερική προσπάθεια δεν μπορεί να οδηγήσει σε λύση του προβλήματος, αλλά σε βαθύτερο τέλμα.
Έπεσα σήμερα σε ένα άρθρο της Libération της 13-7-2005 με τίτλο "κρίση ταυτότητας στη Γαλλία" . Οι Γάλλοι γενικά είναι πολύ ευαισθητοποιημένοι σε θέματα που αφορούν τη Δημοκρατία, μιας που αισθάνονται ότι είναι οι συνεχιστές των θεμελιωτών της Δημοκρατίας στην Ευρώπη κατά τον 20ο αιώνα. Μεταφέρω σε ελεύθερη απόδοση ένα απόσπασμα από το παραπάνω άρθρο:
«Η Γαλλία... ανησυχεί, αναρωτιέται, αμφιβάλλει. Έχει χάσει την εμπιστοσύνη τόσο στον εαυτό της όσο και σε εκείνους που την κυβερνούν. Γνωρίζει από που έρχεται και συχνά περηφανεύεται για για το ένδοξο παρελθόν, αλλά δεν γνωρίζει ούτε που πηγαίνει ούτε πραγματικά που βρίσκεται σήμερα. Η Γαλλία βρίσκεται εν μέσω μιας οδυνηρότατης κρίσης. ....... η δυστυχία της δεν περιορίζεται ούτε στο τέλος του πολιτικού κατεστημένου, ούτε στην άσχημη οικονομική και κοινωνική κατάσταση. Η Γαλλία είναι δυστυχής επειδή δεν ξέρει πλέον ποια είναι και επειδή δεν βλέπει που βρίσκεται το μέλλον της».
Τέσσερις μήνες μετά, τα γεγονότα που ακολούθησαν δικαίωσαν τα παραπάνω: η καταδίωξη 2 έγχρωμων Γάλλων - απόγονων μεταναστών από τις πρώην αποικίες- και ο θάνατός τους (στην προσπάθεια να διαφύγουν διέσχισαν τις γραμμές των τρένων και χτυπήθηκαν από το ρεύμα), οδήγησαν σε βίαια επεισόδια σχεδόν σε κάθε πόλη, προκάλεσαν συζητήσεις επί συζητήσεων, πολιτικές αναταράξεις και έθεσαν το έναυσμα για μια βαθύτερη θεώρηση των πραγμάτων τόσο σε πολιτικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο.
Στο 14 λεπτών διάγγελμά του ο τότε πρόεδρος Σιράκ αναγνώρισε ότι επρόκειτο για κρίση θεσμών, κρίση αξιών, κρίση ταυτότητας ολόκληρου του έθνους. Πρότεινε μια σειρά από λύσεις, οι οποίες συνοψίζονταν ή προέρχονταν από τα εξής:
1. Σεβασμός στην αρχή της Δημοκρατίας, όπου το γενικό καλό υπερτερεί των ιδιοτελών επιδιώξεων.
2. Ανάγκη προτύπων και αξιών για τους νέους.
3. Ανάληψη ευθύνης εκ μέρους της οικογένειας.
4. Κοινωνική συνοχή και αλληλεγγύη από όλους προς όλους.
5.Σεβασμός και τήρηση των νόμων.
6. Ίσες ευκαιρίες -ειδικά για τη νέα γενιά- στην απασχόληση.
Φυσικά, πολλά από αυτά δεν έγιναν, είτε γιατί απαιτείται πάρα πολύς χρόνος για να αλλάξουν οι νοοτροπίες ενός ολόκληρου λαού, είτε γιατί δεν το επέτρεψαν οι πολιτικές συγκυρίες, είτε γιατί τελικά οι συνέπειες της κρίσης που έκανε με σαφή τρόπο από τότε την παρουσία της οδήγησαν ολόκληρη την Ευρώπη (και τη Γαλλία) στο χάος που αντιμετωπίζουμε σήμερα.
Η κρίση της χώρας μας δεν είναι κάτι διαφορετικό. Το δυστύχημα με εμάς είναι ότι ακόμα νομίζουμε ότι ο καθένας μόνος του μπορεί να "ξεγελάσει" την κρίση και την κοινωνία ολόκληρη, με μοναδικό γνώμονα τη δική του "σωτηρία", το δικό του βόλεμα, την εξασφάλιση των ατομικών του συμφερόντων. Στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται και τα πολιτικά ρεύματα: για όλα φταίνε "οι άλλοι", σε ένα ατέρμονο, στείρο κατηγορητήριο που δείχνει ότι αδυνατεί ή ότι δεν θέλει να προτείνει ουσιαστικές λύσεις, αλλά να εξασφαλίσει το καλοστημένο παιχνίδι εξουσίας.
Αυτό το παιχνίδι το ζήσαμε επί πολλές δεκαετίες. Αυτό -μεταξύ άλλων- μας οδήγησε μέχρις εδώ. Είναι καιρός για μια εκ βάθρων αλλαγή νοοτροπίας και συμπεριφοράς, για λίγη εντιμότητα και ειλικρίνεια έστω προς τον εαυτό μας. Η κρίση μας αφορά όλους και η λύση δε μπορεί παρά να είναι έργο και ευθύνη όλων.
Όσο κοιτάμε το δέντρο (τον εαυτό μας) και λησμονούμε το δάσος (την κοινωνία ολόκληρη), λύσεις δεν μπορούν να βρεθούν, ούτε να πετύχουν κάποια βελτίωση. 
Η κατάσταση δεν είναι ευχάριστη. Το κάστρο της ευημερίας, της άνεσης, του βολέματος, έχει καταρρεύσει. Δύο είναι οι επιλογές: ή θα τρέξουμε να αρπάξουμε ότι νομίζουμε πως μας ανήκει, κατηγορώντας όλους τους άλλους για την συμφορά -και στην περίπτωση αυτή ουσιαστικά καταδικάζουμε τη χώρα και τον ίδιο μας τον εαυτό σε αφανισμό- ή θα σηκώσουμε τα μανίκια, θα ανασηκώσουμε τον διπλανό μας, θα παραμερίσουμε τα χαλάσματα και θα συμφωνήσουμε να χτίσουμε από την αρχή, όλοι μαζί, τον κόσμο που ονειρευόμαστε.
Ο δράκος του παραμυθιού βρίσκεται μέσα μας... εκεί δίνονται οι σκληρότερες μάχες!

2.11.12

ηλιαχτίδα

Χάσαμε το χρόνο μας 
να αναζητούμε τα κομμάτια της ψυχής μας....
Λες και η ψυχή μπορεί να κοπεί σε κομμάτια: 
ή είναι εδώ ή δεν είναι!

Χάσαμε χρόνο και δυνάμεις 
αναπολώντας τα περασμένα, 
άλλοτε με θλίψη, άλλοτε με οργή. 
Και ξεχάσαμε να ζήσουμε το παρόν, 
που πριν ακόμα έρθει γίνεται παρελθόν...

Κι άμα το τώρα είναι ζοφερό, 
έχει και το σκοτάδι -και η σιωπή- να σε διδάξει.
Κι άμα αργεί η ηλιαχτίδα, 
μη τα βάζεις με τους καιρούς: 
άναψε μια σπίθα από τη δικιά σου! 
Κι αντί να φωνάζεις στους απόντες, 
πιάσε κουβέντα με τον εαυτό σου 
ή αφουγκράσου τη σιωπή... έχει πολλά να πει.

Άλλωστε, όσο μεγάλη και ψυχρή κι αν είναι η νύχτα, 
δε μπορεί, το χάραμα θα έρθει. 
Μόνο θυμήσου: η νύχτα 
ξέρει να πλανεύει ακόμα 
και τους πιο έμπειρους πλοηγούς.
Για να απολαύσεις την πανδαισία της χαραυγής, 
θα πρέπει να κοιτάς προς την Ανατολή!





Χάθηκα ξανά σε λαβυρίνθους κι έχασα καιρό 

Να σ'αναζητώ άμοιρη ψυχή μου 
Έχασα καιρό άμοιρη ψυχή μου 
Θεέ μου πώς ποθώ μιαν ηλιαχτίδα 
Ταίρι φωτεινό νά 'χω φυλαχτό 
Σε ηλιόλουστη πατρίδα 
Σε ταξίδι μυστικό 
Με ουράνια πυξίδα 

Θέλω να σε βρω να σου ζητήσω μια πνοή 
Θέλω να ντυθώ του έρωτά σου τη μορφή 
Θέλω να χαρώ μαζί σου την ανατολή 
Φως μου ακριβό, αχ μη σπαταληθείς ανώφελα 

Σβήνω και ξεχνώ τα περασμένα 
Ένα πρωινό όλα θά 'ναι αλλιώς 
Τα κομμάτια μου ενωμένα 
Θά 'χω δρόμο ανοιχτό 
Και στο πλάι μου εσένα 

Θέλω να σε βρω να σου ζητήσω μια πνοή 
Θέλω να ντυθώ του έρωτά σου τη μορφή 
Θέλω να χαρώ μαζί σου την ανατολή 
Φως μου ακριβό, αχ μη σπαταληθείς ανώφελα