31.10.12

the child inside

πάει καιρός... χρόνια.
Καθότανε στο πάτωμα, στην είσοδο του σταθμού του μετρό,
πλάτη ακουμπισμένη στο μάρμαρο,
κι έκλαιγε με αναφιλητά.
Παιδί μικρό, κατάμονο, που έχασε τα πάντα:
μάνα, ζωή, ελπίδα...
Περαστικοί μιλούνια, κι όμως, ανύπαρκτοι, αδιάφοροι..
και τι να πουν, σ' ένα παιδί;
τι ξέρουν;
τι θα καταλάβει;

Αν ήξεραν...
αν μπορούσαν να θυμηθούνε
να κοιτάζουν όπως κοιτάζουν τα παιδιά,
θα ήξεραν....

Σηκώθηκε.
Η ζωή συνεχίζεται...
κι όμως παραμονεύουνε στιγμές
που το παιδί το μέσα, ανύποπτα,
αφήνει ένα δάκρυ
ένα λυγμό
ένα ''Αχ...''

Είναι απόδειξη (τουλάχιστον)
πως ζει
-στην άγονη χώρα των μεγάλων-
και δε μπορεί,
μια μέρα θα γελάσει τόσο δυνατά
που θ' αναρωτηθούν
ακόμα και τα άστρα.


Δεν υπάρχουν σχόλια: