31.10.12

the child inside

πάει καιρός... χρόνια.
Καθότανε στο πάτωμα, στην είσοδο του σταθμού του μετρό,
πλάτη ακουμπισμένη στο μάρμαρο,
κι έκλαιγε με αναφιλητά.
Παιδί μικρό, κατάμονο, που έχασε τα πάντα:
μάνα, ζωή, ελπίδα...
Περαστικοί μιλούνια, κι όμως, ανύπαρκτοι, αδιάφοροι..
και τι να πουν, σ' ένα παιδί;
τι ξέρουν;
τι θα καταλάβει;

Αν ήξεραν...
αν μπορούσαν να θυμηθούνε
να κοιτάζουν όπως κοιτάζουν τα παιδιά,
θα ήξεραν....

Σηκώθηκε.
Η ζωή συνεχίζεται...
κι όμως παραμονεύουνε στιγμές
που το παιδί το μέσα, ανύποπτα,
αφήνει ένα δάκρυ
ένα λυγμό
ένα ''Αχ...''

Είναι απόδειξη (τουλάχιστον)
πως ζει
-στην άγονη χώρα των μεγάλων-
και δε μπορεί,
μια μέρα θα γελάσει τόσο δυνατά
που θ' αναρωτηθούν
ακόμα και τα άστρα.


9.10.12

Oh Lord why the angels fall first?

Είναι φορές που νιώθεις κάποιους ανθρώπους σαν κομμάτι της καρδιάς σου...
ακόμα κι αν δεν τους έχεις δει από κοντά, ακόμα κι αν δεν έχεις ακούσει τη φωνή τους....
Κι όμως... τους νιώθεις.
Πεφτάγγελοι στην κοιλάδα του κλαυθμώνος, που μια στιγμή, μια ηλιαχτίδα φτάνει για να απαλύνει τα ανομολόγητα.
Κι όμως....


 An angelface smiles to me
Under a headline of tragedy
That smile used to give me warmth
Farewell - no words to say
Beside the cross on your grave
And those forever burning candles
 
 Needed elsewhere
To remind us of the shortness of our time
Tears laid for them
Tears of love tears of fear
Bury my dreams dig up my sorrows
Oh Lord why
The angels fall first?

Not relieved by thoughts of Shangri-La

Nor enlightened by the lessons of Christ
I'll never understand the meaning of the right
Ignorance lead me into the light

Needed elsewhere

To remind us of the shortness of our time
Tears laid for them
Tears of love tears of fear
Bury my dreams dig up my sorrows
So Lord why, the angels fall first

Sing me a song

Of your beauty
Of your kingdom
Let the melodies of your harps
Caress those whom we still need

Yesterday we shook hands

My friend
Today a moonbeam lightens my path
My guardian


(αφιερωμένο στον πεφτάγγελο)