8.6.12

είμαστε όλοι Καραγκιόζηδες;


Στην πρόσφατη διαφήμιση του "Γερμανού" ο καλοκάγαθος κυριούλης αποκαλεί έμμεσα "Καραγκιόζη" κάθε γονιό που δεν διαθέτει χρήματα ή δεν κρίνει σκόπιμο να αγοράσει κι άλλα κι άλλα παιχνίδια στο παιδί του. Για το μικρό "Κολλητήρι" πάλι, η καταναλωτική προπαγάνδα επιτάσσει ότι ένα παιχνίδι το οποίο έχει κλείσει ένα-δυο χρόνια ζωής θεωρείται άχρηστο, παρωχημένο, διόλου διασκεδαστικό.
Πολλοί ίσως γέλασαν με την διαφήμιση. Δεν γνωρίζω πόσο θα γελάσουν όταν την ίδια ατάκα τη χρησιμοποιήσει το παιδί τους, όταν ο πεντάχρονος-δεκάχρονος γιος αποκαλέσει "Καραγκιόζη" τον πατέρα του... Είναι κάτι που θα γίνει, μιας που τα παιδιά αναπαράγουν τέτοιου είδους συνθήματα με μεγάλη ευκολία.
Στο διδακτικό μέρος του θέματος, τα παιδιά εμπεδώνουν ότι ο κάθε γονιός που δεν υποκύπτει στις καταναλωτικές ορέξεις τους είναι "Καραγκιόζης" ! Άντε να αντεπεξέλθει τώρα παιδαγωγικά, τη στιγμή που μια ατάκα έρχεται να γκρεμίσει τον όποιο κόπο έχει κάνει για να μεταδώσει στο παιδί του τόσο την αξία των πραγμάτων όσο και το βαθμό της αναγκαιότητάς τους. 
Όσο αστεία ή ευρηματική και αν φαίνεται μια διαφήμιση η οποία απευθύνεται σε παιδιά, δε μπορεί να ακολουθεί τους όρους των διαφημίσεων για ενήλικες. Ο ενήλικας έχει την αυτογνωσία και το νου να αξιολογήσει οποιονδήποτε χαρακτηρισμό συνδέεται με το προϊόν που διαφημίζεται, μπορεί να φιλτράρει το περιεχόμενό του και είναι σε θέση να ιεραρχήσει τις ανάγκες του. Το παιδί πάλι θέλει δουλειά μέχρι να μάθει ορισμένα πράγματα, και ειδικά μέχρι να ιεραρχήσει τα θέλω του. Πόσο εύκολο είναι πλέον αυτό για έναν γονιό που απειλείται με την ταμπέλα του "Καραγκιόζη";


Άσχετο: Αφού το κράτος κατέφυγε στην προσφορά του Γερμανού και των συνεταίρων του, γιατί η Γερμανίδα συνεχίζει να μας συμπεριφέρεται σαν "Καραγκιόζηδες";


Δεν υπάρχουν σχόλια: