12.4.12

Σήμερον κρεμμάται επί ξύλου...


...για να μας διδάξει την έννοια της αυτοθυσίας.
Για να μας δείξει το άπειρο της αγάπης.
Για να μας τραβήξει από το βάραθρο που πέσαμε.
Για να μας δώσει ελπίδα.
Για να φέρει την Ανάσταση.
Για να φωτίσει τα σκοτάδια του νου και της καρδιάς μας.

Κι εγώ.... θρηνώ τη μοίρα μου..... Μα είμαι υπεύθυνος γι αυτή!
Μήπως αντί να κοιτάζω το μαύρο σκοτάδι στα πόδια μου, θα έπρεπε να στρέψω τη ματιά μου ψηλά;
Μήπως αντί να κοιτάζω να πάρω, θα έπρεπε να αρχίσω να δίνω στους γύρω μου;
Γιατί, όσο αδύναμος ή απογοητευμένος κι αν νιώθω, πάντα υπάρχουν γύρω μου άνθρωποι, για τους οποίους ακόμα κι αν δεν είμαι σωτήρας, μπορώ να γίνω Κυρηναίος.
Γιατί στο βάθος του ορίζοντα, δε μπορεί, θα φανεί μια ηλιαχτίδα. Αρκεί να έχω προς εκεί τα μάτια μου στραμμένα.
Γιατί, στην τελική, η Ανάσταση δεν είναι μόνο επέμβαση θεϊκή -ή, έστω, απ' έξω- αλλά θέλει κι εμένα να έχω τα χέρια μου σηκωμένα, για να αρπάξω την ευκαιρία.
Γιατί, χίλιοι σωτήρες κι αν φανούν, δε σώζεσαι αν δεν το θέλεις....
Γιατί για να πάρεις, θέλει να δώσεις αίμα και καρδιά. Δε χωράνε εγωισμοί και μικροσυμφέροντα.

Αν δε σκοτώσεις μέσα σου το κομμάτι εκείνο που σε θέλει κέντρο του σύμπαντος, δεν θα γίνεις ποτέ ήλιος που θα ζεστάνει την καρδιά τη δική σου και των γύρω σου... θα παραμείνεις μια μαύρη τρύπα. Ψυχρή και ακόρεστη...


Καλή Ανάσταση!

Δεν υπάρχουν σχόλια: