21.3.12

Σοκολάτα



Χτες βράδι ονειρεύτηκα ένα μέρος μαγικό...
ήμουνα λέει σε ένα δάσος, πανέμορφο,
και όπως περπατούσα, νά σου ένα ξέφωτο προβάλλει.
Στη μέση του ήταν μια λινη ήρεμη, αστραφτερή
και όπως έμεινα ν' αποθαυμάζω το φεγγάρι
που καθρεφτίζονταν επάνω στην κρυστάλλινη επιφάνειά της,
μια σκοτεινή μορφή ξεπρόβαλλε...

Όχι, δεν φοβήθηκα!
ήτανε σκοτεινή, όπως και η λίμνη - τότε το κατάλαβα-
ήταν μια λίμνη από ατόφια σοκολάτα
και η μορφή δεν ήτανε παρά η νεράιδα, η ψυχή της λίμνης...
Επάνω στο κορμί της ρυάκια κυλούσε η ζεστή, γλυκιά μάζα
και κάλυπτε την γύμνια της.

Έμεινα άναυδος, θαυμάζοντας την ομορφιά της
-πιο τέλειο πλάσμα δεν υπάρχει-
και μεθυσμένος από το άρωμα που αναδύονταν
άκουσα αχνά να με καλεί:
- Πλησίασε, και μη διστάζεις...
διώξε κάθε έγνοια απ' το μυαλό σου, κάθε θλίψη...

Και σαν δοκίμασα από τα δάχτυλά της
τις στάλες που πλημμύρισαν το στόμα μου,
λησμόνησα τα πάντα....
ο χώρος, ο χρόνος, τα πράγματα χαθήκανε.
Ήμουν εγώ κι η σοκολάτα,
παντοτινή αγάπη
και πιστή.


Δεν υπάρχουν σχόλια: