28.2.12

τριαντάφυλλο...

Ευτυχισμένος όποιος χάρηκε το ρόδο
πάνω στην ακμή του άνθους του
γιατί, κι αν δεν το κόψει, κι αν δεν το μυρίσει,
κι αν ακόμη δεν το κρατήσει στα χέρια του,
η χάρη και το κάλλος του σύντομα θα μαραθούν.

Δεν έχει σημασία· τα πάντα είναι εφήμερα
εκείνο που αξίζει είναι η συγκλονιστική συνάντηση
του λευκού με το κόκκινο ρόδο,
το άγγιγμα των δακτύλων πάνω στα πέταλά του,
η μετάβαση της γύρης από τους στήμονες στην απαλή μύτη,
η στιγμή που ένωσε τα πάντα και τα έκανε ένα, αιώνιο,
η χαρά που ξεπήδησε από την αναγνώριση της ίδια μοίρας,
του ίδιου σκοπού
που αν και από δρόμους εντελώς ξένους
φρόντισε στο ίδιο σταυροδρόμι να βρεθούν.

Τώρα ο χρόνος κυλά πιο αργά
και κυρίως πιο ήρεμα
γιατί το άγγιγμα το μυστικό, που άλλος δεν γνωρίζει,
έχει γίνει η νέα διάσταση του χρόνου
-μα και του χώρου, μιας και
η απόσταση μετράται με πέταλα κόκκινα
και ο χρόνος με αγγίγματα απαλά…

(30/7/05)

Δεν υπάρχουν σχόλια: