22.2.12

- Μπιιιιιιιιιιιιπ!

- Τί κορνάρεις, ρε φίλε; δε βλέπεις ότι έχει πράσινο για τους πεζούς; πώς; σου έκοψα τη φόρα; ε, και; τόσο πολύ βιάζεσαι; 
Ξέχασα... εσένα σου ανήκουν όλα! και ο δρόμος, και οι άνθρωποι... Όλοι και όλα πρέπει να υπηρετούν το τεράστιο Εγώ σου, να παραμερίζουν για σένα, να υποτάσσονται στα βίτσια σου.
Σε σένα, που το μόνο που γνωρίζεις, είναι να απαιτείς. Σε σένα που έχεις μόνο δικαιώματα σε τούτο τον κόσμο. Σε σένα, που εκνευρίζεσαι όταν περάσει ένα δέκατο του δευτερολέπτου χωρίς να προλάβει να ξεκινήσει ο μπροστινός σου, και κορνάρεις λυσσασμένα βλαστημώντας -ευτυχώς, το χειμώνα δεν σε ακούει κανείς-! 
Σε σένα, που η πιο δημιουργική σου έκφραση είναι το «άει γαμήσου ρε μαλάκα!».
Σε σένα, που έχεις μάθει να επικρίνεις τους πάντες και τα πάντα, λες κι εσύ είσαι ο τέλειος σε όλα. Κι ας κλείνεις τις διαβάσεις των πεζών, κι ας παρκάρεις το ρημάδι σου όπου σου καπνίσει, αδιαφορώντας για τις δυσκολίες που προκαλείς στους "άλλους" (ποιός τους χέζει, άλλωστε...), κι ας μη ξέρεις να αρθρώσεις ένα λόγο ευγενικό ή με επιχειρήματα, πέρα από το γνωστό υβρεολόγιο.
Σε σένα, που επικρίνεις τους πολιτικούς, γιατί τα φάγανε, τους γιατρούς γιατί τα παίρνουνε, τους πολίτες "γιατί είχανε βίσμα" και βολεύτηκαν. 


 Θα συμφωνούσα μαζί σου, αν ο τόνος της φωνής σου δεν πρόδιδε μια ζήλεια, ϊσως επειδή δε μπόρεσες να βρεθείς σε παρόμοια "πλεονεκτική" θέση. Γιατί, φίλε ταρίφα, όλα τα χρόνια της ζωής σου "μαύρα" τα πάιρνεις κι εσύ, κι ο μανάβης της γειτονιάς, και ο καθηγητής που κάνει φροντιστήριο στα παιδιά σου. Γιατί κι εσύ έψαξες το "βίσμα" για να πάρει μετάθεση ο γιος σου σε στρατόπεδο κοντά στο σπίτι σου, ή προσπάθησες να "βολέψεις" κάποιον συγγενή σου στο Δημόσιο. Γιατί και σύ προτίμησες να πληρώσεις λιγότερα για να αγοράσεις ρούχα και παπούτσια χωρίς απόδειξη. Γιατί με τη στάση σου καλλιεργούσες και ανεχόσουνα την κατάσταση που επικρίνεις. Γιατί στη λογική της "αρπαχτής" και του πλιάτσικου βρέθηκες και σύ, κι εγώ, και όλοι μας.
Τώρα απλά άλλοι "τρώνε από το ξύγκι" που μάζεψαν τόσα χρόνια, και άλλοι σφίγγουν το ζωνάρι. Και επειδή νιώθεις πως είσαι από τους δεύτερους, ξεσπάς την οργή σου δεξιά και αριστερά.
Όμως, φίλε μου, δε σου φταίει κανείς γύρω σου. Μάλιστα, δεν τον ξερεις καν, ούτε ποιός είναι, ούτε αν έχει προβλήματα και ποιά είναι αυτά... Στην απρόσωπη εγωκεντρική κοινωνία που ανεχτήκαμε με τη σιωπή μας και χτίσαμε με τη στάση μας, μετατρέψαμε σε δυνητικό θύμα  ή εχθρό τον κάθε "άλλο". Ακόμα και στην οικογένεια, στη σχέση, στον έρωτα, ένα είναι το μότο: «μη γίνεσαι θύμα».
Αφού λοιπόν λίγο-πολύ στο ίδιο καζάνι βράζουμε, κι αφού με τις οργίλες κραυγές λύση δε βγαίνει, προσπάθησε διαφορετικά, και μην απαιτείς πράγματα που δεν έκανες ποτέ (ή έστω, σχεδόν ποτέ).
Αν πράγματι θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο, ξεκίνα από τον εαυτό σου. Αν θέλεις να σε σέβονται, σεβάσου τους συμπολίτες σου. Αν θέλεις να σε σκέφτονται, ενδιαφέρσου. Αν θέλεις να σε βοηθήσουν στην ανάγκη σου, τρέξε όταν έχουν εκείνοι ανάγκη. Αν θέλεις να μη σε κλέβουν στις συναλλαγές σου, γίνε πρώτος εσύ τίμιος. Αν θέλεις να σε αγαπήσουν, δείξε πρώτος την αγάπη σου. Γιατί, πολλά από αυτά που θέλουμε δεν επιβάλλονται ούτε με νόμους, ούτε με φωνές, ούτε με απειλές, ούτε με τον τσαμπουκά...
Επομένως, αν αποστρέφεσαι το σκοτάδι, μη το φοβερίζεις με λόγια: άναψε ένα κερί!


Δεν υπάρχουν σχόλια: