7.1.12

Car l’amour suffit à l’amour



Lorsque l’amour vous fait signe, suivez-le,
Bien que ses chemins soient escarpés et sinueux.
Et quand ses ailes vous étreignent, épanchez-vous en lui,
En dépit de l’épée cachée dans son plumage qui pourrait vous blesser.
Et dès lors qu’il vous adresse la parole, croyez en lui,
Même si sa voix fracasse vos rêves, comme le vent du nord saccage les jardins.

Car comme l’amour vous coiffe d’une couronne, il peut aussi vous clouer sur une croix.
Et de même qu’il vous invite à croître, il vous incite à vous ébrancher.
Autant il s’élève au plus haut de vous-même et caresse les plus tendres de vos branches qui frémissent dans le soleil,
Autant cherche-t-il à s’enfoncer au plus profond de vos racines et à les ébranler dans leurs attaches à la terre.

Pareilles à des brassées de blé, il vous ramasse et vous enlace.
Il vous bat au fléau pour vous mettre à nu.
Il vous passe au tamis pour vous libérer de votre bale.
Il vous moud jusqu’à la blancheur.
Et il vous pétrit au point de vous assouplir.
Puis il vous livre à son feu vénéré, afin que vous deveniez pain sacré pour le saint festin de Dieu.
Voilà tout ce que l’amour fera en vous afin que vous puissiez déceler les secrets de votre cœur et devenir ainsi un fragment du cœur de la Vie.
Mais si dans votre crainte vous ne recherchiez que la paix et le plaisir de l’amour,
Alors il serait préférable pour vous de couvrir votre nudité, de quitter l’aire de battage de l’amour,
Et de vous retirer vers un monde sans saisons,
Où vous pourrez rire sans laisser jaillir touts les éclats de votre rire,
Où vous pourrez pleurer sans jamais libérer toute l’amertume de vos larmes.
L’amour ne donne rien que lui-même et ne prend rien que de lui-même.
Il ne peut posséder et ne peut être possédé.
Car l’amour suffit à l’amour.

Lorsque vous aimez, ne dites pas :
« Dieu est en mon cœur. »
Dites plutôt :
« Je suis dans le cœur de Dieu. »
Et ne croyez pas que vous puissiez diriger le cours de l’amour.
Car si l’amour vous trouve digne, lui-même guidera votre cœur.

L’amour n’a point d’autre désir que de s’accomplir.
Mais si vous aimez et devez éprouver des désirs, que ceux-ci soient les vôtres :
Fondre en un ruisseau qui chante sa mélodie à la nuit.
Connaître la douleur d’un flot de tendresse.
Être blessé par votre propre perception de l’amour ;
Et laisser couler votre sang volontairement et joyeusement.
Vous réveiller à l’aube avec un cœur ailé et rendre grâce à Dieu pour cette nouvelle journée d’amour.
Vous reposer à midi et méditer sur l’extase de l’amour.
Regagner votre foyer au crépuscule en remerciant le ciel.
Puis vous endormir avec une prière pour l’être aimé en votre cœur et un chant de louanges sur vos lèvres.

(Khalil Gibran, Le Prophète)


* * * * * * * * * * *


Όταν σας γνέφει η αγάπη, ακολουθήστε τη,
Κι ας είν’ τα μονοπάτια της απόκρημνα και τεθλασμένα.
Και όταν σας αγκαλιάζουν τα φτερά της, ανοίξτε της την καρδιά σας,
Σε πείσμα του κρυμμένου στα πούπουλά της ξίφους που ίσως σας πληγώσει.
Κι απ’ τη στιγμή λοιπόν που σας απευθύνει το λόγο, πιστέψτε τη,
Ακόμα κι αν η φωνή της συντρίβει τα όνειρά σας, όπως ο βοριάς λεηλατεί τους ανθόκηπους.

Γιατί η αγάπη, όπως σας κοσμεί με κορώνα το κεφάλι, μπορεί επίσης να σας καρφώσει στο σταυρό.
Και με τον ίδιο τρόπο που σας προσκαλεί ν’ αυξηθείτε, σας προτρέπει να κλονιστείτε.
Όσο πιο ψηλά ανεβαίνει μέσα σας και χαϊδεύει τα πιο τρυφερά σας βλαστάρια που ριγούν υπό τον ήλιο,
Τόσο γυρεύει να βυθιστεί στα τρίσβαθα των ριζών σας και να τις κλονίσει συνθέμελα.

Όμοια με δεμάτια σιταριού, σας μαζεύει και σας δένει.
Σας χτυπά με τον κόπανο για να σας απογυμνώσει.
Σας περνά στο κόσκινο για να σας απελευθερώσει από το περίβλημά σας.
Σας αλέθει μέχρι την καθαρότητα.
Και σας πλάθει μέχρι να μαλακώσετε.
Έπειτα σας παραδίνει στη λατρευτή της φλόγα, ώστε να γίνετε άρτος ιερός για την άγια ευωχία του Θεού.
Ιδού όλα όσα θα σας κάνει η αγάπη ώστε να μπορέσετε ν’ αποκαλύψετε τα μυστικά της καρδιάς σας και να γίνετε λοιπόν ένα ψήγμα της καρδιάς της Ζωής.
Αν όμως μέσ’ στην αγωνία σας δεν αναζητείτε παρά μόνο την ειρήνη και την ευχαρίστηση της αγάπης,
Λοιπόν θα ήταν προτιμότερο για σας να καλύψετε τη γύμνια σας, να εγκαταλείψετε το αλώνι της αγάπης,
Και ν’ αποτραβηχτείτε σ’ ένα κόσμο χωρίς εποχές,
Όπου θα μπορείτε να γελάτε χωρίς ν’ αφήνετε ν’ αναβλύζει όλη η λάμψη του χαμόγελού σας,
Όπου θα μπορείτε να κλαίτε χωρίς ποτέ να απελευθερώνετε όλη την πίκρα των δακρύων σας.
Η αγάπη δεν δίνει τίποτα παρά αυτή την ίδια και δεν παίρνει τίποτα παρά αυτή την ίδια.
Δεν μπορεί να κατέχει και δεν μπορεί να γίνει κτήμα κανενός.
Γιατί η αγάπη αρκείται στην αγάπη.

Όταν αγαπάτε, μην πείτε:
« Ο Θεός είναι η καρδιά μου»
Πείτε μάλλον:
« Είμαι μέσα στην καρδιά του Θεού.»
Και μην πιστεύετε πως μπορείτε να διευθύνετε την τροχιά της αγάπης.
Γιατί αν η αγάπη σας βρει άξιους, αυτή η ίδια θα καθοδηγήσει την καρδιά σας.

Η αγάπη δεν έχει καμιά άλλη επιθυμία παρά να επαληθευτεί/εκπληρωθεί
Αν όμως αγαπάτε και οφείλετε να έχετε επιθυμίες, τούτες ας είναι οι δικές σας:
Λιώστε μεσ’ στο ρυάκι που τραγουδά τη μελωδία του στη νύχτα.
Γνωρίστε την οδύνη ενός κύματος τρυφερότητας.
Πληγωθείτε από τη δική σας διαίσθηση της αγάπης.
Και αφήστε πρόθυμα και με χαρά να κυλήσει το αίμα σας.
Ξυπνήστε την αυγή με καρδιά φτερωτή και δοξολογήστε το Θεό για τούτη την καινούρια μέρα αγάπης.
Ξεκουραστείτε το μεσημέρι και στοχαστείτε την έκσταση της αγάπης.
Επιστρέψτε το δειλινό στο σπίτι σας ευχαριστώντας τον ουρανό.
Τέλος αποκοιμηθείτε με μια προσευχή στην καρδιά σας για την αγαπημένη σας ύπαρξη και μ’ ένα τραγούδι εγκωμιαστικό στα χείλη σας.