31.12.12

απολογισμός

φωτογραφία από deviantart.com
Σε λίγες ώρες εκπνέει και το σωτήριο έτος 2012... τομή συμβατική και αυθαίρετη στο χρόνο, στην ατέρμονη δηλαδή αλληλουχία των στιγμών, των ωρών, των ημερών, των εβδομάδων, των μηνών, των ετών. Ακόμα ένας χρόνος πέρασε, με τις όμορφες και τις άσχημες στιγμές του, με εκείνες που εκμεταλλευτήκαμε και τις άλλες που αφήσαμε να περάσουν δίχως νόημα, χωρίς λόγο.
Χρήσιμος ο απολογισμός, κι ας είναι τα όρια του χρόνου αυθαίρετα. Βοηθά να δούμε τι πετύχαμε στο χρόνο που πέρασε, που βρισκόμασταν και που έχουμε φτάσει. Κι αν ακόμα δεν γίνεται δημόσια, αποτελεί χρήσιμο εργαλείο για τη δική μας αυτογνωσία, για τον προσδιορισμό νέων ίσως στόχων και για την ανανέωση της διάθεσης για την κατάκτησή τους.
Πέρασε λοιπόν και το 2012. Συγκρίνοντάς το με τα προηγούμενα, θα το χαρακτήριζα με τη λέξη «ηρεμία». Ηρεμία σε προσωπικό επίπεδο, χωρίς τις εντάσεις του παρελθόντος, χωρίς μεγάλες απογοητεύσεις, χωρίς λύπες, παρά τις δυσκολίες και την αβεβαιότητα που κληροδοτεί στο νεότερο αδερφάκι του.
Έμαθα όμως να μη χάνω την ελπίδα μου, ούτε την αισιοδοξία μου. Τουλάχιστον όχι τόσο εύκολα, όχι με την πρώτη δυσκολία. Έμαθα να αντέχω. Έμαθα να μη με ενοχλούν πράγματα που στο παρελθόν με στεναχωρούσαν. Στην τελική δεν ευθύνομαι για τις πράξεις ούτε για τα λόγια των άλλων, παρά μόνο για τις δικές μου πράξεις, για τη δική μου στάση απέναντι στη ζωή και στον άνθρωπο.
Όχι, δεν έγινα κυνικός, ούτε αναίσθητος. Συνεχίζω να επαναστατώ όταν βλέπω αδικία, συνεχίζω να εκφράζω την αντίθεσή μου σε κάθε τι που δεν είναι σωστό. Λυπάμαι για την φτώχεια που χτυπά καθημερινά την πόρτα τόσων και τόσων συνανθρώπων μας. Μέχρι όμως να χτυπήσει και τη δική μου, δεν διστάζω να απλώσω το χέρι και να προσφέρω ότι μου περισσεύει: ένα εισιτήριο του μετρό στον άγνωστο που μπαίνει στο σταθμό, ένα λόγο στον φίλο, μια βοήθεια -υλική ή ηθική- στα μέτρα των δυνάμεών μου.
Ναι, μέσα στον καταιγισμό των γεγονότων της χρονιάς που πέρασε, ένιωθα ήρεμος. Και σημαντικός. Ίσως γιατί, με αφορμή τα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω μας, ένιωσα πως είναι πλέον η ώρα για να φανεί η αξία του καθένα μας. Για πολλά χρόνια περιμέναμε από το κράτος ή γενικά από τους άλλους να αλλάξουν την κοινωνία, λες και είμαστε επισκέπτες, αμέτοχοι της κοινωνίας στην οποία ζούμε, ή σκέτοι καταναλωτές. Το κράτος μας τελείωσε, ίσως αύριο να μην υπάρχει πια με τη μορφή που το ξέραμε ως τώρα. Το κράτος όμως δεν είναι μια αφηρημένη έννοια, χωρίς εμένα κι εσένα, χωρίς όλους εμάς ούτε υπάρxει ούτε μπορεί να ευδοκιμήσει.
Και γι αυτό, παρόλο που δεν ξέρω αν αύριο θα έχω δουλειά ή χρήματα, είμαι αισιόδοξος. Γιατί βλέπω γύρω μου τον κόσμο να δείχνει ένα ανθρώπινο πρόσωπο, με περισσότερη αγάπη και λιγότερη ιδιοτέλεια.

Καλή Χρονιά!


15.12.12

το πολλαπλό πρόσωπο της αγάπης

Η παρακάτω φωτογραφία έκανε πρόσφατα τον κύκλο του ίντερνετ, δήθεν σοκάροντας όσους την διέδωσαν. Τα σχόλια επικριτικά για τους πολιτικούς, για τους πλούσιους, για τους άλλους... Όπως πάντα. Προσωπικά δεν μου προκάλεσε εντύπωση το χαρτάκι στον κάδο, που παρακαλούσε τα τρόφιμα να μη τα ρίχνουν μέσα αλλά να τα κρεμάνε. 



Δεν με σοκάρισε, γιατί εδώ και χρόνια βλέπουμε φτωχούς συμπατριώτες μας (εκτός από τους αλλοδαπούς), πιο συχνά ηλικιωμένους, να σκαλίζουν τους κάδους ή να μαζεύουν τα πεταμένα φρούτα και λαχανικά της λαϊκής, προκειμένου να εξασφαλίσουν την επιβίωσή τους. Όχι μόνο στην Αθήνα, αλλά και στην επαρχία, πολλοί κρεμάνε στα χερούλια του κάδου ένα πιάτο φαγητό, για να το πάρουν οι ανώνυμοι φτωχοί, που άλλες φορές τους γνωρίζουμε και άλλες όχι, γιατί διατηρούν την αξιοπρέπειά τους και δεν δέχονται να γίνουν επαίτες. 

Προτιμούν να σκαλίζουν τα σκουπίδια, παρά να απλώσουν το χέρι.

Αυτό συνέβαινε πολύ πριν την κρίση. Δεν το έβλεπε όμως σχεδόν κανείς, υπακούοντας σε μια ψυχαναγκαστική απωθητική συμπεριφορά η οποία εξασφάλιζε την ατομική άνεση και κυρίως την κοινωνική αδράνεια. Και τώρα, δήθεν σοκάρει η «ανακάλυψη» ενός χαρτιού με λιγοστές λέξεις... αντί να αφυπνίσει, αντί να γεννήσει ερωτήματα για την θετική συμβολή στο πρόβλημα, ξυπνάει και πάλι την οργή και την απαξία προς τους «υπεύθυνους», πάντα δηλαδή προς τους άλλους.
Η φτώχεια έχει πολλά πρόσωπα, το συγκεκριμένο παράδειγμα φανερώνει μια μόνο πτυχή της. Φανερώνει πάνω απ' όλα πως ο κάθε άνθρωπος, ακόμα και ο πιο φτωχός, έχει αξία και αξιοπρέπεια αναπαλλοτρίωτες. Φανερώνει την ανεπάρκεια όχι του Κράτους, αλλά κυρίως του λαού που συγκροτεί το Κράτος. Φανερώνει τέλος ότι υπάρχει ανθρωπιά, παρά την απέλπιδα κατάσταση που ζούμε διαχρονικά, και πιο έντονα τα τελευταία χρόνια.
Ευτυχώς, και η αγάπη έχει πολλά πρόσωπα. Από τον μεροκαματιάρη που αφήνει το σακουλάκι με τα λίγα τρόφιμα για να το πάρει εκείνος που το έχει ανάγκη, τις πολλές πρωτοβουλίες βοήθειας που κινούνται με την κινητοποίηση φίλων και γνωστών, μέχρι τις προσπάθειες που γίνονται από οργανωμένους φορείς, σωματεία, δράσεις κλπ.

Αισιόδοξη όσο και ανατρεπτική εικόνα, το θέαμα που αντίκρισα προχτές: η κρεμασμένη στον κάδο σακούλα δεν περιείχε περίσσευμα φαγητού ή ψωμί. Είχε ένα κουτί προσεγμένο, με την κορδέλα του άθικτη, όπως τυλίχτηκε προφανώς στο ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς. Μια ανείπωτη χαρά και αισιοδοξία με γέμισε. 
Γιατί τούτη δα η μικρή χειρονομία φανερώνει πολλά: είναι το σημάδι μιας αλληλεγγύης που γεννιέται, μιας ανόρθωσης της αξιοπρέπειας όχι μόνο του φτωχού, αλλά και εκείνου που δίνει. Είναι ένα αγκάλιασμα και ένα άνοιγμα, ενάντια σε όσα είχαμε μάθει μέχρι σήμερα. Και μακάρι να βρει όλους μας μιμητές!

9.12.12

χαρά δεν είναι τα πολλά

Προσπάθησαν να μας πείσουν ότι η ευτυχία ζυγίζεται με αυτά που έχεις ή με εκείνα που μπορείς να αγοράσεις... μας μάθανε να κυνηγάμε αυτό το «όνειρο» με κάθε τίμημα, με μόχθο προσωπικό,ακόμα και δίχως ανθρωπιά...
Το life-style της απληστίας, καλοσερβιρισμένο από τα ΜΜΕ, γέμισε υστερικά κόμπλεξ κάθε έφηβο που για να νιώσει καταξιωμένος (-η) οφείλει να κάνει επίδειξη το πανάκριβο κινητό -κι ας μην έχει «να βάλει κάρτα»...
Και στο καπάκι, ο οικονομικός στραγγαλισμός όλων εκείνων που πασχίζουν για το μεροκάματο, στοιχειοθετεί -πέρα από την καθημερινή δυσκολία για επιβίωση- το σκηνικό ενός υπαρξιακού ολέθρου που επιβάλλεται ή αυθυποβάλλει ως η κατάρρευση του σύμπαντος.
Αυτός είναι όμως ο σκοπός των δημιουργών της «κρίσης»: η εκμηδένιση της ανθρώπινης αξίας, η φίμωση κάθε ελεύθερης φωνής, η ισοπέδωση των πάντων.
Από την άλλη μεριά υπάρχει μια πανανθρώπινη αλήθεια, την οποία φαίνεται να λησμονούν όχι μόνο οι αρχιτέκτονες της παγκοσμιοποίησης (η οποία μόλις άρχισε να δείχνει τα δόντια της) αλλά και πολλοί από εμάς: ότι ο πιο επικίνδυνος άνθρωπος είναι εκείνος που δεν έχει να χάσει τίποτα.
Αν δεν θέλουμε να τα χάσουμε όλα πριν να προβάλλουμε αντίσταση, ίσως θα πρέπει να απομυθοποιήσουμε την καραμέλα της «ευτυχίας» που τόσα χρόνια ήταν ταυτόσημη με τη μυρωδιά του χρήματος. 
Ανέκαθεν στον αντίποδα του κάθε Μίδα βρισκόταν ένας Διογένης, ο οποίος είχε τη δύναμη να κριτικάρει τον κάθε άρχοντα που τολμούσε να του κρύψει το φως του ήλιου. Για όλους τους άλλους, η αλήθεια βρισκόταν και βρίσκεται πάντα στη μέση: τα χρήματα είναι χρήσιμα για τα χρειώδη, δεν φέρνουν και δεν αγοράζουν την ευτυχία.
Η χαρά της ζωής βρίσκεται στα απλά και ουσιώδη: στην επικοινωνία, τη σκέψη, τον έρωτα, τη δημιουργία.
Χαίρομαι που και σήμερα υπάρχουν φωνές που χλευάζουν τα στερεότυπα, και μάλιστα με έναν τρόπο αισιόδοξο και διόλου επιθετικό. Απολαύστε την Isabelle Geffroy (ή Zaz), με τι χαμόγελο διεκδικεί αυτά που θέλει και που αξίζουν!





Donnez-moi une suite au Ritz, je n'en veux pas
---  Δώστε μου μια σουίτα στο (ξενοδοχείο) Ritz, δεν την θέλω
Des bijoux de chez Chanel, je n'en veux pas
---  τα κοσμήματα Chanel, δεν τα θέλω
Donnez-moi une limousine, j'en ferais quoi ?
---  δώστε μου μια λιμουζίνα, τι να την κάνω;

Offrez-moi du personnel, j'en ferais quoi ?
---  προσφέρετέ μου (υπηρετικό) προσωπικό, τι να το κάνω;
Un manoir à Neûchatel, ce n'est pas pour moi
---  έναν πύργο στο Neuchatel, δεν είναι για 'μένα
Offrez-moi la Tour Eiffel, j'en ferais quoi ?
---  Προσφέρετέ μου τον πύργο του Eiffel, τι να τον κάνω;

Je veux de l'amour, de la joie, de la bonne humeur
---  Θέλω αγάπη, χαρά και καλή διάθεση
Ce n'est pas votre argent qui fera mon bonheur
---  δεν είναι τα χρήματά σας που θα με κάνουν ευτυχισμένη
Moi je veux crever la main sur le coeur
---  εγώ θέλω να πεθάνω με το χέρι στην καρδιά
Allons ensemble, découvrir ma liberté
---  ας πάμε μαζί, να ανακαλύψουμε την ελευθερία μου
Oubliez donc tous vos clichés
---  ξεχάστε λοιπόν όλα τα στερεότυπά σας
Bienvenue dans ma réalité
---  καλώς ήλθατε στην δική μου πραγματικότητα

J'en ai marrée de vos bonnes manières, c'est trop pour moi
---  Κουράστηκα με τους καλούς σας τρόπους, είναι υπερβολικοί για 'μένα
Moi je mange avec les mains et je suis comme ça
---  εγώ τρώω με τα χέρια μου κι έτσι είμαι
Je parle fort et je suis franche, excusez-moi
---  μιλάω δυνατά και είμαι ειλικρινής, συγγνώμη!
Finie l'hypocrisie, moi je me casse de là
---  τέρμα η υποκρισία, τα παρατάω
J'en ai marre des langues de bois
--- βαρέθηκα τα ξύλινα λόγια
Regardez-moi, de toute manière je vous en veux pas et je suis comme ça !
--- κοιτάξτε με, δεν έχω κάτι εναντίον σας, κι έτσι είμαι!

Je veux de l'amour, de la joie, de la bonne humeur
---  Θέλω αγάπη, χαρά και καλή διάθεση
Ce n'est pas votre argent qui fera mon bonheur
---  δεν είναι τα χρήματά σας που θα με κάνουν ευτυχισμένη
Moi je veux crever la main sur le coeur
---  εγώ θέλω να πεθάνω με το χέρι στην καρδιά
Allons ensemble, découvrir ma liberté
---  ας πάμε μαζί, να ανακαλύψουμε την ελευθερία μου
Oubliez donc tous vos clichés
---  ξεχάστε λοιπόν όλα τα στερεότυπά σας
Bienvenue dans ma réalité
---  καλώς ήλθατε στην δική μου πραγματικότητα

30.11.12

όταν οι ποιητές προβάλλουν αντίσταση


Στην Ελλάδα τα «δελτία ειδήσεων» μόνο δελτία ειδήσεων δεν είναι. Προσφέρουν άπλετα προπαγάνδα και προσπαθούν να επιβάλλουν την «4η εξουσία» σε πολίτες και πολιτικούς, χρησιμοποιώντας την παραπληροφόρηση και την καλλιέργεια φόβου για τους πρώτους (αλήθεια η τρομοκρατία -πέρα από τη χρήση των όπλων- σε τί διαφέρει;) και τους ποικίλους εκβιασμούς προς τους δεύτερους. Έχουν καταφέρει να πείσουν τη μεγαλύτερη μερίδα του πληθυσμού πως κάθε μέρα που ξημερώνει επίκειται η κατάρρευση του σύμπαντος, της καθημερινής τους ζωής όπως την ήξεραν, της προσωπικής τους (εικονικής) ευτυχίας. Και στο καπάκι, προβάλλουν ως «σωτήρες» τα «τέρατα της δημοσιογραφίας» (πραγματικά τέρατα, ανθρωποφάγα) και όποια πρόσωπα -πολιτικά, καλλιτεχνικά ή της διανόησης- θεωρούν τα ίδια ότι παρέχουν τα εχέγγυα για την επίτευξη των σκοπών τους.
Όποιος έχει έστω και βραχεία μνήμη, μπορεί να διακρίνει τη διχαλωτή γλώσσα όχι μόνο των πολιτικών (αυτή άλλωστε φροντίζουν τα ΜΜΕ να μας την υπενθυμίζουν) αλλά και όλων όσων χειρίζονται το παιχνίδι εξουσίας του Τύπου σε κάθε του μορφή. Κάποτε είχαμε τη μονοδιάστατη προπαγάνδα των κρατικών ραδιοφώνου και τηλεόρασης. Και όπως το μικρό τρανζίστορ με το βραχνό ηχείο αντικαταστάθηκε από το dolby surround, έτσι περάσαμε και στην πολυφωνική ορχήστρα του ραδιοτηλεοπτικού πλουραλισμού που μπορεί κάποιες φορές να μοιάζει ότι αρθρώνει διαφορετικές φωνές, στην ουσία όμως εκτελεί τις γραμμές μιας πολύ καλά ενορχηστρωμένης παρτιτούρας.
Αυτός είναι και ο λόγος που προσωπικά έχω σταματήσει αρκετά χρόνια να βλέπω τηλεόραση, και ειδικά τα δελτία ειδήσεων. Όσοι μένουν προσηλωμένοι στην έτοιμη τροφή που τους παρέχει αυτό το νέο κατεστημένο, ζουν άμεσα το αποτέλεσμα στο πετσί τους: ανασφάλεια, απελπισία, αδυναμία για λήψη πρωτοβουλιών, έλλειψη κριτικής, απεγνωσμένη αναμονή για βοήθεια από τους απ' έξω.  Ο Μεσαίωνας δηλαδή του φόβου και της έλλειψης αληθινής ενημέρωσης σε όλο του το μεγαλείο, σε πιο γκλάμουρ, μεταμοντέρνα έκδοση. Κι αν τότε η σύγχυση βρισκόταν στην έλλειψη, ενώ σήμερα έγκειται στη Βαβέλ της (παρα)πληροφόρησης, δεν έχει καμία σημασία, μιας που το αποτέλεσμα είναι κοινό. 
Η πληροφορία, η Είδηση, η αλήθεια υπάρχει. Θέλει όμως ψάξιμο, θέλει κριτική σκέψη, θέλει χρόνο και κόπο. Μάθαμε όμως -και επαναπαυόμαστε- στις έτοιμες λύσεις, σε ό,τι θα καταναλώσουμε άκοπα και φτηνά. Την αδυναμία μας αυτή εκμεταλλεύονται ανέκαθεν, γιατί γνωρίζουν ότι η δύναμή μας έγκειται στην ελευθερία της σκέψης και της βούλησης.
Η Δημοκρατία, η συνεργασία σε κάθε επίπεδο και συνεπακόλουθα η προαγωγή του πνευματικού και βιοτικού επιπέδου είναι μια διαρκής άσκηση ελευθερίας. Η κρίσεις (δεν εξαιρείται η παρούσα ελληνική οικονομική κρίση) προέρχονται πάντα από την παραίτηση των πολλών από το συστατικό που τους κάνει ισχυρούς και ζωντανούς, δηλαδή από τη σκέψη,  τη δημιουργικότητα, την παραγωγή έργου, την άρθρωση λόγου.
Προσπαθούν να μας πείσουν ότι η κρίση θα λυθεί με αντεστραμμένα καταναλωτικά μέσα: θα καταναλώσουν οι λίγοι ισχυροί ό,τι διαθέτουμε όλοι μας. Και μετά; Μετά θα παραδεχτούν ότι η μέθοδος δεν είχε αποτέλεσμα και θα την επαναλάβουν πιο έντονα. Ατέρμονος κύκλος. 
Η λύση δεν βρίσκεται στην κατανάλωση, αλλά στην παραγωγή. Η ευημερία τόσο του πνεύματος όσο και της οικονομίας είναι προϊόν εργασίας. Μας στερούν καθημερινά τη δυνατότητα να εργαστούμε; Μας προσφέρουν άρα περισσότερο χρόνο για σκέψη και για δράσεις που βρίσκονται έξω από την καλοκουρδισμένη μηχανή τους, που αν πάψουμε να τροφοδοτούμε θα καταρεύσει σαν χάρτινος πύργος.

Αφορμή για τα παραπάνω μου δόθηκε ακούγοντας ένα γαλλικό τραγούδι που γράφτηκε το 2007. Οι ποιητές ανησυχούν, προβάλλουν αντίσταση, γράφουν τραγούδια και μας προσφέρουν τροφή για σκέψη. Ευτυχώς! το ξέρω πως κι εδώ υπάρχουν ποιητές, άνθρωποι που σκέφτονται, που γράφουν, που αντιδρούν. Είναι καιρός να ενώσουν τις φωνές τους, για να δώσουν σε όλους όχι απλά ελπίδα, αλλά το έναυσμα για να προβάλλουν αντίσταση. Η αντίσταση δεν απαιτεί βία, η ύπαρξή μας και μόνο αρκεί για να καταβάλλει τα τέρατα των μίντια και της πολιτικής. Αρκεί να καταστήσουμε σαφή την παρουσία μας και να πούμε «Είμαι εδώ!»

Μέχρι τότε, απολαύστε τους στίχους και τη μουσική.




Je suis un homme de cro-magnon
--- είμαι ένας άνθρωπος των σπηλαίων
Je suis un singe ou un poisson
--- είμαι ένας πίθηκος ή ένα ψάρι
Sur la terre, en toute saison
--- πάνω στη γη, κάθε εποχή
Moi je tourne en rond, je tourne en rond
--- Εγώ γυρίζω, εγώ γυρίζω

Je suis un seul puis des millions
--- είμαι μονάχος, κι έπειτα εκατομμύρια
Je suis un homme au coeur de lion
--- είμαι ένας άνθρωπος με καρδιά λιονταριού
A la guerre, en toute saison
--- στη μάχη, σε κάθε εποχή
Moi je tourne en rond, je tourne en rond
--- Εγώ γυρίζω, εγώ γυρίζω

Je suis un homme plein d'ambitions
--- είμαι ένας άνθρωπος γεμάτος φιλοδοξίες
Belle voiture et belle maison
---  (με) ωραίο σπίτι, ωραίο αμάξι
Dans la chambre, dans le salon
--- στην κρεβατοκάμαρα, στο καθιστικό
Moi je tourne en rond, je tourne en rond
--- Εγώ γυρίζω, εγώ γυρίζω

Je fais l'amour et la révolution
--- κάνω έρωτα και επανάσταση
Je fais le tour de la question
--- αναλύω σφαιρικά το ζήτημα
J'avance, avance à reculons
--- πάω μπροστά, μπροστά οπισθοχωρώντας
Oui je tourne en rond, je tourne en rond
--- Ναι, εγώ γυρίζω, εγώ γυρίζω

Tu vois, j'suis pas un homme
--- βλέπεις, δεν είμαι ένας άνθρωπος
Je suis lφτερούγισμα,e roi de l'illusion
--- είμαι ο βασιλιάς της αυταπάτης
Au fond qu'on me pardonne
--- που κατά βάθος με συγχωρούν
Je suis le roi, le roi des cons
--- είμαι ο βασιλιάς, ο βασιλιάς των ηλιθίων

J'ai fait le monde à ma façon
--- φτιάχνω τον κόσμο με τον δικό μου τρόπο
Coulé dans l'or et le béton
--- τίγκα στο χρυσό και στο μπετό
Corps en cage et coeur en prison
--- σώμα στο κλουβί και καρδιά στη φυλακή
Moi je tourne en rond, je tourne en rond
--- Εγώ γυρίζω, εγώ γυρίζω

Assis deφτερούγισμα,vant ma télévision
--- καθιστός μπροστά στην τηλεόρασή μου
Je suis de l'homme la négation
--- είμαι η άρνηση του ανθρώπου
Pur produit de consommation
--- γνήσιο προϊόν της κατανάλωσης
Mais mon compte est bon, mon compte est bon
--- αλλά ο λογαριασμός μου είναι καλός, ο λογαριασμός μου είναι καλός

Tu vois, j'suis pas un homme
--- βλέπεις, δεν είμαι ένας άνθρωπος
Je suis le roi de l'illusion
--- είμαι ο βασιλιάς της ψευδαίσθησης
Au fond qu'on me pardonne
--- κατά βάθος ας με συγχωρούν
Je suis le roi, le roi des cons
--- είμαι ο βασιλιάς, ο βασιλιάς των ηλιθίων

C'est moi le maître du feu, le maître du jeu
--- είμαι εγώ ο άρχοντας της φωτιάς, ο κυρίαρχος του παιχνιδιού
Le maître du monde, et vois ce que j'en ai fait
--- ο κύριος του κόσμου, και βλέπεις τι έχω κάνει
Une terre glacée, une terre brûlée
--- μια γη παγωμένη, μια γη καμμένη
La terre des hommes que les hommes abandonnent!
--- η γη των ανθρώπων, που την εγκαταλείπουν οι άνθρωποι!

Je suis un homme au pied du mur
--- είμαι ένας άνθρωπος με την πλάτη στον τοίχο
Comme une erreur de la nature
--- σαν ένα λάθος της φύσης
Sur la terre, sans d'autres raisons
--- πάνω στη γη, χωρίς αιτία
Moi je tourne en rond, je tourne en rond
---- εγώ γυρίζω, εγώ γυρίζω

Je suis un homme et je mesure
--- είμαι ένας άνθρωπος και μετράω
Toute l'horreur de ma nature
--- όλο τον τρόμο της φύσης μου
Pour ma peine, ma punition
--- για ποινή, για τιμωρία μου
Moi je tourne en rond, je trourne en rond
--- εγώ γυρίζω, εγώ γυρίζω

27.11.12

Ήταν κάποτε....

...που δεν υπήρχε τηλεόραση, ούτε καν ραδιόφωνο, που τα βράδια μαζευόταν όλη η φαμίλια γύρω από το τζάκι και οι μεγαλύτεροι διηγούνταν ιστορίες. Συχνά έλεγαν και παραμύθια, και τα παιδιά περίμεναν με αγωνία να έρθει η στιγμή που το αρχοντόπουλο θα σκοτώσει το δράκο και θα δώσει το πολυπόθητο τέλος στην ιστορία, πριν αποκαμωμένα παραδοθούν σε έναν γλυκό ύπνο.
Και τότε είναι που οι μεγάλοι πια διηγούνταν τα παραμύθια στην αρχέγονη μορφή τους, χωρίς φτιασιδώματα. Παραμύθια για ενηλίκους. Συχνά χωρίς χαρούμενο τέλος, βγαλμένα μέσα από τη ζωή. Αλληλοβόρα, με σκοτωμούς άλλοτε από έρωτα και άλλοτε από μίσος, βίαιους πάντα και αντίθετα με όσα μας έχουνε μάθει οι παιδικοί παραμυθάδες. 



Ο Χρήστος Πίτσας, ο Στέλιος Χλιαράς και η Βάσια Χρήστου πήραν πέντε τέτοια παραμύθια και τα ταξιδεύουν σχεδόν ένα χρόνο. Πρώτα στα χωριά της δυτικής Μακεδονίας, αυτές τις μέρες στην Αθήνα (μέχρι τις 6 Δεκεμβρίου στο Παλιό Λιπαντήριο στο Μεταξουργείο) και από ότι μου είπε η Βάσια ακολουθούν και άλλες πόλεις.
Ο «Κουκκιπιπέρης», το Ελαφέλι με τη χρυσή αλυσίδα, ο Τρισκατάρατος, η Μυρσινιώ ή το καλογεράκι, και η «Κουλοχέρα», είναι τα πέντε παραμύθια που μας διηγήθηκαν, με πάθος, παραστατικότητα, άψογο συγχρονισμό και έντονο προβληματισμό να διακατέχει τον θεατή για τα διδάγματα που μπορεί να αντλήσει από όσα διαδραματίζονται μπροστά στα μάτια του.
Ευχάριστη έκπληξη η απουσία σκηνικών και ηλεκτρολόγου (μιας που πρόκειται για παράσταση η οποία θα μπορούσε να παιχτεί -και παίχτηκε- ακόμα και στο καφενείο του χωριού). Τα πάντα γίνονται επί σκηνής, από την αλλαγή ενδυμάτων και τη μουσική επένδυση, μέχρι την αναδιάταξη των «σκηνικών» και την εναλλαγή του φωτισμού, με τέτοια ευρηματικότητα που περνούν εντελώς απαρατήρητα.
Και μένεις να χαζεύεις τα φωτεινά πρόσωπα που εναλλάσσουν ρόλους και διηγούνται παραμύθια όπου η αγριότητα θηριομαχεί με την ευγένεια παθιασμένα, όπως άλλωστε συμβαίνει μέσα στον καθένα, άλλοτε διασχιστικά, άλλοτε αυτοκαταστροφικά και άλλοτε δημιουργικά.

Ήταν κάποτε, λοιπόν. Αν σας ιντριγκάρισε η περιγραφή, θα σας ενθουσιάσει η παράσταση. Ένα μεγάλο μπράβο στα παιδιά που είχαν την ιδέα και την έκαναν πράξη, και που μετά την παράσταση συζήτησαν μαζί μας τις προεκτάσεις της στη ζωή μας.

«Αρχή του παραμυθιού....»

22.11.12

Άμυνες


από μικρούς μας μαθαίνουν να αμυνόμαστε, 
να είμαστε δυνατοί, 
«για να μην πληγωθούμε»... 
να αντιστεκόμαστε 
συχνά ενάντια στα θέλω μας,  
στις σκέψεις μας, 
στα συναισθήματά μας.

Τούτη η ισχύς 
πόσο εύθραυστη τελικά  
φανερώνει την καρδιά....

Αυτό δεν είναι ζωή.
Φυγή μπορείς ίσως να το πεις,
Ζωή όμως όχι.
Στην τελική, όσο και να τρέξεις
δε μπορείς να δραπετεύσεις 
από τον ίδιο σου τον εαυτό.

Κάποτε έτρεχα, αλλά
τους φόβους μου τους έζησα.
με νίκησαν, τους νίκησα,
δε με φοβίζουν πια
και ας νομίζουν μερικοί αλλιώς.
Δεν ξέρουν...
και ίσως δε μπορούν να το αντέξουν.



On nous apprend dès l'âge tendre
A réagir à nous défendre
Pour moins souffrir
On nous apprend à être fort
A résister au coup du sort
Et à mentir

Nous surmontons bien des tourments
Mais il nous faut souvent du temps
Pour en guérir

On arrive à sauver la face
A trouver chacun notre place
Côté coeur c'est plus difficile
On reste fragile

Même le temps n'y peut rien changer
D'autres larmes en nous sont cachées
Mais pourquoi dîtes-moi faut-il
Qu'on reste fragile ?

Pour un bonheur vite envolé
Faudrait pouvoir un jour trouver
La marche arrière
Chacun de nous joue comme il peut
La comédie des jours heureux
A sa manière

Nous avons beau rire et chanter
Nous faisons tous la traversée
En solitaire...

On arrive à sauver la face
A trouver chacun notre place
Côté coeur c'est plus difficile
On reste fragile

Même le temps n'y peut rien changer
D'autres larmes en nous sont cachées
Mais pourquoi dîtes-moi faut-il
Qu'on reste fragile ?

Fragile...

21.11.12

χωρίς λόγια...

λέξεις που σκοτώνουν, 
άλλες που ζωογονούν, 
λέξεις που φανερώνουν το εύθραυστο είναι μας... 

και το ταξίδι συνεχίζεται.




Fixement, le ciel se tord
Quand la bouche engendre un mort
Là je donnerai ma vie pour t'entendre
Te dire les mots les plus tendres

When all becomes all alone
I'll break my life for a song
And two lives that stoop to notice mine
I know I will say goodbye
But a fraction of this life
I would give anything, anytime

L'univers a ses mystères
Les mots sont nos vies
You could kill a life with words
So, how would it feel
Si nos vies sont si fragiles
Words are mysteries
Les mots des sentiments
Les mots d'amour, un temple

If one swept the world away
One could touch the universe
I will tell you how the sun rose high,
We could, with a word, become one

Et pour tous ces mots qui blessent
Il y a ceux qui nous caressent
Qui illuminent, qui touchent l'infini
Même si le néant existe
For a fraction of this life,
I will give anything, anytime

L'univers a ses mystères
Les mots sont nos vies
We could kill a life with words
So, how would it feel
Si nos vies sont si fragiles
Words are mysteries
Les mots des sentiments
Les mots d'amour, un temple

.

8.11.12

ΑγγελοΑναμονή

πρωτότυπη φωτογραφία από deviantart

Δε ζήτησες ποτέ πολλά: έναν άγγελο
ένα άγγιγμα ως τα κατάβαθα του είναι σου
ένα χαμόγελο
μια αστραπή.

Κάποτε ήσουν άγγελος
-δεν το 'ξερες-
όμως τό 'βλεπαν όλοι γύρω
τους γέμιζες, και γέμιζες και συ.

Μα η ζωή η αδυσώπητη
σου έμαθε πως και οι άγγελοι
δεν κάνουνε μονάχοι
και πιότερο άμα τους πιάσει νύχτα
προτού προλάβουν στους αιθέρες
να υψωθούν.

Είναι της γης η μοίρα
να γυρίζει περιοδικά την πλάτη της
στον ήλιο.
Είναι η μοίρα της καρδιάς ενίοτε
να στάζει αίμα.

Κι αν για τους άλλους είσαι φως
και μέσα σου σκοτάδι
μην απορείς.
Είναι γιατί γνωρίζεις
πως δεν έχεις βρει -ακόμα-
αυτό για το οποίο βρέθηκες στον κόσμο
αυτό που από ένα θα σε κάνει Όλον...

Θα ξημερώσει, δε μπορεί
πόσο ακόμα Θέ μου θα κρατήσει η νύχτα;






Αφιερωμένο σε όλους τους αγγέλους -είτε στο όνομα είτε στην καρδιά- που γιορτάζουν σήμερα.

6.11.12

κρίσεις εν όψει κρίσης

φωτογραφία: enet.gr
Η λέξη "κρίση" τον τελευταίο καιρό έγινε κάτι παραπάνω από δημοφιλής: είναι στο στόμα όλων και κατά κύριο λόγο σηματοδοτεί την οικονομική στενότητα της περιόδου που διανύουμε. Έτσι, ο καθένας ανάλογα με το βαθμό που τον έχει αγγίξει προσπαθεί να βρει λύσεις για να επιβιώσει ή να ανακάμψει σε ατομικό κυρίως επίπεδο.
Ωστόσο αυτή την "κρίση", κατά κοινή ομολογία, την δημιούργησε μια άλλη κρίση, βαθύτερη και ουσιαστικότερη: είναι η κρίση της Δημοκρατίας, των θεσμών, της κοινωνικής συνοχής. Και στον βαθμό που δεν κατανοούμε ότι η ατομική ευημερία είναι άμεσα εξαρτημένη από την γενική ευημερία όλου του κοινωνικού συνόλου, η κάθε μερική προσπάθεια δεν μπορεί να οδηγήσει σε λύση του προβλήματος, αλλά σε βαθύτερο τέλμα.
Έπεσα σήμερα σε ένα άρθρο της Libération της 13-7-2005 με τίτλο "κρίση ταυτότητας στη Γαλλία" . Οι Γάλλοι γενικά είναι πολύ ευαισθητοποιημένοι σε θέματα που αφορούν τη Δημοκρατία, μιας που αισθάνονται ότι είναι οι συνεχιστές των θεμελιωτών της Δημοκρατίας στην Ευρώπη κατά τον 20ο αιώνα. Μεταφέρω σε ελεύθερη απόδοση ένα απόσπασμα από το παραπάνω άρθρο:
«Η Γαλλία... ανησυχεί, αναρωτιέται, αμφιβάλλει. Έχει χάσει την εμπιστοσύνη τόσο στον εαυτό της όσο και σε εκείνους που την κυβερνούν. Γνωρίζει από που έρχεται και συχνά περηφανεύεται για για το ένδοξο παρελθόν, αλλά δεν γνωρίζει ούτε που πηγαίνει ούτε πραγματικά που βρίσκεται σήμερα. Η Γαλλία βρίσκεται εν μέσω μιας οδυνηρότατης κρίσης. ....... η δυστυχία της δεν περιορίζεται ούτε στο τέλος του πολιτικού κατεστημένου, ούτε στην άσχημη οικονομική και κοινωνική κατάσταση. Η Γαλλία είναι δυστυχής επειδή δεν ξέρει πλέον ποια είναι και επειδή δεν βλέπει που βρίσκεται το μέλλον της».
Τέσσερις μήνες μετά, τα γεγονότα που ακολούθησαν δικαίωσαν τα παραπάνω: η καταδίωξη 2 έγχρωμων Γάλλων - απόγονων μεταναστών από τις πρώην αποικίες- και ο θάνατός τους (στην προσπάθεια να διαφύγουν διέσχισαν τις γραμμές των τρένων και χτυπήθηκαν από το ρεύμα), οδήγησαν σε βίαια επεισόδια σχεδόν σε κάθε πόλη, προκάλεσαν συζητήσεις επί συζητήσεων, πολιτικές αναταράξεις και έθεσαν το έναυσμα για μια βαθύτερη θεώρηση των πραγμάτων τόσο σε πολιτικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο.
Στο 14 λεπτών διάγγελμά του ο τότε πρόεδρος Σιράκ αναγνώρισε ότι επρόκειτο για κρίση θεσμών, κρίση αξιών, κρίση ταυτότητας ολόκληρου του έθνους. Πρότεινε μια σειρά από λύσεις, οι οποίες συνοψίζονταν ή προέρχονταν από τα εξής:
1. Σεβασμός στην αρχή της Δημοκρατίας, όπου το γενικό καλό υπερτερεί των ιδιοτελών επιδιώξεων.
2. Ανάγκη προτύπων και αξιών για τους νέους.
3. Ανάληψη ευθύνης εκ μέρους της οικογένειας.
4. Κοινωνική συνοχή και αλληλεγγύη από όλους προς όλους.
5.Σεβασμός και τήρηση των νόμων.
6. Ίσες ευκαιρίες -ειδικά για τη νέα γενιά- στην απασχόληση.
Φυσικά, πολλά από αυτά δεν έγιναν, είτε γιατί απαιτείται πάρα πολύς χρόνος για να αλλάξουν οι νοοτροπίες ενός ολόκληρου λαού, είτε γιατί δεν το επέτρεψαν οι πολιτικές συγκυρίες, είτε γιατί τελικά οι συνέπειες της κρίσης που έκανε με σαφή τρόπο από τότε την παρουσία της οδήγησαν ολόκληρη την Ευρώπη (και τη Γαλλία) στο χάος που αντιμετωπίζουμε σήμερα.
Η κρίση της χώρας μας δεν είναι κάτι διαφορετικό. Το δυστύχημα με εμάς είναι ότι ακόμα νομίζουμε ότι ο καθένας μόνος του μπορεί να "ξεγελάσει" την κρίση και την κοινωνία ολόκληρη, με μοναδικό γνώμονα τη δική του "σωτηρία", το δικό του βόλεμα, την εξασφάλιση των ατομικών του συμφερόντων. Στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται και τα πολιτικά ρεύματα: για όλα φταίνε "οι άλλοι", σε ένα ατέρμονο, στείρο κατηγορητήριο που δείχνει ότι αδυνατεί ή ότι δεν θέλει να προτείνει ουσιαστικές λύσεις, αλλά να εξασφαλίσει το καλοστημένο παιχνίδι εξουσίας.
Αυτό το παιχνίδι το ζήσαμε επί πολλές δεκαετίες. Αυτό -μεταξύ άλλων- μας οδήγησε μέχρις εδώ. Είναι καιρός για μια εκ βάθρων αλλαγή νοοτροπίας και συμπεριφοράς, για λίγη εντιμότητα και ειλικρίνεια έστω προς τον εαυτό μας. Η κρίση μας αφορά όλους και η λύση δε μπορεί παρά να είναι έργο και ευθύνη όλων.
Όσο κοιτάμε το δέντρο (τον εαυτό μας) και λησμονούμε το δάσος (την κοινωνία ολόκληρη), λύσεις δεν μπορούν να βρεθούν, ούτε να πετύχουν κάποια βελτίωση. 
Η κατάσταση δεν είναι ευχάριστη. Το κάστρο της ευημερίας, της άνεσης, του βολέματος, έχει καταρρεύσει. Δύο είναι οι επιλογές: ή θα τρέξουμε να αρπάξουμε ότι νομίζουμε πως μας ανήκει, κατηγορώντας όλους τους άλλους για την συμφορά -και στην περίπτωση αυτή ουσιαστικά καταδικάζουμε τη χώρα και τον ίδιο μας τον εαυτό σε αφανισμό- ή θα σηκώσουμε τα μανίκια, θα ανασηκώσουμε τον διπλανό μας, θα παραμερίσουμε τα χαλάσματα και θα συμφωνήσουμε να χτίσουμε από την αρχή, όλοι μαζί, τον κόσμο που ονειρευόμαστε.
Ο δράκος του παραμυθιού βρίσκεται μέσα μας... εκεί δίνονται οι σκληρότερες μάχες!

2.11.12

ηλιαχτίδα

Χάσαμε το χρόνο μας 
να αναζητούμε τα κομμάτια της ψυχής μας....
Λες και η ψυχή μπορεί να κοπεί σε κομμάτια: 
ή είναι εδώ ή δεν είναι!

Χάσαμε χρόνο και δυνάμεις 
αναπολώντας τα περασμένα, 
άλλοτε με θλίψη, άλλοτε με οργή. 
Και ξεχάσαμε να ζήσουμε το παρόν, 
που πριν ακόμα έρθει γίνεται παρελθόν...

Κι άμα το τώρα είναι ζοφερό, 
έχει και το σκοτάδι -και η σιωπή- να σε διδάξει.
Κι άμα αργεί η ηλιαχτίδα, 
μη τα βάζεις με τους καιρούς: 
άναψε μια σπίθα από τη δικιά σου! 
Κι αντί να φωνάζεις στους απόντες, 
πιάσε κουβέντα με τον εαυτό σου 
ή αφουγκράσου τη σιωπή... έχει πολλά να πει.

Άλλωστε, όσο μεγάλη και ψυχρή κι αν είναι η νύχτα, 
δε μπορεί, το χάραμα θα έρθει. 
Μόνο θυμήσου: η νύχτα 
ξέρει να πλανεύει ακόμα 
και τους πιο έμπειρους πλοηγούς.
Για να απολαύσεις την πανδαισία της χαραυγής, 
θα πρέπει να κοιτάς προς την Ανατολή!





Χάθηκα ξανά σε λαβυρίνθους κι έχασα καιρό 

Να σ'αναζητώ άμοιρη ψυχή μου 
Έχασα καιρό άμοιρη ψυχή μου 
Θεέ μου πώς ποθώ μιαν ηλιαχτίδα 
Ταίρι φωτεινό νά 'χω φυλαχτό 
Σε ηλιόλουστη πατρίδα 
Σε ταξίδι μυστικό 
Με ουράνια πυξίδα 

Θέλω να σε βρω να σου ζητήσω μια πνοή 
Θέλω να ντυθώ του έρωτά σου τη μορφή 
Θέλω να χαρώ μαζί σου την ανατολή 
Φως μου ακριβό, αχ μη σπαταληθείς ανώφελα 

Σβήνω και ξεχνώ τα περασμένα 
Ένα πρωινό όλα θά 'ναι αλλιώς 
Τα κομμάτια μου ενωμένα 
Θά 'χω δρόμο ανοιχτό 
Και στο πλάι μου εσένα 

Θέλω να σε βρω να σου ζητήσω μια πνοή 
Θέλω να ντυθώ του έρωτά σου τη μορφή 
Θέλω να χαρώ μαζί σου την ανατολή 
Φως μου ακριβό, αχ μη σπαταληθείς ανώφελα



31.10.12

the child inside

πάει καιρός... χρόνια.
Καθότανε στο πάτωμα, στην είσοδο του σταθμού του μετρό,
πλάτη ακουμπισμένη στο μάρμαρο,
κι έκλαιγε με αναφιλητά.
Παιδί μικρό, κατάμονο, που έχασε τα πάντα:
μάνα, ζωή, ελπίδα...
Περαστικοί μιλούνια, κι όμως, ανύπαρκτοι, αδιάφοροι..
και τι να πουν, σ' ένα παιδί;
τι ξέρουν;
τι θα καταλάβει;

Αν ήξεραν...
αν μπορούσαν να θυμηθούνε
να κοιτάζουν όπως κοιτάζουν τα παιδιά,
θα ήξεραν....

Σηκώθηκε.
Η ζωή συνεχίζεται...
κι όμως παραμονεύουνε στιγμές
που το παιδί το μέσα, ανύποπτα,
αφήνει ένα δάκρυ
ένα λυγμό
ένα ''Αχ...''

Είναι απόδειξη (τουλάχιστον)
πως ζει
-στην άγονη χώρα των μεγάλων-
και δε μπορεί,
μια μέρα θα γελάσει τόσο δυνατά
που θ' αναρωτηθούν
ακόμα και τα άστρα.


9.10.12

Oh Lord why the angels fall first?

Είναι φορές που νιώθεις κάποιους ανθρώπους σαν κομμάτι της καρδιάς σου...
ακόμα κι αν δεν τους έχεις δει από κοντά, ακόμα κι αν δεν έχεις ακούσει τη φωνή τους....
Κι όμως... τους νιώθεις.
Πεφτάγγελοι στην κοιλάδα του κλαυθμώνος, που μια στιγμή, μια ηλιαχτίδα φτάνει για να απαλύνει τα ανομολόγητα.
Κι όμως....


 An angelface smiles to me
Under a headline of tragedy
That smile used to give me warmth
Farewell - no words to say
Beside the cross on your grave
And those forever burning candles
 
 Needed elsewhere
To remind us of the shortness of our time
Tears laid for them
Tears of love tears of fear
Bury my dreams dig up my sorrows
Oh Lord why
The angels fall first?

Not relieved by thoughts of Shangri-La

Nor enlightened by the lessons of Christ
I'll never understand the meaning of the right
Ignorance lead me into the light

Needed elsewhere

To remind us of the shortness of our time
Tears laid for them
Tears of love tears of fear
Bury my dreams dig up my sorrows
So Lord why, the angels fall first

Sing me a song

Of your beauty
Of your kingdom
Let the melodies of your harps
Caress those whom we still need

Yesterday we shook hands

My friend
Today a moonbeam lightens my path
My guardian


(αφιερωμένο στον πεφτάγγελο)

22.6.12

Κινούμαι με ποδήλατο



Είναι ασφαλές; και ειδικά στις μεγάλες πόλεις;
Ποτέ δεν είσαι 100 % ασφαλής στον δρόμο, είτε βρίσκεσαι μέσα σε όχημα, είτε είσαι πεζός, είτε χρησιμοποιείς ποδήλατο.
Ευχής έργο θα ήταν να έχουμε παντού ποδηλατόδρομους, όπως συμβαίνει σε όλες σχεδόν τις ευρωπαϊκές χώρες. Ας μη μιλήσω βέβαια για την παντελή ακαταλληλότητα πολλών ελληνικών "ποδηλατόδρομων".... ούτε για την κυριολεκτική κατοχή τους από παρκαρισμένα ή εν κινήσει αυτοκίνητα, ή από κάδους απορριμμάτων, ή από πεζούς κλπ.
Πέρα όμως από αυτό, το βασικότερο είναι να διαθέτουν όλοι (πεζοί - ποδηλάτες - εποχούμενοι) σωστή κυκλοφοριακή αγωγή. Και επειδή στη χώρα πυ ζούμε, δυστυχώς, δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για τη σωστή κυκλοφοριακή συμπεριφορά των άλλων, αυτό που μαθαίνει ο καθένας που θέλει να προστατέψει όσο γίνεται καλύτερα τον εαυτό του είναι να κινείται σωστά αλλά και προνοητικά.
Προσωπικά, πριν βγω στους δρόμους με το ποδήλατο, έψαξα να βρω οδηγίες για ασφαλή οδήγηση. Τις πρώτες φορές ομολογώ ότι φοβόμουν λίγο την κίνηση, ειδικά στις περιπτώσεις που δε μπορούσα να αποφύγω τους κεντρικούς δρόμους. Γρήγορα όμως ανακάλυψα τις εναλλακτικές μιας διαδρομής που εύκολα προσφέρονται σε ένα ποδήλατο, και επίσης ότι το μυστικό για να μη φοβάσαι την κίνηση είναι να νιώσεις ότι αποτελείς κι εσύ μέρος αυτής. Άλλωστε, το ποδήλατο δεν παύει να είναι ένα δίτροχο όχημα, σαφώς πιο αργό από το μηχανάκι ή το αυτοκίμητο, αλλά πάντα όχημα, το οποίο οφείλει να υπακούει στους κανόνες του Κ.Ο.Κ. αλλά και απολαμβάνει την προστασία των διατάξεών του.
 Τώρα, σε ότι αφορά μερικές πρακτικές συμβουλές σωστής κυκλοφοριακής συμπεριφοράς αλλά και αυτοπροστασίας του ποδηλάτη, αντιγράφω από τη σελίδα της Ελληνικής Αστυνομίας:


Τι προσέχω όταν κυκλοφορώ στο δρόμο…

- Ποδηλατώ χρησιμοποιώντας σωστά το οδικό δίκτυο.
- Αξιολογώ τον κίνδυνο της περιοχής που ποδηλατώ κάθε στιγμή.
- Ποδηλατώ με δεδομένο ότι οι υπόλοιποι οδηγοί δεν προσέχουν και επομένως θα πρέπει να προσέχω εγώ.
- Φοράω πάντα κράνος και προστατευτικά στους αγκώνες και τα γόνατα.
- Αφήνω πάντα περιθώριο από το έρεισμα, το πεζοδρόμιο, το άκρο του οδοστρώματος και τα κινούμενα, σταματημένα ή παρκαρισμένα οχήματα.
- Ελέγχω και «σαρώνω» τον δρόμο σε όλες τις κατευθύνσεις, ακόμη και αν κινούμαι ευθεία.
- Ελέγχω πριν περάσω την διασταύρωση, ακόμη και όταν το φανάρι μου είναι πράσινο.
- Ποδηλατώ πάντα στην δεξιά λωρίδα κυκλοφορίας, εκτός αν έχω πρόθεση να προσπεράσω ή να στρίψω αριστερά.
- Επιλέγω έγκαιρα τη σωστή λωρίδα κυκλοφορίας, προειδοποιώντας τους άλλους οδηγούς σε περίπτωση που θέλω να στρίψω.
- Προειδοποιώ πάντα τους οδηγούς για κάθε αλλαγή τις πορείας μου: για στροφή αριστερά εκτείνω το αριστερό χέρι, για δεξιά το δεξί και για μείωση ταχύτητας κινώ πάνω-κάτω εκτεταμένη την παλάμη μου.
- Αποφεύγω τις ριψοκίνδυνες και παράτολμες ενέργειες.
- Κρατάω το τιμόνι του ποδηλάτου και με τα δύο χέρια, εκτός εάν πρέπει να κάνω προειδοποιητικό σήμα στους οδηγούς που με ακολουθούν.
- Αν θέλω να στρίψω σε μία διασταύρωση αλλά κινούμαι στην απέναντι λωρίδα κυκλοφορίας από αυτήν που βρίσκεται η στροφή ή εάν οι συνθήκες του δρόμου είναι «δύσκολες» (η κίνηση είναι πυκνή, οι ταχύτητες των οχημάτων μεγάλες κ.λ.π.) είναι προτιμότερο να σταματήσω στο φανάρι και να περάσω το ποδήλατο απέναντι από την διάβαση πεζών.
- Όταν διασχίζω κάθετα έναν δρόμο, περνώ από μία διάβαση ή νησίδα κ.λ.π. είναι ασφαλέστερο να κατέβω από το ποδήλατο και να το περάσω απέναντι με τα χέρια.
- Προσπερνώ κρατώντας απόσταση 1 μέτρου εντός πόλης και 1,5 μέτρου εκτός πόλης.
- Προσπερνώ πάντα από αριστερά όταν σταματά μπροστά μου λεωφορείο ή ταξί σε στάση, γιατί από δεξιά κατεβαίνουν επιβάτες και υπάρχει κίνδυνος ατυχήματος.
- Προσπερνώ ένα εμπόδιο ή όχημα αφού προηγουμένως ελέγξω γύρω μου και ιδιαίτερα πίσω μου, υπολογίσω την ταχύτητα και την θέση των οχημάτων στο οδόστρωμα και κατόπιν προσπερνώ προσεκτικά κρατώντας τις αποστάσεις.
- Όταν με προσπερνάει κάποιο άλλο όχημα δεν αλλάζω πορεία (μόνο σε έκτακτη ανάγκη εκμεταλλεύομαι το περιθώριο που έχω αφήσει), κρατώ σταθερά το τιμόνι του ποδηλάτου για τον όγκο του αέρα που θα φέρει πάνω μου το όχημα και δεν «τα χάνω».
- Όταν βγαίνω από στενό σε κεντρικό δρόμο, εκτός από τα διερχόμενα οχήματα, προσέχω μήπως κάποιο σταματημένο ξεκινήσει, ξεπαρκάρει ή κάνει αναστροφή.
- Όταν στρίβω σε διασταύρωση με πορτοκαλί βέλη που αναβοσβήνουν προσέχω και παραχωρώ προτεραιότητα στους πεζούς που περνούν την διάβαση.
- Η πορεία του ποδηλάτου μου πρέπει να είναι σταθερή, να έχω καλή ισορροπία, να μην ποδηλατώ κάνοντας ζικ-ζακ και ελιγμούς, γι’ αυτό κρατώ χαλαρά αλλά σταθερά το τιμόνι του ποδηλάτου και κοιτώ μακριά μπροστά μου.
- Υπάρχουν δρόμοι στους οποίους η κίνηση με ποδήλατο με μεγαλύτερη ταχύτητα εγγυάται την ασφάλειά μου περισσότερο από ότι η βραδυπορία μου.
- Γενικότερα όσο λιγότεροι με προσπερνούν τόσο το καλύτερο.
- Αποφεύγω να ποδηλατώ πάνω στο πεζοδρόμιο αλλά το κάνω όποτε αυτό είναι απαραίτητο.
- Δεν παρεμποδίζω την κίνηση των πεζών στο πεζοδρόμιο.
- Προτιμώ δρόμους με λιγότερη κίνηση που τα οχήματα κυκλοφορούν με χαμηλότερες ταχύτητες όπως στενά, απόκεντρους, παραλιακούς δρόμους, παράδρομους οδών κ.λ.π.
- Όπου υπάρχει δρόμος αποκλειστικής κυκλοφορίας ποδηλάτου (ποδηλατόδρομος) τον χρησιμοποιώ.
- Κάποιες φορές είναι προτιμότερο να καλύπτω όλη τη λωρίδα κυκλοφορίας με το ποδήλατο, ώστε οι οδηγοί να με προσέχουν περισσότερο.
- Κατά τη νυκτερινή οδήγηση χρησιμοποιώ μεγάλα εμπρόσθια και οπίσθια φώτα, φοράω ανακλαστικό γιλέκο και αποφεύγω τα μαύρα ρούχα, έτσι ώστε να γίνομαι ευκολότερα ορατός.
- Δεν οδηγώ φοβισμένα ή τρομαγμένα, δίνοντας δικαίωμα στους υπόλοιπους οδηγούς να οδηγούν πιο επιθετικά και να μη με λογαριάζουν.
- Περισσότερα ποδήλατα που κυκλοφορούν μαζί, αναγκάζουν τους οδηγούς να προσέχουν περισσότερο.
- Εκμεταλλεύομαι το πλεονέκτημα της καλύτερης ορατότητας που μου προσφέρει η καλύτερη και ψηλότερη θέση οδήγησης του ποδηλάτου έναντι των οδηγών του αυτοκινήτου.
- Σε περίπτωση ατυχήματος δεν πανικοβάλλομαι, ξεκουράζομαι, πίνω λίγο νερό, δέχομαι τη βοήθεια τρίτων και αν είναι κάτι σημαντικό καλώ σε βοήθεια.
- Καλό είναι να γνωρίζω τις βασικές πρώτες βοήθειες.

Ιδιαίτερα προσέχω…

- Τις πόρτες που ανοίγουν ξαφνικά από σταματημένα ή παρκαρισμένα οχήματα και αφήνω πάντα περιθώριο ενός μέτρου από αυτά για να μπορώ να αντιδράσω έγκαιρα.
- Τα σταματημένα ή παρκαρισμένα οχήματα που ξεκινούν ή ξεπαρκάρουν χωρίς προειδοποίηση και αφήνω πάντα περιθώριο ενός μέτρου από αυτά για να μπορώ να αντιδράσω έγκαιρα.
- Τα αυτοκίνητα που με προσπερνούν και αμέσως μετά στρίβουν ακριβώς μπροστά μου, ενώ εγώ συνεχίζω να κινούμαι ευθεία.
- Τα στενά, τις μεγάλες διασταυρώσεις, τις «δύσκολες» διασταυρώσεις χωρίς ορατότητα, είτε έχω προτεραιότητα είτε όχι.
- Τα αυτοκίνητα που προπορεύονται, διότι μπορεί να σταματήσουν ξαφνικά μπροστά μου χωρίς προειδοποίηση και αφήνω αποστάσεις για να μπορώ να αντιδράσω έγκαιρα.
- Τις σφήνες στα μποτιλιαρίσματα, τους καθρέφτες και τα χέρια των οδηγών που προεξέχουν, τις απότομες αλλαγές λωρίδας των οχημάτων, τις πόρτες που μπορεί να ανοίξουν ξαφνικά κλπ. Διατηρώ χαμηλή ταχύτητα καθώς περνάω με το ποδήλατο μου ανάμεσα από τα σταματημένα αυτοκίνητα.
- Τα παιδιά, τους ηλικιωμένους και τα ζώα που μπορεί να πεταχτούν ξαφνικά μπροστά μου.
- Την προτεραιότητα στους κυκλικούς κόμβους και τις κινήσεις των υπόλοιπων οδηγών.
- Μήπως τα μπατζάκια του παντελονιού και τα κορδόνια μου σκαλώνουν στους δίσκους, διότι υπάρχει κίνδυνος ανατροπής μου από το ποδήλατο.
- Πώς χρησιμοποιώ τα φρένα μου, δεν πατάω ποτέ μόνο το ένα και ιδιαίτερα το μπροστινό, διότι υπάρχει κίνδυνος ανατροπής μου από το ποδήλατο.

Στο οδόστρωμα προσέχω…

- Όταν υπάρχει υγρασία, νερό, πάγος, σαπουνάδα, άμμος, χαλίκι, πετρέλαιο κ.λ.π. η άσφαλτος είναι επικίνδυνη και χρειάζεται να προσέχω περισσότερο.
- Προσέχω τις ράγες τρένου ή του τραμ, τις σχάρες υπονόμων κ.λ.π. και τις περνάω κάθετα για την ασφάλειά μου και την προστασία του ποδηλάτου μου.
- Προσέχω το ανέβασμα και κατέβασμα πεζοδρομίων ή εμποδίων και τα περνάω κάθετα για την ασφάλειά μου και την προστασία του ποδηλάτου μου.
- Προσέχω τις λακκούβες, τα υψώματα και τις κακοτεχνίες του δρόμου κ.λ.π., τα αποφεύγω ή ανασηκώνομαι ελαφρώς για την ασφάλειά μου και την προστασία του ποδηλάτου μου.
- Προκειμένου να ανέβω ένα πεζοδρόμιο ή να αλλάξω επίπεδο στο δρόμο ανασηκώνομαι από τη σέλλα και ρίχνω το βάρος μπροστά, για να το κατέβω ρίχνω το βάρος πίσω, με αυτό τον τρόπο ανεβοκατεβαίνω εύκολα χωρίς να καταστρέφω το ποδήλατο.

18.6.12

περί αριστεροφοβίας και άλλων δαιμονίων....

Η νίκη της Ν.Δ. στις χτεσινές εκλογές, ή μάλλον η αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ να αναδειχθεί σε πρώτο κόμμα, αποδίδεται σωρηδόν από ειδησεογραφικά sites, από πολλά blogs, στο facebook κλπ, στον φόβο του κόσμου μπροστά στο δίλημμα "ευρώ ή δραχμή;". "Ο Θεός Φόβος και ο αντιδημοκρατικός νόμος νίκησαν το κοινωνικοπολιτικό θαύμα και τον Πολίτη" (ένα ήπιο δημοσίευμα, με στομφώδη ωστόσο τίτλο). 
Ήταν άρα ο Φόβος απέναντι στην ανέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ που οδήγησε τους ψηφοφόρους να ψηφίσουν ΝΔ; Δικαιολογείται η οργή που έχει ξεχυθεί, ενάντια στους "ανεγκέφαλους" που ενίσχυσαν τον δικομματισμό; (χρησιμοποιώ τη λέξη "ανεγκέφαλους" ως κόσμια... στη θέση της βάλτε όποια άλλη θέλετε, την πρωτιά έχει βέβαια εκείνη με τα τρία "α"). 
 Έκατσα και υπολόγισα -μόνος μου, γιατί δεν εμπιστεύομαι τα ΜΜΕ- τα ποσοστά που κέρδισαν χτες τα δύο πρώτα κόμματα και εκείνα που έχασαν όλοι οι υπόλοιποι, σε σχέση με τις εκλογές του Μαΐου. Επίσης, παρόλο που δεν αποτελεί αληθές τεκμήριο, θεώρησα ότι -κατά την τακτική των δημοσκοπήσεων- εκείνοι που απέσυραν την ψήφο τους από κάποιο κόμμα την έδωσαν σε κάποιο συγγενές, δηλαδή οι "δεξιοί" στην ΝΔ και οι "αριστεροί" στον ΣΥΡΙΖΑ. 
 Ιδού τα αποτελέσματα:



Απομένει, από εκείνους που δεν ψήφισαν τα υπόλοιπα μικρά κόμματα, 1,68% υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ και 1,47% υπέρ της ΝΔ. 

Δηλαδή: οι Έλληνες χθες στην ουσία δεν ψήφισαν διαφορετικά από ότι στις προηγούμενες εκλογές. Οι διασκορπισμένοι της δεξιάς μαζεύτηκαν στη ΝΔ και οι αντίστοιχοι της αριστεράς έδωσαν μια πρωτοφανή ώθηση στον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος είναι και ο μεγάλος νικητής των πρόσφατων εκλογικών αναμετρήσεων. 

 Ας έρθουμε όμως πάλι στο "Φόβο". Μας λένε ότι από φόβο το 1,47% έτρεξε σαν τα πρόβατα να στηρίξει τον Σαμαρά! Τόσο μεγάλος φόβος και τρόμος έπιασε το Πανελλήνιο, που 90.500 Έλληνες από τα 6.155.000 που ψήφισαν, έτρεξαν να ψηφίσουν ΝΔ, κυριευμένοι από τον τρόμο και την ταραχή! Φοβερό τσουνάμι, ομολογώ ότι σοκαρίστηκα! Ένα ολόκληρο Έθνος, πανικόβλητο, προτίμησε τα 300 ευρώ μισθό από την καταγγελία του Μνημονίου! 
Ας σοβαρευτούμε. Στην πραγματικότητα, το 3,4% των συμπολιτών μας, που δεν ψήφισαν τα μικρά κόμματα τα οποία είχαν στηρίξει το Μάιο, μοίρασε την ψήφο του στα δύο πρώτα. Τί το πιο φυσιολογικό. Από την άλλη, αν υποθέσουμε ότι σε μια εικονική πραγματικότητα το 1,47% πήγαινε επίσης στον ΣΥΡΙΖΑ, τότε θα είχαμε ΝΔ = 28,19 και ΣΥΡΙΖΑ = 28,36. Μιλάμε πλέον για φανταστικό σενάριο, με δεδομένο ότι: 1) η διαφορά θα ήταν λίγο παραπάνω από 10.000 ψήφοι και 2) στα λοιπά κόμματα συγκαταλέγονται και δεξιές και αριστερές πολιτικές τάσεις. Η δυνατότητα σχηματισμού κυβέρνησης, στην περίπτωση αυτή, θα ξεπερνούσε κάθε φαντασία. 

Επομένως, δεν δέχομαι τις αναλύσεις περί "Φόβου" και τους συνεπακόλουθους χαρακτηρισμούς. Η ψήφος είναι αναπαλλοτρίωτο δικαίωμα του κάθε πολίτη και Δημοκρατία χωρίς σεβασμό στην εκφρασμένη βούληση ακόμα και του τελευταίου πολίτη δε μπορεί να σταθεί. Άσχετο αν μας αρέσει ή δε μας αρέσει.

Καλό λοιπόν το παραμύθι του "Φόβου", αλλά μη γελιόμαστε... δεν έχει δράκο!

8.6.12

είμαστε όλοι Καραγκιόζηδες;


Στην πρόσφατη διαφήμιση του "Γερμανού" ο καλοκάγαθος κυριούλης αποκαλεί έμμεσα "Καραγκιόζη" κάθε γονιό που δεν διαθέτει χρήματα ή δεν κρίνει σκόπιμο να αγοράσει κι άλλα κι άλλα παιχνίδια στο παιδί του. Για το μικρό "Κολλητήρι" πάλι, η καταναλωτική προπαγάνδα επιτάσσει ότι ένα παιχνίδι το οποίο έχει κλείσει ένα-δυο χρόνια ζωής θεωρείται άχρηστο, παρωχημένο, διόλου διασκεδαστικό.
Πολλοί ίσως γέλασαν με την διαφήμιση. Δεν γνωρίζω πόσο θα γελάσουν όταν την ίδια ατάκα τη χρησιμοποιήσει το παιδί τους, όταν ο πεντάχρονος-δεκάχρονος γιος αποκαλέσει "Καραγκιόζη" τον πατέρα του... Είναι κάτι που θα γίνει, μιας που τα παιδιά αναπαράγουν τέτοιου είδους συνθήματα με μεγάλη ευκολία.
Στο διδακτικό μέρος του θέματος, τα παιδιά εμπεδώνουν ότι ο κάθε γονιός που δεν υποκύπτει στις καταναλωτικές ορέξεις τους είναι "Καραγκιόζης" ! Άντε να αντεπεξέλθει τώρα παιδαγωγικά, τη στιγμή που μια ατάκα έρχεται να γκρεμίσει τον όποιο κόπο έχει κάνει για να μεταδώσει στο παιδί του τόσο την αξία των πραγμάτων όσο και το βαθμό της αναγκαιότητάς τους. 
Όσο αστεία ή ευρηματική και αν φαίνεται μια διαφήμιση η οποία απευθύνεται σε παιδιά, δε μπορεί να ακολουθεί τους όρους των διαφημίσεων για ενήλικες. Ο ενήλικας έχει την αυτογνωσία και το νου να αξιολογήσει οποιονδήποτε χαρακτηρισμό συνδέεται με το προϊόν που διαφημίζεται, μπορεί να φιλτράρει το περιεχόμενό του και είναι σε θέση να ιεραρχήσει τις ανάγκες του. Το παιδί πάλι θέλει δουλειά μέχρι να μάθει ορισμένα πράγματα, και ειδικά μέχρι να ιεραρχήσει τα θέλω του. Πόσο εύκολο είναι πλέον αυτό για έναν γονιό που απειλείται με την ταμπέλα του "Καραγκιόζη";


Άσχετο: Αφού το κράτος κατέφυγε στην προσφορά του Γερμανού και των συνεταίρων του, γιατί η Γερμανίδα συνεχίζει να μας συμπεριφέρεται σαν "Καραγκιόζηδες";


7.6.12

Αναζητήσεις...



Σωστά το τραγούδησε ο Αλκίνοος: "με τόσα ψέματα που ντύθηκαν οι λέξεις, πώς να σου πω το σ' αγαπώ, να το πιστέψεις..."
Και όχι μόνο το "σ' αγαπώ".
Καθημερινά φθείρονται οι λέξεις, όταν χρησιμοποιούνται για να καλύψουν το κενό των σκέψεων, των προθέσεων, των συναισθημάτων.... Στη νομοτέλεια που θέλει τις λέξεις περιγραφικές των πραγμάτων, όταν χρησιμοποιούνται ελλείψει περιεχομένου καταλήγουν, μέσα από μια αμείλικτη διαδικασία συνεχούς εκφυλισμού, να χάσουν το ουσιαστικό τους περιεχόμενο.
Λόγια, λόγια, λόγια..... λέξεις άτακτα, αλόγιστα αραδιασμένες για να περιγράψουν το τίποτα, λέξεις ιερές που εκπορνεύονται στο βωμό μιας -μοιραία- βραχύβιας επιδίωξης. 
Γι αυτό σου λέω, μη λες πολλά... μην προσπαθείς μάταια.
Όταν οι λέξεις χάσουν το νόημά τους, αναζήτησέ το στη Σιωπή.

23.5.12

πρώτα οι πέτρες...!

photo by http://dlfriedman.com

Ένας καθηγητής φιλοσοφίας εμφανίστηκε στην τάξη του με ένα μεγάλο χάρτινο κουτί.. .Χωρίς να μιλήσει, πήρε από την χάρτινη κούτα ένα άδειο γυάλινο βάζο και άρχισε να το γεμίζει με μικρές πέτρες. Οι μαθητές τον κοιτούσαν με απορία. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο ρώτησε: 
 - Είναι γεμάτο το βάζο; 
 Οι μαθητές απάντησαν: - Ναι, είναι γεμάτο. 
 Αυτός χαμογέλασε και χωρίς να μιλήσει, πήρε από τη χάρτινη κούτα ένα σακουλάκι με μικρά βότσαλα και άρχισε να γεμίζει το βάζο, το κούνησε λίγο και τα βότσαλα κύλησαν και γέμισαν τα κενά μεταξύ των πετρών. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε: 
 - Είναι γεμάτο το βάζο; 
 Οι μαθητές απάντησαν: - Ναι, είναι γεμάτο. 
 Αυτός χαμογέλασε πάλι και χωρίς να μιλήσει, πήρε από τη χάρτινη κούτα ένα σακουλάκι με άμμο και άρχισε να την αδειάζει μέσα στο βάζο. Η άμμος χύθηκε και γέμισε όλα τα κενά μεταξύ των πετρών και των βότσαλων. Όταν το βάζο δε χωρούσε άλλο, ρώτησε: 
 - Είναι γεμάτο το βάζο; 
 Οι μαθητές δίστασαν για λίγο, αλλά απάντησαν: 
 - Ναι, είναι γεμάτο. 
 Αυτός χαμογέλασε πάλι και χωρίς να μιλήσει πήρε από την χάρτινη κούτα δύο μπουκάλια μπύρες και άρχισε να τα αδειάζει μέσα στο βάζο. Τα υγρά γέμισαν όλο το υπόλοιπο κενό του βάζου. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε: 
 - Είναι γεμάτο το βάζο; 
 Οι μαθητές αυτή τη φορά γέλασαν και είπαν:
 - Ναι, είναι γεμάτο.
 - Τώρα, λέει ο καθηγητής, θέλω να θεωρήσετε ότι το βάζο αυτό αντιπροσωπεύει τη ζωή σας:
 1. Οι πέτρες είναι τα πιο σημαντικά στη ζωή σας, οικογένεια, ο σύντροφός σας, τα παιδιά σας, η υγεία σας, οι καλοί σας φίλοι. Είναι τόσο σημαντικά που ακόμα κι αν όλα τα υπόλοιπα λείψουν, η ζωή σας θα εξακολουθήσει να είναι γεμάτη.
 2. Τα βότσαλα είναι τα άλλα πράγματα που έρχονται στη ζωή μας, όπως οι σπουδές, η δουλειά μας, το σπίτι μας, το αυτοκίνητό μας. Αν αυτά τα βάλετε πρώτα στο βάζο δεν θα υπάρχει χώρος για τις πέτρες, τα σημαντικά της ζωής.
 3. Η άμμος είναι όλα τα υπόλοιπα, τα πολύ μικρά της ζωής. Αν βάλεις πρώτα άμμο στο βάζο, δεν θα υπάρχει χώρος ούτε για τις πέτρες αλλά ούτε για τα βότσαλα. 
 Το βάζο είναι η ζωή σας. Αν ξοδεύετε χρόνο και δύναμη για μικρά πράγματα, δεν θα βρείτε ποτέ χρόνο για τα πιο σημαντικά. Ξεχωρίστε ποια είναι τα πιο σημαντικά για την ευτυχία σας. Μιλήστε με τους γονείς σας, παίξτε με τα παιδιά σας, απολαύστε τη σύντροφό σας, προσέξτε την υγεία σας, χαρείτε με τους φίλους σας. Πάντα θα υπάρχει χρόνος για γνώση και σπουδές, πάντα θα υπάρχει χρόνος για εργασία, πάντα θα υπάρχει χρόνος για να φτιάξετε το σπίτι σας, το αυτοκίνητό σας, τα στερεοφωνικά σας. Όμως να φροντίσετε για τις πέτρες πρώτα. Ξεχωρίστε τις προτεραιότητες. 
 Οι μαθητές είχαν μείνει άφωνοι. Ένας όμως ρώτησε:
 - Καλά, η μπύρα τι αντιπροσωπεύει; 
 Ο καθηγητής γελώντας του απαντά: - Χαίρομαι που ρωτάς. Θα σας πω. Δεν έχει σημασία πόσο γεμάτη είναι η ζωή σας, δεν έχει σημασία πόσο στριμωγμένος είσαι, γιατί πρέπει να ξέρεις ότι πάντα θα υπάρχει λίγος χώρος για δυο μπιρίτσες…

20.5.12

Καράβι μικρό...

Καράβι το είναι μας
που ταξιδεύει στης ζωής το πέλαγος
την πίστη έχει για κουπιά
την αναζήτηση της ευτυχίας για πηδάλιο
στα ξάρτια κρέμεται η ελπίδα
που φουσκώνει απ΄ της αγάπης την πνοή.
Ανήσυχο από την άγνοια του προορισμού,
ακούραστο από τις θύελλες της κάθε συγκυρίας
αλλά και την απόγνωση που φέρνει η νηνεμία,
όσο κρατά στην επιφάνεια
ταξιδεύει…

Ούτε οι νύχτες οι υγρές, ούτε οι φουρτούνες,
ούτε τα αιμοβόρα κήτη της αβύσσου,
ούτε η καυτή η ξηρασία το τρομάζουν
όσο η απουσία μια μικρής έστω βαρκούλας
που έβαλε πλώρη και ταξιδεύει πλάι του,
που έχει τη δύναμη να βοηθήσει, έστω και λίγο,
όταν θεριέψουν οι αντίξοες συνθήκες
που μάρτυρας θα είναι, αν ναυαγήσει,
της ύπαρξής του μα και του αγώνα του
πριν καταλήξει στον υγρό του τάφο…

(2005)


8.5.12

Αντιγράφοντας τα όπλα των "οχτρών"....

Στις εκλογές της 6ης Μαΐου δεν ψήφισα. Γιατί κατοικώ μακριά από τον τόπο καταγωγής μου και θεώρησα μεγάλο το έξοδο. Ίσως το κόστος να ήταν και το άλλοθι στην αδυναμία μου να καταλήξω σε κάποιο ψηφοδέλτιο που να με εκφράζει πραγματικά. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν έχω ή ότι δεν δικαιούμαι να έχω άποψη για όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα.
Βλέπω λοιπόν τις 2 τελευταίες μέρες τον τρόπο που διακωμωδείται ή επικρίνεται η είσοδος στη Βουλή της "Χρυσής Αυγής". Βλέπω το αντιφασιστικό παραλήρημα των χρηστών των "μέσων κοινωνικής διαδικτύωσης" και απορώ. 
Πρώτο, επειδή με τις συνεχείς αναφορές τους, στην ουσία αναπαράγουν και διαφημίζουν το κόμμα που επικρίνουν. Είναι αστείο, αν σκεφτείτε ότι προσωπικά ό,τι έμαθα για τη "Χρυσή Αυγή" το έμαθα από τους φίλους μου στα blogs και στο facebook. "Η καλύτερη διαφήμιση είναι η δυσφήμηση" κατά τους όρους του μάρκετινγκ, και επομένως, αν ήμουν στέλεχος του συγκεκριμένου κινήματος θα έστελνα πολλά συγχαρητήρια και ευχαριστίες στα παπαγαλάκια που αναμασούν -έστω απορριπτικά- την είδηση. 
Δεύτερο, και πιο θλιβερό: στην επικριτική προσπάθειά τους γίνονται ίδιοι με εκείνους που πολεμούν. Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στην έκφραση "όξω τα πορνοκάναλα" και στην "όξω οι φασίστες οι χρυσαυγίτες"; (για να χρησιμοποιήσω ένα πολύ απαλό παράδειγμα). Όσο φασιστικός και καταδικαστέος είναι ο τρόπος της μιας πλευράς, το ίδιο βλέπω και από την άλλη. Αν ορίσουμε ως φασισμό την δια της βίας εξόντωση των αντιφρονούντων, τότε δεν διαφέρουν και πολύ οι υβριστές από εκείνους που βρίζουν. Εύγε, γίναμε όλοι τα ίδια σκ@τ@!
Και τρίτο, απορώ με πόση ευκολία επιτίθενται στους συμπολίτες μας που για τους λόγους που εκείνοι γνωρίζουν έριξαν το συγκεκριμένο ψηφοδέλτιο. Οι χαρακτηρισμοί που εξαπολύονται με περισσή ευκολία, κάθε άλλο προδίδουν παρά πολιτισμό και αλληλοσεβασμό. Άλλη μια νίκη για εκείνους που εφαρμόζουν την τακτική του "διαίρει και βασίλευε".... μπράβο μας. 
Οι θέσεις της "Χρυσής Αυγής" δεν με εκφράζουν, επειδή με τις τακτικές τους στερούν από τους πολίτες την αξιοπρέπεια και την ελευθερία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το πολυπροβληθέν "εγέρθητι...". Είτε όμως το θέλουμε, είτε όχι, πάνω από 450.000 Έλληνες πολίτες ψήφισαν αυτό το κόμμα και το έβαλαν στη Βουλή. 
Βασική αρχή της Δημοκρατίας είναι το δικαίωμα της έκφρασης όλων, ακόμα και της μειοψηφίας, ενώ στο τέλος γίνεται αυτό που αποφασίζει η πλειοψηφία. Αν πιστεύουμε στη Δημοκρατία δεν υπάρχει λόγος για την καλλιέργεια φόβου ή μίσους ενάντια σε οποιονδήποτε δεν μας εκφράζει ή θεωρούμε βλαβερό.
Και στην τελική, αν κάτι δεν μας αρέσει ας φερθούμε έξυπνα. Και κυρίως όχι μιμούμενοι αυτό που επικρίνουμε. Πέρα από τα υβρεολόγια και τους αφορισμούς, ο Πολιτισμός μας μάς έχει κληροδοτήσει την Πειθώ, τη Σύνεση, τον Διάλογο, την Επιχειρηματολογία.

12.4.12

Σήμερον κρεμμάται επί ξύλου...


...για να μας διδάξει την έννοια της αυτοθυσίας.
Για να μας δείξει το άπειρο της αγάπης.
Για να μας τραβήξει από το βάραθρο που πέσαμε.
Για να μας δώσει ελπίδα.
Για να φέρει την Ανάσταση.
Για να φωτίσει τα σκοτάδια του νου και της καρδιάς μας.

Κι εγώ.... θρηνώ τη μοίρα μου..... Μα είμαι υπεύθυνος γι αυτή!
Μήπως αντί να κοιτάζω το μαύρο σκοτάδι στα πόδια μου, θα έπρεπε να στρέψω τη ματιά μου ψηλά;
Μήπως αντί να κοιτάζω να πάρω, θα έπρεπε να αρχίσω να δίνω στους γύρω μου;
Γιατί, όσο αδύναμος ή απογοητευμένος κι αν νιώθω, πάντα υπάρχουν γύρω μου άνθρωποι, για τους οποίους ακόμα κι αν δεν είμαι σωτήρας, μπορώ να γίνω Κυρηναίος.
Γιατί στο βάθος του ορίζοντα, δε μπορεί, θα φανεί μια ηλιαχτίδα. Αρκεί να έχω προς εκεί τα μάτια μου στραμμένα.
Γιατί, στην τελική, η Ανάσταση δεν είναι μόνο επέμβαση θεϊκή -ή, έστω, απ' έξω- αλλά θέλει κι εμένα να έχω τα χέρια μου σηκωμένα, για να αρπάξω την ευκαιρία.
Γιατί, χίλιοι σωτήρες κι αν φανούν, δε σώζεσαι αν δεν το θέλεις....
Γιατί για να πάρεις, θέλει να δώσεις αίμα και καρδιά. Δε χωράνε εγωισμοί και μικροσυμφέροντα.

Αν δε σκοτώσεις μέσα σου το κομμάτι εκείνο που σε θέλει κέντρο του σύμπαντος, δεν θα γίνεις ποτέ ήλιος που θα ζεστάνει την καρδιά τη δική σου και των γύρω σου... θα παραμείνεις μια μαύρη τρύπα. Ψυχρή και ακόρεστη...


Καλή Ανάσταση!

25.3.12

Κουβεντούλα με τον Σουρή


Χθες βράδι, καθώς περπατούσα στο Σύνταγμα, ένιωσα ακόμα μια φορά την αξιοπρέπειά μου ως Έλληνα Πολίτη να τσαλακωνεται βάναυσα από τα σιδηροπαραπετάσματα που έστησε το "Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη" για να αντιμετωπίσει "επιχειρησιακά" (πολεμικός όρος, μη γελιόμαστε) τους πολίτες που θα τολμήσουν να "απειλήσουν" την ακεραιότητα των πολιτικών. Το έιχα διαβάσει νωρίτερα και δεν το πίστευα: «Σε όλο το μήκος της παρέλασης θα υπάρχουν αστυνομικοί και εκατοντάδες κάγκελα με τους πολίτες να απαγορεύεται να τα περάσουν, με την εντολή στους αστυνομικούς να είναι σαφής, να συνεχιστεί δηλαδή με κάθε τρόπο η παρέλαση και να προστατευθούν οι επίσημοι. Κοινώς η εντολή θα είναι μηδενική ανοχή και έχει δοθεί το πράσινο φως για χρήση δακρυγόνων και κλομπ.» (κλικ).

Τί ειρωνία... δίπλα στο σημείο που θα γίνει η παρέλαση, ένα βήμα από τη Βουλή, βρίσκεται η προτομή του Σουρή... Άγνωστο αν πρόκειται για τραγική ειρωνία των πολιτικών που κάποια στιγμή αποφάσισαν να "τιμήσουν" τον συγκεκριμένο ποιητή - σύμβολο και καταπέλτη ενάντια στην πολιτική διαφθορά. Μπορεί και να πρόκειται για ξεδιάντροπο χλευασμό των πολιτών - σα να μας λένε, "δεν πα να φωνάζετε, εμείς θα συνεχίσουμε να ασχημονούμε".... 


Το μόνο προφανές είναι ότι ο μπαρμά-Σουρής έχει γυρισμένη την πλάτη στη Βουλή, κοιτάζει και απευθύνεται στον απλό κόσμο, όπως έκανε άλλωστε και όσο ζούσε.
Τον χαιρέτισα, όπως πάντα, με σεβασμό. Ένας αναστεναγμός βγήκε από τα στήθη μου: - Πώς τα βλέπεις τα πράγματα, μπαρμπα-Σουρή;

Το πιστεύετε δεν το πιστεύετε, μου απάντησε: 


« Αχ, Θέ μου, τί μαρτύριο
που να μην έχω χέρια
νεράντζια θα επέταγα
στ' αυριανά ασκέρια!

Τον γλύπτη θα εβάραγα
που μ' έστησ' εδώ πέρα
να βλέπω τα καμώματα
του κάθε εθνοπατέρα.

Εφώναζα ο άμοιρος
μα ήτανε στο βρόντο
κι ακόμα ο πολιτικός
τον νέμεται τον τόπο.

Όταν οι κυβερνήτες πια
φοβούνται μια πορεία,
να το γνωρίζετε παιδιά
πως ζείτε Τυρρανία.

Και αν δε με πιστεύετε
ανοίξτε τα βιβλία
ο Θουκυδίδης τά 'λεγε
σαν έγραφ' Ιστορία.

Σήμερα που γιορτάζουμε
Εθνεγερσίας μνήμη
καιρός να ομοιάσουμε
την των προγόνων πύγμη.

Εμπρός, φωνάξτε με καρδιά
"Κάλλιο ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
παρά τη σύγχρονη σκλαβιά,
την απαιχθή δουλεία". »

21.3.12

Σοκολάτα



Χτες βράδι ονειρεύτηκα ένα μέρος μαγικό...
ήμουνα λέει σε ένα δάσος, πανέμορφο,
και όπως περπατούσα, νά σου ένα ξέφωτο προβάλλει.
Στη μέση του ήταν μια λινη ήρεμη, αστραφτερή
και όπως έμεινα ν' αποθαυμάζω το φεγγάρι
που καθρεφτίζονταν επάνω στην κρυστάλλινη επιφάνειά της,
μια σκοτεινή μορφή ξεπρόβαλλε...

Όχι, δεν φοβήθηκα!
ήτανε σκοτεινή, όπως και η λίμνη - τότε το κατάλαβα-
ήταν μια λίμνη από ατόφια σοκολάτα
και η μορφή δεν ήτανε παρά η νεράιδα, η ψυχή της λίμνης...
Επάνω στο κορμί της ρυάκια κυλούσε η ζεστή, γλυκιά μάζα
και κάλυπτε την γύμνια της.

Έμεινα άναυδος, θαυμάζοντας την ομορφιά της
-πιο τέλειο πλάσμα δεν υπάρχει-
και μεθυσμένος από το άρωμα που αναδύονταν
άκουσα αχνά να με καλεί:
- Πλησίασε, και μη διστάζεις...
διώξε κάθε έγνοια απ' το μυαλό σου, κάθε θλίψη...

Και σαν δοκίμασα από τα δάχτυλά της
τις στάλες που πλημμύρισαν το στόμα μου,
λησμόνησα τα πάντα....
ο χώρος, ο χρόνος, τα πράγματα χαθήκανε.
Ήμουν εγώ κι η σοκολάτα,
παντοτινή αγάπη
και πιστή.


17.3.12

Οι γέφυρες δεν είναι πάντα από πέτρα



Λυσσομανούσε στο πεδίο ο βοριάς
κι εκείνη, ανέμελη,
μ'ενα λεπτό φορεματάκι
λικνίζονταν ανάμεσα στα στάχυα
που κυμματίζανε σαν θάλασσα χρυσή
ως πέρα, στον ορίζοντα.

Με στήθος φουσκωμένο απ' τον αέρα
σαν να μην ένιωθε ούτε κρύο, ούτε βροχή
-η Περσεφόνη νά 'τανε; η μάνα της, η Δήμητρα;-
από άλλο κόσμο πάντως ήταν, δε μπορεί
με τ' ακροδάχτυλά της μπούκλες έκανε
στα μακρυά μαλλιά της
που στέκονταν, μες στο χαμό,
ασάλευτες
σαν να 'χε νηνεμία.

Κι όπου πατούσε με τα πόδια της,
κι ότι άγγιζε με το κορμί της,
κι όπου άπλωνε τα χέρια της,
με μιας γαλήνευε
και η ήρεμη λίμνη γύρω της μεγάλωνε
κι o αέρας σταματούσε...

Ξάφνου,
κάτω απ' το κύμα το χρυσό,
κάτι παράξενο, μία σκιά προβάλλει.
ένα πετούμενο, αβοήθητο,
τραυματισμένο...

Το σήκωσε, το έψαξε,
και με μια κίνηση απαλή
το καθησύχασε.
Εκείνο πάλι, μόλις το άγγιξε
ρίγος να το περνάει πέρα ως πέρα
ένιωσε και δύναμη,
που μέχρι πριν δεν είχε.

Ψηλά τα χέρια σήκωσε,
κόντρα στον άνεμο,
και το αγριοπερίστερο
άπλωσε τα φτερά
και σύντομα
εξαφανίστηκε στα σύννεφα.

Μα πριν προλάβει να κυλήσει ένα δάκρυ
-όχι, δεν πρόλαβε-
ο ουρανός καθάρισε
και το είδε πάλι, δίπλα της
να φτερουγίζει
σα να 'θελε να τη σηκώσει
πάνω στα γκρίζα του φτερά
και να την ταξιδέψει...


Ποιός άραγε αφελής είπε
πως τάχα μόνο τα όμοια ταιριάζουν;

13.3.12

Θέλει αρετή (και τόλμη) η δημοκρατία

Τα τελευταία χρόνια δεν παρακολουθώ τα δελτία ειδήσεων, και κυρίως αυτά της τηλεόρασης. Λες και έχουν βαλθεί να μας πείσουν ότι είμαστε ανόητοι, δίχως κρίση, χωρίς λογική, μας πλασσάρουν καθημερινά την τρομοκρατία της καταστροφολογίας εξυπηρετώντας ουσιαστικά την κυρίαρχη κατά τον Μεσαίωνα πρακτική της κυριαρχίας επί των μαζών μέσα από την καλλιέργεια και διαχείριση του φόβου.
Αρνούμενος να υποτιμήσω τόσο πολύ τη νοημοσύνη και την αξιοπρέπειά μου, προτιμώ να ενημερώνομαι από περισσότερο αξιόπιστες - κατά την κρίση μου- πηγές, αλλά και να διαβάζω πράγματα ενδιαφέροντα, παλιά και καινούρια. Σε μια τέτοια περιπλάνηση στάθηκα για ακόμα μια φορά στον  Μοντεσκιέ (1689-1755). Το πλέον γνωστό έργο του με τίτλο «Το Πνεύμα των Νόμων», αποτέλεσε καινοτομία για την εποχή του, αλλά και την βάση της φιλοσοφίας του φιλελευθερισμού. Ωστόσο, φαίνεται ότι ο σύγχρονος νεοφιλελευθερισμός απέχει παρασάγκας από αυτό που έθεσε ως βάση η λογική του διάσημου Γάλλου φιλοσόφου: αντί να εφαρμόζει τις αρχές, μάλλον επαληθεύει τον συγγραφέα, ο οποίος δεν δίστασε να περιγράψει το μέλλον μιας άναρχης δημοκρατίας.


«Οι πολιτικοί της αρχαίας Ελλάδας, που ζούσαν στο δημοκρατικό πολίτευμα, αναγνώριζαν την αρετή* σαν τη μοναδική δύναμη η οποία μπορούσε να το υποστηρίξει. Οι σημερινοί πολιτικοί δε μιλάνε για τίποτε άλλο παρά για τα εργοστάσια, το εμπόριο, την οικονομία, τον πλούτο κι επίσης για την πολυτέλεια.
Όταν τούτη η αρετή πάψει να υπάρχει, τότε η φιλοδοξία εισέρχεται στις καρδιές εκείνων που μπορούν να αποκτήσουν την εξουσία, και η πλεονεξία καταλαμβάνει τους πάντες. Οι επιθυμίες αλλάζουν και τους σκοπούς: εκείνο που αγαπούσαν δεν το αγαπάνε πια· ήταν ελεύθεροι με τους νόμους, τώρα θέλουν να είναι ελεύθεροι ενάντια στους νόμους· ο κάθε πολίτης μοιάζει με σκλάβο που δραπέτευσε από το σπίτι του αφέντη του· εκείνο που ήταν μέγιστο, το αποκαλούν ακαμψία· αυτό που αποτελούσε κανόνα το ονομάζουν βάσανο· εκείνο που ήταν μέριμνα το θεωρούν απειλή. 
Και είναι η πλεονεξία αυτή που οδηγεί στη λιτότητα, και όχι η επιθυμία των αγαθών. Τα αγαθά των πολιτών στο παρελθόν αποτελούσαν τον δημόσιο θησαυρό: όμως ο δημόσιος θησαυρός γίνεται πλέον κληρονομιά των εκλεκτών. Η δημοκρατία καταλήγει κουφάρι: και η δύναμη είναι πλέον το θέλημα των ολίγων και η απείθεια όλων.»

Montesquieu, De l'Esprit des Lois, L.III, ch. III 
(απόδοση από τα Γαλλικά)

___________
* ...αυτό που ονομάζω αρετή στη δημοκρατία, είναι η αγάπη για την πατρίδα, δηλαδή αγάπη για την ισότητα. Δεν αποτελεί δηλαδή μια αρετή ηθική, ούτε χριστιανική: είναι η πολιτική αρετή, η οποία αποτελεί το ελατήριο που κινεί τη δημοκρατία, όπως η τιμή είναι το ελατήριο που κινεί τη μοναρχία. (από την Εισαγωγή του έργου)

11.3.12

Καράβι....

Καράβι το είναι μας
που ταξιδεύει στης ζωής το πέλαγος
την πίστη έχει για κουπιά
την αναζήτηση της ευτυχίας για πηδάλιο
στα ξάρτια κρέμεται η ελπίδα
που φουσκώνει απ΄ της αγάπης την πνοή.
Ανήσυχο από την άγνοια του προορισμού,
ακούραστο από τις θύελλες της κάθε συγκυρίας
αλλά και την απόγνωση που φέρνει η νηνεμία,
όσο κρατά στην επιφάνεια
ταξιδεύει…

Ούτε οι νύχτες οι υγρές, ούτε οι φουρτούνες,
ούτε τα αιμοβόρα κήτη της αβύσσου,
ούτε η καυτή η ξηρασία το τρομάζουν
όσο η απουσία μια μικρής έστω βαρκούλας
που έβαλε πλώρη και ταξιδεύει πλάι του,
που έχει τη δύναμη να βοηθήσει, έστω και λίγο,
όταν θεριέψουν οι αντίξοες συνθήκες
που μάρτυρας θα είναι, αν ναυαγήσει,
της ύπαρξής του μα και του αγώνα του
πριν καταλήξει στον υγρό του τάφο…

(21-4-2005)



5.3.12

Η Στελλίνα, ο δράκος και το πύρινο στιλέτο

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μια πολύ όμορφη και χαριτωμένη πριγκίπισσα. Από μικρή απολάμβανε τις ομορφιές του παλατιού και του αχανούς κήπου που το περιέβαλλε και ονειρευόταν τη στιγμή που ο ξανθός πρίγκηπας πάνω στο άσπρο του άτι θα 'ρχόταν να τη ζητήσει  και θα ζούσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα...
Έτσι μεγάλωνε, μέχρι τη φορά, κοντά εκεί στην εφηβεία, που ένα από τα αρχοντόπουλα με τα οποία έπαιζε στις ατέλειωτες αλέες του παλατιού, σταμάτησε να της κάνει παρέα, γιατί λέει δεν ήταν αγόρι και γι αυτό δε τη συμπαθούσε και τόσο. Η Στελλίνα -έτσι λέγανε τη μικρή μας πριγκιπέσα- στεναχωρήθηκε πολύ και για πρώτη φορά στη ζωή της ένιωσε φόβο: το φόβο της εγκατάλειψης.

photo by miss embe sketches

Κάθισε σε μια πλατιά πέτρα, χωρίς καν να σκεφτεί τους καλούς της τρόπους και το γεγονός ότι το δαντελένιο της φορεματάκι θα καταστρέφονταν, και αναλύθηκε σε σιωπηλούς λυγμούς. Και τότε, της φάνηκε πως μια τόση δα στρόγγυλη πετρούλα, δίπλα στα πόδια της, σα να ράγισε. -κρααααακ! και από μέσα της ξεπετάχτηκε ένα μικρούλι δρακάκι, σαν μπιμπελό.
Χάρηκε η Στελλίνα και ξέχασε το λόγο για τον οποίο έκλαιγε. Χαμογέλασε και πήρε το δρακάκι στα χέρια της. Το φρόντισε και κατά έναν περίεργο τρόπο έγιναν αχώριστοι. Μεγάλωνε η πριγκίπισσα, μεγάλωνε και το δρακάκι, αλλά όχι όπως μεγαλώνουν τα παιδάκια και τα ζωάκια: μεγάλωνε με έναν περίεργο τρόπο, κάθε φορά που σκέψεις σκοτεινές και φόβοι σαν εκείνους τους πρώτους φώλιαζαν στην καρδιά της μικρής του κυρίας. Εκείνη όμως δεν το πρόσεξε ποτέ... άλλωστε, είναι φυσιολογικό να μεγαλώνει ένας δράκος, για πόσο θα παραμείνει τοσοδούλης; 
Παρά τις απογοητεύσεις -δεν ήταν και λίγες άλλωστε-  περίμενε πάντα τον πρίγκηπα που θα την έπαιρνε μακριά, σε μια ονειρεμένη ζωή. Κάθε φορά όμως που πληγωνόταν πήγαινε στην αγαπημένη της κρυψώνα, εκεί που γνώρισε το μικρό της κατοικίδιο, και έκλαιγε. και τα δάκρυά της, μόλις έπεφταν στη γη, μεταμορφώνονταν σε τετράγωνες πέτρες, που αστραποβολούσαν κάτω από το φως του ήλιου.
Μια μέρα ο πατέρας της ανακάλυψε όλο το σωρό από τα πετρωμένα δάκρυα της μονάκριβης θυγατέρας του, και θαμπωμένος από την εξαιρετική ποιότητα και λάμψη τους, αποφάσισε να χτίσει ένα μικρό πύργο σ' εκείνο το σημείο. - Για να έρχεσαι όποτε θέλεις, κόρη μου, και να απολαμβάνεις την ησυχία... το ξέρω άλλωστε ότι σου αρέσει να κάθεσαι μονάχη ώρες - ώρες, βυθισμένη άλλοτε στις σκέψεις σου και άλλοτε σε ένα βιβλίο.
Έτσι κι έγινε. και ο λιλιπούτειος πύργος, δίπατος, έγινε το καταφύγιο της μικρής μας ηρωίδας. Όταν κατέφευγε σε αυτόν, άφηνε τον πιστό της δράκο στο ισόγειο, κι εκείνη ανέβαινε στο δώμα. Και σύντομα ζήτησε ευγενικά την άδεια από τον πατέρα της να τον χρησιμοποιεί πλέον σαν τη δική της κατοικία, μέχρι την ώρα που θα φύγει για το νέο βασίλειο καβάλα στο άσπρο άτι του γοητευτικού της συζύγου.
'Ελα μου όμως που ο χρόνος περνούσε και οι "πέτρες" πολλαπλασιάζονταν ολόγυρα, κι έτσι άρχισε μόνη της πλέον, για να περνάει την ώρα της, να τις τοποθετεί κυκλικά από τον πύργο της, σχηματίζοντας τοίχους και διαδρόμους δαιδαλώδεις. Και μαζί με τις πέτρες θέριευε μέσα της ο αρχικός της φόβος, και μαζί με το φόβο μεγάλωνε και ο δράκος, και έπιανε πια τον περισσότερο χώρο στο αστραφτερό περτοδάκρυνο παλατάκι. Ήρθαν καμπόσοι ξακουστοί γαλαζοαίματοι για να ζητήσουν το χέρι της Στελλίνας. Μα σαν αντίκριζαν το δράκο και τον κυκλικό λαβύρινθο, απελπισμένοι έφευγαν. 
Μια μέρα φάνηκε ένα παλικάρι και της είπε ότι θα την έκανε γυναίκα του, αν το ήθελε κι εκείνη. Άσπρο άλογο δεν είχε, ούτε γαλάζια μάτια, ούτε ξανθά μαλλιά. Ούτε όμως πρίγκηπας ήταν... κι όμως, κάτι επάνω του τον ξεχώριζε από όλους τους άντρες που είχε μέχρι τότε γνωρίσει. Στην αρχή δίστασε, αλλά αποφάσισε να τον αφήσει να προσπαθήσει -άλλωστε δεν είχε να χάσει και τίποτα, πέρα από μια ακόμη  απογοήτευση. Έβγαλε από τον κόρφο του ένα πύρινο στιλέτο και άρχισε μεθοδικά, ήρεμα, να χαράσσει ανάμεσα στις λαμπερές πέτρες. Και κάθε μια που χάραζε από όλες τι πλευρές της, μόλις ξεκολλούσε από τις υπόλοιπες γινόταν αμέσως μια στάλα δάκρυ, που την έπινε αχόρταγα η διψασμένη γη.
Χάρηκε η Στελλίνα, μόλις αντίκρισε ξανά το φως του ήλιου να παιχνιδίζει στα παράθυρα του πύργου της. Χάρηκε που είδε τον φίλο της ακούραστα και μεθοδικά να χαμηλώνει τα τείχη και να την πλησιάζει όλο και πιο πολύ. Χάρηκε που είχε έναν άνθρωπο να μιλάει για όλα όσα αγαπούσε - γιατί στις ατέλειωτες ώρες της μοναξιάς της είχε διαβάσει άπειρα βιβλία, ήταν άλλωστε καλλιεργημένη, με αναζητήσεις και μεγάλη οξύνοια. Χάρηκε που είδε ότι οι στάλες που έπεφταν στη γη έκαναν να ξεφυτρώνουν πολύχρωμα άνθη και να ομορφαίνει η πλάση γύρω της... 
Μέχρι τη στιγμή που άκουσε έναν περίεργο ήχο, πρωτάκουστο, να βγαίνει από τα ρουθούνια του αγαπημένου της δράκου. Και σχεδόν ταυτόχρονα ένιωσε σαν να την διαπερνούσε ένα καυτό νυστέρι, εκεί στο στήθος της... 
- Σταμάτα!!, φώναξε. Σταμάτα! δεν βλέπεις ότι με πονάς; δε βλέπεις ότι σκοτώνεις τον μοναδικό μου φίλο, με τον οποίο έχουμε μεγαλώσει μαζί;
- Μα πρέπει να βγεις από το κάστρο σου, αλλιώς πώς γίνεται να είμαστε μαζί; και έχωσε το στιλέτο στη ρίζα του τοίχου, σε μια προσπάθεια να τον διαλύσει με μια μονάχα κίνηση.
- Σταμάτα, σου λέω! το κάστρο και ο τοίχος είμαι εγώ! είναι τα δάκρυά μου, η ζωή μου ολόκληρη. Πώς λες ότι μ'  αγαπάς και με πληγώνεις έτσι; Φύγε!
- Θα φύγω, αλλά όχι μόνος... έλα, πήδα από το παραθύρι σου, θα σε πιάσω και θα σε πάρω σε τόπο φωτεινό και χαρούμενο...
- Όχι, δεν έρχομαι! και να σταματήσεις αμέσως, σε παρακαλώ, να καταστρέφεις ότι σε τόσα χρόνια έχτισα. Ποιός είσαι, νομίζεις, που δε σέβεσαι όσα σεβάστηκαν τόσοι και τόσοι ευγενείς πρίγκηπες;
- Μα, καλή μου, αυτό που ποθεί η καρδιά σου δεν είναι να είμαστε μαζί; 
- Όχι! όχι χωρίς το κάστρο μου, χωρίς τον καλό μου δράκο. Φύγε, σου λέω, δε σε θέλω...
Ξέσπασε σε λυγμούς.... δυο κόσμοι πάλευαν αμείλικτα μέσα της, σε μια δίνη φωτιάς και απελπισίας. Και τότε όρμηξε ο δράκος και πέταξε το πύρινο στιλέτο μακριά.
- Φύγε, δεν σ' αγαπάω πια! 
Τα δάκρυά της έγιναν μαύρες γυαλιστερές πέτρες. Μερικά έπεσαν επάνω στον φιλόδοξο νέο. Αμέσως τον μεταμόρφωσαν σε πέτρινο άγαλμα, το οποίο φρόντισε και αυτό ο δράκος να πετάξει μακριά.

Τί απέγινε η Στελλίνα, κανείς από τότε δεν το ξέρει. Είπανε πως ο τοίχος πια είχε γίνει πιο ψηλός από το παλατάκι της... Ποιός ξέρει; ίσως να είναι ευτυχισμένη στη μοναξιά που η ίδια έχτισε γύρω της. Ίσως πάλι να αποφάσισε να βγει από τη λαμπερή φυλακή της και να ζει ευτυχισμένη μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Η Ιστορία θα το δείξει άλλωστε, γιατί στην παραμυθοχώρα τίποτα δεν μένει κρυφό για πολύ...