1.11.11

Ελεύθερη πτώση


Φτερούγισα με περισσή ορμή
στο περιβόλι των αγγέλων
-έτσι νόμισα-
και λίγο πιο μετά το καλωσόρισμα
σιγά -σιγά μου ψαλιδίσαν τα φτερά
"γιατί 'ναι επικίνδυνο στα ύψη να πετάς"
μου είπαν...
κι ύστερα,
που δεν μπορούσα άλλο να ξεφύγω,
με ξάπλωσαν στην κλίνη του Προκρούστη
"γιατί θα πρέπει όλοι το ίδιο νά 'μαστε"
μου είπαν
και επειδή η καρδιά μου έτρεχε
"κι αν τρέχεις κινδυνεύεις να σκοντάψεις"
είπανε...

Πόνεσα...
μάτωσα...
δεν μίλησα...
Ήμουνα πια δίχως φτερά
κι ούτε μπορούσα να σταθώ
με κατηγόρησαν γι' αυτό
και για το ότι μέσα μου βαθειά πονούσα
γιατί ένιωθαν χαρούμενοι στη δυστυχία τους
γιατί για κείνους έχει σημασία
"το έξωθεν του ποτηρίου",
το καμουφλάρισμα των αδυναμιών τους,
η απόλυτη υποκρισία...

Κι ύστερα,
ύστερα είπαν ότι θά 'πρεπε άλλη μορφή να πάρω
και προκειμένου να ψηλώσω
στην άλλη κλίνη να στρωθώ
να με τανήσουνε...

Τυφλοί!
ανόητοι άνθρωποι!
-άν κάτι ανθρώπινο υπάρχει ακόμα μέσα σας-
δεν βλέπετε ότι πονώ;
δεν βλέπετε ότι άλλο δεν αντέχω;
ότι το "όμορφο" κοστούμι σας δεν μου πηγαίνει;

Αφήστε με ήσυχο!
και μόνο...
άλλωστε πάντα μόνος ήμουνα
η "αγάπη" σας μου γκρέμισε
ό,τι όμορφο είχα μέσα μου.
Θέλω να ζήσω μακριά σας,
θέλω να πάψω πια να αιμορραγώ
θα 'θελα πάλι να πετάξω
-μα τα φτερά μου είναι σπασμένα.
Αφήστε με τουλάχιστον,
χωρίς τη "βοήθειά" σας
μόνο μου,
όπως πάντα...

Έφυγα...
έφυγα και περιπλανιέμαι
στις ατραπούς του ονείρου
στις αναμνήσεις μου τις πρώτες
στις ηλιαχτίδες που φωτίσαν την καρδιά μου
-κι ας με κάψανε...
στο σκίρτημα του Αγγέλου που με δρόσισε
με κάλυψε με τα φτερά του
και δάκρυσε μαζί μου
γιατί ήξερε από αγάπη κι από πόνο...

Όμως δεν έχω πια φτερά για να πετώ
ούτε κι αυτός μπορεί στα χαμηλά να μένει...
κι έφυγε....

Μόνος πλανιέμαι πάλι
τριγύρω μου συντρίμμια
κάπου μακριά χαράζει...
άραγε θα προλάβω πριν το σούρουπο
να φτάσω ως το ύψωμα
τα χέρια μου ν' απλώσω
και ν' αφεθώ στο χάδι του ανέμου;
κι ας είναι αυτή
-μιας που ο ουρανός πια δεν μου ανήκει-
η τελευταία μου πτήση
προς την Άβυσσο...

( 7 Μαρ 2007)

Δεν υπάρχουν σχόλια: