25.9.11

μαύρο τριαντάφυλλο

Κόκκινα δάκρυα χρωμάτισαν τα χέρια
που τόλμησαν μ’ ευαισθησία περισσή
ν’ αγγίξουν, να νιώσουν, να κρατήσουν
ρόδο μοναδικό.
Τους πρόσφερε το άρωμά του,
τους ψίθυρους των στημόνων του,
κι άφησε ανεξίτηλα σημάδια
από τα αγκάθια του:
πόνο και αίμα…

Την υπόσχεση της αιώνιας αγάπης διαδέχτηκε -φευ- το πικρό "αντίο"....





I heard your echo
As I walked these halls
I saw your picture
On the stone cold walls
I remembered you telling me
Your love would never die
And then you turned your back and said
Good luck and goodbye

And you gave me a black rose

And my heart turns dark as a storm grows
And where you've gone only heaven knows
I feel so blue knowing you
Gave me a black rose

I saw you taillights

Fading down the street
I held that black rose
And it smelled so sweet
A thorn cut my fingertip
I hurt so deep inside
And I tasted the bad blood of
A good love that died

And you gave me a black rose

And my heart turns dark as a storm grows
And where you've gone only heaven knows
I feel so blue knowing you
Gave me a black rose

And you gave me a black rose

And where you've gone only heaven knows
And I now live where no angel goes
I feel so blue knowing you
Gave me a black rose
A black rose

8.9.11

ζωή πολύτιμη...

... σαν άρωμα σε μικροσκοπικό φιαλίδιο.

http://www.etsy.com/listing/80781788/tiny-red-tree-and-a-couple-in-a-tiny

Έρωτας που τον ήπιες αχόρταγα,
μέχρι την τελευταία του σταγόνα.
Κι οι θύμισες, άοσμες πια,
κλεισμένες σε μια τόση δα θρυαλίδα...

6.9.11

Πλατεία: ελπίδα, ή μια από τα ίδια;





Βρέθηκα χθες βράδι, περαστικός, στην Πλατεία, στο Σύνταγμα. Με σταμάτησε η φωνή του ομιλητή από το μεγάφωνο και οι παρέες που είχαν μαζευτεί, άλλοι όρθιοι, άλλοι καθιστοί, άλλοι -σαν εμένα- περαστικοί με το ποδήλατό τους που απολάμβαναν τη βραδινή δροσιά.
Μου άρεσε που μετά τις καλοκαιρινές διακοπές διατηρούμε τη διάθεσή μας για αντίσταση ενάντια στην εξαθλίωση της πατρίδας μας.
Αυτό που δεν μου άρεσε, ήταν ότι δεν άκουσα κάποια πρόταση αισιοδοξίας, αλλά έμοιαζε η συγκέντρωση σαν επιστράτευση σε έναν ακόμα υπό διαμόρφωση κομματικό σχηματισμό.
Τα συνθήματα πολλά:
"άμεση Δημοκρατία"
"ανατροπή του κατεστημένου"
"πόλεμος στη φτώχεια"  
Οι ομιλητές, κάποιοι μεσόκοποι που θύμιζαν αποτυχημένους συνδικαλιστές. Το παράπονό τους, ότι δεν εκφράστηκαν στη βραδινή "σύσκεψη" οι νέοι, που ήταν και η πλειονότητα του ακροατηρίου. Ειλικρινά, έκανα πολύ κόπο να παρακολουθήσω το περιεχόμενο της σκέψης όσων μίλησαν. Ανώνυμα, ούτε το μικρό τους όνομα δεν δήλωσαν, έστω ένα ψευδώνυμο. Τα συνθήματα σαν πυροτεχνήματα να διαδέχονται άτακτα το ένα το άλλο, σε ένα εκφραστικό παραλήρημα δίχως ειρμό και χωρίς κεντρική ιδέα.
Και ακολούθησε η "ψηφοφορία" σε κάποιες προτάσεις. Με ανάταση του χεριού. Κάμποσοι σήκωσαν χέρι, ψηφίζοντας ναι, ελάχιστοι ψήφισαν όχι. Ο "επικεφαλής" της μάζωξης ζήτησε "να καταγραφεί η ψηφοφορία στα Πρακτικά".
 Οι περισσότεροι όμως παρέμειναν απαθείς θεατές, αμέτοχοι στην "άμεση Δημοκρατία". Το χάρηκα, αποχωρώντας, γιατί απέδειξαν έμπρακτα ότι παρά τη φυσική τους παρουσία, και κρίση διαθέτουν και γνώμη, κι ας μη την εκφράζουν. Ότι δε μασάνε κουτόχορτο και δεν αποδέχονται τους "ευγενείς" πόθους μερικών που επιθυμούν να καρπωθούν οφέλη από την οιαδήποτε κρίση. Αυτή τη σιωπηρή φωνή, που εκφράστηκε με την αποχή από την "ψηφοφορία",  οι μπροστάρηδες του "αγώνα" δεν φάνηκε να την παρατήρησαν. Ίσως γιατί στην περίπτωση αυτή, θα έπρεπε να παραδεχτούν ότι η τακτική τους δεν διαφέρει από τα εντός του Κοινοβουλίου κόμματα. 

Θέλω να ελπίζω. Θέλω να αντισταθώ. Θέλω να ξαναδώ την αισιοδοξία να φωτίζει τα πρόσωπα των συνανθρώπων μου στους δρόμους, στις πλατείες, παντού. Δεν συμμετέχω όμως και δεν αποδέχομαι τις προσπάθειες μερικών να αναδειχθούν "πατέρες", πάτρωνες, ή όπως αλλιώς θέλουν να αυτοαποκαλούνται, είτε βρίσκονται μέσα είτε έξω από τη Βουλή.