23.3.11

Πήλινος κούρος

http://educandus.forumotion.com/t1479-topic
 


Μη με θαυμάζεις
είναι σκιά αυτό που βλέπεις
οι θύμισες είναι, οι σκέψεις
το άδειο χτες
μη με αγγίζεις
την παγωνιά μου θα τη νιώσεις
και το κενό θα διαπιστώσεις
τις ενοχές

Γιατί σαν έφυγε εκείνη
πήρε μαζί ψυχή και αίμα
αφήνοντάς με στον αέρα
ξερό πηλό
κι όλος ο πόνος
της απουσίας η οδύνη
σημάδι μόνιμο έχει γίνει
στο πρόσωπο

Μη με λυπάσαι
άγαλμα απόμεινα στο βάθρο
κι εσύ νομίζεις πως τον άθλο
τον πέτυχα
μα τώρα πια
εγώ τον άνεμο φοβούμαι
μη με γκρεμίσει και φανούνε
τα θρύψαλα



Μη με θαυμάζεις
άμα μπορείς έλα κοντά μου
και άγγιξε τα δάκτυλά μου
τα άκαμπτα
μη φοβηθείς
ν' ανακαλύψεις πως στο βάθος
κρύβεται έρωτας και πάθος
σε μια καρδιά

5.3.11

δε θα με πιάσουνε πάλι τα κλάματα...



Τη μια πετώ στον ουρανό
και παίζω με τα κύματα
Την άλλη πέφτω στο βυθό
με πνίγουν τα προβλήματα
Αναστενάζω τις γιορτές
διαβάζω όλα τα γράμματα
Και πέφτω πάνω στις φωτιές
Ελπίζοντας σε θαύματα

Εεεε.... Δε θα με πιάσουνε
Αααα... Πάλι τα κλάματα

Τη μια μεθώ με προσευχές
Γι αγάπες που περάσανε
Την άλλη κάνω τρεις ευχές
γι αυτούς που με ξεχάσανε
Παραμιλώ, παρανοώ, παραπατώ στο δρόμο μου
Σαν το σουγιά καρφώνεται
η μοναξιά στον ώμο μου

Εεεε... Δε θα με πιάσουνε
Αααα... πάλι τα κλάματα...
Την πρώτη μέρα ξύπνησα
χωρίς φωνή στο στόμα μου
Τη δεύτερη ξαγρύπνησα
Και φίλησα το χώμα μου
Την τρίτη το κατάλαβα
πως νέρωσε το αίμα μου
Την τέταρτη μετάλαβα
και πέταξα το στέμμα μου

Εεεε... κι έτσι γεννήθηκε
Αααα... Το πρώτο ψέμα μου

Εεεε... Δε θα με πιάσουνε
Αααα... πάλι τα κλάματα...