5.1.11

Έφυγε και "το 10 το καλό!" (sic) ...

... το οποίο υποδεχτήκαμε με ένα σωρό προσδοκίες, ευχές, όνειρα.
Το οποίο φρόντισε πριν καλά -καλά μπει, να μας τσακίσει τα φτερά.
Το οποίο μας γέμισε με την πίκρα της λέξης Μνημόνιο (κάποιοι το είπαν μνημόσυνο - τυχαίο; ).
Το οποίο όχι μόνο δεν έλυσε τα προβλήματά μας, αλλά δημιούργησε ακόμη περισσότερα.
Κυκλοφορείς στο δρόμο και ματώνει η καρδιά σου στο θέαμα των άδειων βιτρίνων, των κατεβασμένων ρολών, των ανθρώπων με πρόσωπα σημαδεμένα από θλίψη, από απόγνωση ακόμα και για την εξασφάλιση της καθημερινής τροφής.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, συνεχίζουμε -δυστυχώς- να καμωνόμαστε ότι τάχαμου δεν τρέχει τίποτα, πως όλα είναι καλά γύρω μας, αρκεί εμείς να έχουμε εξασφαλισμένα τα νώτα μας, την ιδιωτική μας άνεση και ευκολία.
Το 10 "το καλό" μας έφερε την κρίση... κι όμως, δεν μας την έφερε αυτό. Επί δεκαετίες ροκανίζαμε, σαν το σαράκι, την κοινωνία, την οικονομία, τις ανθρώπινες σχέσεις, την αλήθεια, την ειλικρίνεια.Κι έλαχε απλά, στο 10 "το καλό" να σωριαστεί, καταρρακωμένη από τη συσσωρευμένη συλλογική και ιδιωτική ανευθυνότητα, η Ελλάδα, σαν το κάστρο από άμμο που το νότισε η νυχτερινή άλμη και το σώριασε η πρωινή αύρα.
Το δέκα το καλό "έφυγε". Μας τέλειωσε.
Αναλογίζομαι αν -πέρα από την οργή για τις επαγγελματικές, οικονομικές και άλλες δυσκολίες- μας έκανε καθόλου σοφότερους. Αναρωτιέμαι αν μάθαμε τουλάχιστον ότι χρειάζεται να ανασυγκροτήσουμε κάθε δύναμη που διαθέτει ακόμα και ο πιο ανίσχυρος ανάμεσά μας, ώστε να ανατηλώσουμε και να αναστήσουμε την χαμένη μας αξιοπρέπεια πρώτα, και στην συνέχεια την ευημερία.
Η ευημερία όμως δεν μετράται μόνο σε ευρώ. Το πόσο εύθραυστη είναι μια τέτοια ευημερία, το μάθαμε και μάλιστα με τον πλέον επώδυνο τρόπο. Όπως είδαμε και την αναλγησία που συνοδεύει τούτη την "ευημερία" του ευρώ.
Οι δυνάμεις μου δεν μου επιτρέπουν να γίνω εθνικός ευεργέτης. Έχω όμως πρώτα από όλα τη διάθεση να σηκώσω τα μανίκια, και να βοηθήσω με όποιο μέσο διαθέτω για να μην χάσει την αξιοπρέπειά του ο αδερφός μου, ο φίλος μου, ο συμπολίτης μου. Και πιστεύω πως άμα ενώσουμε τις ισχνές μας δυνάμεις, χωρίς προκαταλήψεις, χωρίς ιδιοτέλειες, χωρίς πολιτικούς χρωματισμούς και στρεβλώσεις, μπορούμε να στρέψουμε τον ρου του ποταμού που απειλεί να παρασύρει και να καταπιεί όχι μόνο το βιος μας αλλά κι εμάς τους ίδιους.
Το "10 το καλό" ήταν τελικά Ένα (1) Μηδενικό (0).
Κάποιος είπε πως το 11 κρύβει δυο άσους. Είναι αλήθεια: οι δυο άσοι είμαστε Εγώ κι Εσύ! 
Τα ευχολόγια από μόνα τους δεν αρκούν. Και ο καλύτερος τρόπος για να νικήσουμε τα συντρίμμια, είναι να αρχίσουμε να τα βάζουμε σε μια τάξη. 
Μοιραία έρχεται στο νου μου η κεντρική ιδέα από Το Πέμπτο Βουνό  του Coelho: το δυσκολότερο μάθημα είναι να χτίσεις ξανά την Πόλη από τα συντρίμμια της και μέσα της να δεις -να αναστήσεις- την Αγάπη που έχασες...
Καλή Χρονιά και καλή  δύναμη σε όλους μας!

2 σχόλια:

Cinestef είπε...

Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου και κρατώ την αισιοδοξία που διακρίνω στο τέλος του κειμένου σου.

icarus είπε...

Ευχαριστώ, Στέφανε!
Καλή Χρονιά και πάντα με αισιοδοξία!