19.12.10

Χριστούγεννα ποθώ

Χριστούγεννα και πάλι,
φώτα, γλυκά και δώρα.
Στη φάτνη Σου και πάλι μόνος θα βρεθείς,
λίγο σανό για ζεστασιά, δυο ζώα και ποιμένες.
Κι εμείς; «περί πολλά» να μεριμνάμε
«το έξωθεν του ποτηρίου» να στολίζουμε
και να ευχόμαστε με λόγια χιλιοειπωμένα
που έχουν χάσει πια το χρώμα τους
γιατί η ζωντάνια τους βρισκόταν στο εντός.

Χριστούγεννα και πάλι.
Τη μοναξιά του κόσμου γεύτηκες,
κι εμείς πιο μόνοι από ποτέ
να προσπαθούμε να γελάσουμε την άδεια μας καρδιά
με πράγματα ανούσια,
που σαν περάσουν οι στιγμές οι λίγες της χαράς
αφήνουν πίσω τους πιο έντονη την πίκρα,
το στόμα πιο στεγνό
και το κενό πιο μαύρο, πιο βαθύ.

Χριστούγεννα και πάλι.
Θέλω να πλησιάσω –δεν ξέρω αν μπορώ-
να ζεσταθώ από τη θεϊκή Σου απλότητα,
γιατί απλός δεν είναι πια ο κόσμος,
φροντίσαμε με υποκρισία κι εγωισμό να τον νοθεύσουμε.
Θα με δεχτείς νυχτερινέ, Μεγάλε Επισκέπτη;
Θα βρω ποτέ την δύναμη να Σε δεχτώ;
η πήλινη καρδιά μου ράγισε
πού να Σε χωρέσω, άπειρη Αγάπη;

Χριστούγεννα και πάλι.
Στης μοναξιάς τις ατραπούς περιπλανιέμαι
χωρίς σκοπό, με τσακισμένα οράματα
μάταια αναζητώ ποιο σταυροδρόμι λάθος πήρα,
τον χρόνο πίσω να γυρίσω δεν μπορώ.
Κι αν στο σκοτάδι γύρω μου το άστρο Σου λάμπει
θαρρώ ότι και πάλι μόνος θα βρεθώ
να το κοιτώ, αλλά στη θέση μου να μένω
γιατί το ξέρω πως κι εγώ σ΄ έχω πληγώσει

Χριστούγεννα και πάλι.
Το θαύμα Σου μου μένει μοναχά
-το ελπιδοφόρο ξάφνιασμα της Άκρας Σου Ταπείνωσης,
της Γέννησής Σου προκειμένου να πεθάνεις-
μήπως μπορέσω από τον Άδη της καρδιάς μου να σωθώ.
Μη με αφήσεις να σε χάσω κι ετούτη τη φορά
φτάνει η μοναξιά, ο πόνος και το δάκρυ.
Εσύ, πού σήκωσες επάνω στο σταυρό του κόσμου την κατάρα
δώσ΄ μου και πάλι τη χαρά, μια σπίθα, την ελπίδα…


(22-12-2004)

Δεν υπάρχουν σχόλια: