19.12.10

Μας τέλειωσαν τα σπίρτα





Στο κλασικό παραμύθι Το κορίτσι με τα σπίρτα, η φτωχή ηρωίδα δεν κερδίζει απλά τη συμπάθειά μας για την δυστυχία, την παγωνιά και τη μοναξιά στην οποία είναι βυθισμένη. Με έναν αδιόρατο τρόπο καταφέρνει να δραπετεύσει -την ύστατη στιγμή- από κάθε θλίψη και να φτερουγίσει ευτυχισμένη, σαν αγγελούδι, στον ουρανό.

Γιατί, όσο κι αν ο κόσμος την πονά και την σκοτώνει, διατηρεί το δικαίωμα στο όνειρο! Τα σπίρτα πυροδοτούν την απόδραση και αναθερμαίνουν την ελπίδα, άσχετα από το θλιβερό τέλος της ιστορίας. Και το δικαίωμα στο όνειρο, το δικαίωμα στη χαρά, το δικαίωμα στη θαλπωρή των αγαπημένων προσώπων, δεν έχει κανείς το δικαίωμα να το στερεί από κανένα,πόσο μάλλον από τα μικρά και αθώα παιδιά, τα οποία δεν ευθύνονται για τον κόσμο στον οποίο τα αναγκάζουμε να ζούνε. Ούτε για τη φτώχεια, ούτε για το ψέμα, ούτε για οποιαδήποτε θλίψη, ούτε, προπάντων, για τη δική μας υποκρισία και αναλγησία.

Τα παιδιά όμως, σε αντίθεση μ' εμάς, τους "μεγάλους", έχουν την καταπληκτική ιδιότητα -προνόμιο θα το έλεγα- να ονειρεύονται αδιάλειπτα, να κατασκευάζουν κόσμους από τα ευτελή της καθημερινότητας, να βλέπουν κάστρα και δράκους και πρίγκηπες και να φτιάχνουν κόσμους όπου τιμωρούνται οι κακοί και βασιλεύει η ειρήνη. Γιατί τα παιδιά γνωρίζουν καλύτερα από εμάς το νόημα της δικαιοσύνης. Γιατί, όπως γράφει κάπου ο Coelho, δεν έχουν παρελθόν και δεν δίνουν τόση δα μεγάλη σημασία σε αυτό: σε αυτά ανήκει το μέλλον, και το παίρνουν αξιωματικά, ακόμα και όταν δεν ασχολούνται με τίποτα άλλο από το παιχνίδι.

Εμείς έχουμε πάψει προ πολλού να είμαστε παιδιά. Έχουμε πάψει να ονειρευόμαστε τους δικούς μας, φανταστικούς κόσμους, και να προσπαθούμε να τους κάνουμε πράξη. Τα παιδικά όνειρα για δικαιοσύνη, αγάπη, για έναν τέλος πάντων καλύτερο κόσμο, αντικαταστάθηκαν από τις επιθυμίες για επαγγελματική ανέλιξη, κοινωνικό στάτους, συγκέντρωση αγαθών. Δηλαδή, μετατοπίσαμε το κέντρο βάρους από την κοινωνία στο Εγώ.

Στα χέρια του μικρού κοριτσιού η σύντομη λάμψη του κάθε σπίρτου έκανε τα θλιμμένα ματάκια του να λαμπυρίζουν από ευτυχία. Αρκούσε ένα "τσαφ", μια σπίθα, για να αλλάξει το σύμπαν γύρω του. Στα δικά μας χέρια, τα ψίχουλα της -περασμένης πια- ευημερίας έκαναν τα μάτια μας να γυαλίζουν από τη λάμψη της προσωπικής μας "επιτυχίας", μιας που μας έφερναν πιο κοντά στα θέλω μας.

Τώρα που μας τέλειωσαν τα σπίρτα, τώρα που το παραμύθι της "προόδου" καταρρέει και το κάθε Εγώ απογυμνώνεται, τουλάχιστον μπροστά στον καθρέφτη, πεθαίνουν -μοιραία- και τα δικά μας "όνειρα".

Το κοριτσάκι με τα σπίρτα ίσως αποτελούσε την παραφωνία δυστυχίας στην παραμυθοχώρα των Χριστουγέννων... είχε όμως την ελπίδα, διατηρούσε το όνειρο της χαμένης ευτυχίας.
Σήμερα και τα όνειρα είναι πλέον απαγορευμένα... μη πω επικίνδυνα!

Κι όμως, το μέλλον ανήκει στα παιδιά...



[Σκέψεις με αφορμή το ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ της φίλης Πέγκυ, την οποία ευχαριστώ για το ερέθισμα.]
Προέλευση φωτογραφίας: http://paidikh-fwlia.blogspot.com/2009/11/blog-post_27.html

1 σχόλιο:

Peggy είπε...

Ωραίο κείμενο! To παρόν και το μέλλον και το άπαν είναι τα παιδιά! Η παιδική σκέψη είναι σοφία. Ευτυχώς κάποιοι μεγάλοι παίζουμε με τα σπίρτα και κάνουμε αναγνωρισιτκά και αφυπνιστικά "τσαφ"! Χαίρομαι που αλληλοπυροδοτούμαστε!