17.12.10

Ο Αη-Βασίλης και ο Μπόμπ ο μάστορας

Τούτες τις μέρες η (κάθε) πόλη έχει βάλει τα γιορτινά της. Μια ανάσα ελπίδας και χαράς, μια έστω νοερή απόδραση από τα καθημερινά βασανάκια και τις έγνοιες. Περπατάς στους δρόμους και ξεχνιέσαι, χαζεύοντας στις βιτρίνες στολίδια, δωράκια, λαμπιόνια, όλα εκείνα που χαρακτηρίζουν το -καταναλωτικό- "πνεύμα των Χριστουγέννων". Αναπολείς μνήμες, ελπίδες, ευχές, επιθυμίες, την χαμένη προ πολλού ανεμελιά της παιδικής ηλικίας και την ζεστασιά της ανθρώπινης επικοινωνίας, η οποία τελεί πλέον είδος υπό εξαφάνιση.
Κι εκεί που όλα μοιάζουν ονειρικά, δίπλα ακριβώς σε μια βιτρίνα με νεράιδες, ξωτικά και άλλα τέτοια παραμυθένια μικροαντικείμενα, αντικρίζεις αυτό:


Χαστούκι να το πω; σβουριχτή σφαλιάρα; 

Καλά, χριστιανέ μου, ποιος σου είπε ότι θέλω να μου φέρει ο Αη-Βασίλης μαστόρους στο σπίτι μου, και μάλιστα Χριστουγεννιάτικα;

Τί έκανα, Θέ μου, και με τιμωρείς τόσο βάναυσα;
Αυτό δεν είναι πολιτισμικό σοκ, ξεπερνά κάθε επίπεδο κακογουστιάς.

Πόσο κιτς να αντέξει κανείς; πόσο;

2 σχόλια:

Cinestef είπε...

Καλά, να του πεις να φέρει τους μαστόρους στο σπίτι μου γιατί έχω να φτιάξω κάποια πράγματα. Αν είναι και δωρεάν ακόμα καλύτερα. Ας έρθουν και την Πρωτοχρονιά!

icarus είπε...

Δεν κατάλαβες, Στέφανε: μέσα από το τζάμι κάθονται οι ζήτουλες..