13.9.10

Αντιγράφω...

Αυτοαναλυώμενος πεφτάγγελος

Η ανάλυση του εαυτού μας γίνεται μέσα από πολλά θολά γυαλιά.
Έτσι προσπαθούμε τουλάχιστον μόνοι μας να συνομιλήσουμε με το πιο κρυμμένο πόθο, φόβο, όνειρό μας.
Από τον άλλους περιμένουμε να μας αποκρυπτογραφήσουν.
Στην αρχή τουλάχιστον.
Μετά χαλιόμαστε. Μετά θυμώνουμε. Μετά ξενερώνουμε. Μετά μας αναλύουμε στον άλλον.
Πάντα ο ίδιος κύκλος.
Δεν είμαστε μόνοι μας, ο καθένας στον πλανήτη του, γιατί χρειαζόμαστε τους άλλους κ οι άλλοι εμάς. Όποιος επιλέξει να είναι μόνος είναι για μένα ήρωας, δυνατός κ μεγαλόψυχος.
Για μένα κ για άλλους. Για άλλους μικρόψυχος κ δειλός κ καταθλιπτικός.
Αν τα βρεις με τον εαυτό σου, λένε, τα έχεις καλά με όλους.
Όταν έχεις να κάνεις με μαλάκα, θα μπει λίγο μαλακία μέσα σου. Όταν έχεις να κάνεις με χαζοχαρούμενο θα μπει λίγο χαζοχαρά μέσα σου. Όταν έχεις να κάνεις με δειλό, θα μπει λίγο δειλία μέσα σου. Όταν έχεις να κάνεις με θλιμμένο, θα μπει λίγη θλίψη μέσα σου.
Όχι, δε θέλω να καταλήξω στο να διαλέγουμε με ποιούς έχουμε να κάνουμε.
Με όλους έχουμε να κάνουμε.
Αυτό που είμαστε είναι απλά μια συνιστώσα. Πολλών δεδομένων, πραγμάτων, καταστάσεων, ανθρώπων.
Δε θέλω να ξανακρίνω το πώς είναι ο άλλος. Δε θέλω να ξανακρίνουν το πώς είμαι εγώ.
Ξέρω τί πέρασα, τί δέχτηκα, τί απέρριψα, τί έζησα για να είμαι εγώ.
Δε μπορώ να ξέρω για σένα.
Ή θα μάθω, ή θα δεχτώ, ή απλά θα σε επηρεάσω άθελά μου από το πέρασμά μου στη ζωή σου.
Πολλά είπα κ πέρασε η ώρα. Τα φτερά σου περιμένουν.
Καλό ταξίδι πεφτάγγελέ μου...

2 σχόλια:

melian είπε...

εξεπλαγην που ειδα καπου το όνομα σου.
χαιρομαι που ξαναγραφεις!

καλή αρχή και καλή συνεχεια!

icarus είπε...

ευχαριστώ!