28.7.10

θάλασσά μου σκοτεινή...


Με βήματα βαριά, σα να κουβαλούσε στις πλάτες του όλο τον κόσμο, περιπλανήθηκε κι εκείνο το σούρουπο, χωρίς προορισμό, χωρίς συγκεκριμένο δρομολόγιο, χωρίς καν να παρατηρεί τα μέρη από όπου περνούσε. Άλλες οπτασίες, άλλες εικόνες ξεπετάγονταν σαν έκρηξη... ευτυχώς, η διαδρομή ήταν ομαλή. ένα σκαλί θα ήταν αρκετό για να τον γκρεμίσει.
Άδεια η ψυχή, παγωμένη, τον έσυρε μέχρι την ακρογιαλιά κι εκεί, σε μια ξεχασμένη προβλήτα, ανίκανος να σύρει άλλο τα βήματά του, εξαντλημένος κάθισε να ατενίζει τη σκοτεινή θάλασσα. 
Σιωπή... μόνο δυο-τρία τριζόνια, να μετρούν το χρόνο. Νηνεμία... μόνο ένας ανεπαίσθητος παφλασμός, εκεί που η πέτρα σμίγει με το νερό, να θυμίζει πως η θάλασσα είναι ζωντανή. Ησυχία... και στην καρδιά θύελλα, τρικυμία, σφαγή.
Σκέψεις και συναισθήματα, φόβοι και εμπειρίες, αγάπη και απουσία, μάχονται μέχρι τελικής πτώσεως, και το κενό να μεγαλώνει, κι η καρδιά να ματώνει και να ξεχειλίζει από τα μάτια σε ένα ατέρμονο ποτάμι, σε ένα αναπάντητο "γιατί;"
Πάντα η θάλασσα τον ηρεμούσε. Αυτή τη φορά δεν έφτανε... με την άκρη του δαχτύλου, της διηγήθηκε τα μεγαλύτερα μυστικά του, τον ανείπωτο έρωτα, τη λαχτάρα για ζωή, την άβυσσο της αγκαλιάς της, τον παράδεισο των ματιών της, τη μέθη του φιλιού της... και πάνω απ' όλα, το μεγαλύτερο φόβο του, το μεγαλύτερο πόνο του, την πίκρα που του υπαγόρευε την αυτοκαταστροφή.
Κι εκείνη, όπως έγραφε πάνω στην αεικίνητη επιδερμίδα της, τον χάιδευε απαλά με τη στοργή και τη γνώση εκείνης που μυριάδες ψυχές έχει δεχτεί στα σπλάγχνα της, που κάτω από τη γοητευτική της επιφάνεια ξέρει να κρύβει πόνους, πόθους, θησαυρούς και ναυάγια...
Τα τριζόνια σταμάτησαν. Πόσος χρόνος πέρασε, δεν έχει σημασία. 
Πριν ακόμα να χαράξει, έκανε να φύγει, αφού πια είχε εμπιστευτεί στην απέραντη σιωπή της κάθε τι που πλημμύριζε την ύπαρξή του...
-μια νύχτα, πού ξέρεις; ίσως παραδοθώ στην υγρή αγκαλιά σου για να με οδηγήσεις στη λήθη, της είπε.
 Εκείνη, σε αντίθεση με αυτόν, ήταν σίγουρη...


Δεν υπάρχουν σχόλια: