18.7.10

Ή στραβός είναι ο γιαλός, ή στραβά αρμενίζουμε


Προσοχή! επικίνδυνες στροφές... ή μήπως εναλλασσόμενες καμπύλες στο δαντελωτό της ακρογιαλιάς; μιας που η πινακίδα δεν φαίνεται από το δρόμο (βλέπε καθίσματα, τραπεζάκια και ομπρέλες), μάλλον το δεύτερο θέλει πια να επισημάνει. 
Στο ατέρμονο ερώτημα για την αναζήτηση της ίσιας γραμμής, υπενθυμίζει το αυτονόητο: ότι ο γιαλός είναι όντως στραβός! γεμάτος καμπύλες απροσδιόριστες, μικρές και μεγάλες εσοχές και εξοχές, ακανόνιστες, ασύμμετρες, αδιόρατες, που επιφυλάσσουν γαλήνιες αγκαλιές και απόκρημνα ακρωτήρια.
Ναι, ο γιαλός είναι στραβός. Τι αξία θα είχε άλλωστε αν αποτελούνταν από μια μονότονη και γι αυτό κουραστική ευθεία; Ο γιαλός είναι όμορφος επειδή ακριβώς είναι στραβός!
Κι αν θέλουμε να τον διαβούμε ίσια, αν θέλουμε να γευτούμε τη μαγεία του και να μη μας ξεφύγει κανένα σημείο από τη μαγευτική του γοητεία, πρέπει να αρμενίσουμε στραβά, να πάμε με τα νερά του, να προτιμήσουμε όχι τη σύντομη διαδρομή αλλά την συνταύτιση, την περιήγηση στο άγνωστο...

Προσοχή! η ζωή έχει καμπές. Άγνωστες. Άλλοτε όμορφες κι άλλοτε δύσκολες. Γι αυτό και είναι όμορφη, γιατί διαφορετικά δεν θα είχε ούτε σασπένς ούτε ενδιαφέρον. Μια ζωή ευθεία, ατάραχη, δίχως συγκινήσεις, χωρίς απρόοπτα, ισοδυναμεί με θάνατο...
Η ζωή είναι ωραία, γεμάτη εκπλήξεις, σαν το ανθισμένο καροτσάκι, το κατακόκκινο από πάθος, αίμα και χαρά. Άκαιρη η θέση του, αραγμένο δίπλα στην απειλητική προειδοποίηση; Όχι.
Γιατί δεν ξέρεις πότε και που, πίσω από ποιον κάβο, που σου κρύβει απελπιστικά τη θέα, θα συναντήσεις τον παράδεισό σου, ή -έστω- θα ανταμειφθείς για την υπομονή σου, για την καρτερικότητά σου, για το ότι ακόμα και στα δύσκολα δεν έχασες την ελπίδα σου, δεν έπαψες να αρμενίζεις.
Γιατί στην άκρη της στροφής, το απέραντο γαλάζιο θα φορτώνει τη γαλήνη με ένα κάρο κατακόκκινα λουλούδια, ανταμοιβή για τους πεισματάρηδες...

(αρκετά ανθο-καμπυλο-φιλοσοφήσαμε... πάω παραλία)

Δεν υπάρχουν σχόλια: