31.7.10

πτώση στο κενό


Έννοια σου κι απ'  αυτά που σου αφαιρεί
σου προσθέτει ο πόνος Άνθρωπε
Ψυχοσυντήρητε
που καυχησιολογείς

Όσο θες πολέμα
                           δεν έχει φτέρνες η Τελειότητα

Κι είναι ανάγκη να πάμε μπροστά
να γεμίσουμε όλα τα Κενά
εάν όχι και ν' αυτοκαταστραφούμε αντλώντας δύναμη από τα περασμένα.
Ένας καιρός θα 'ρθεί να κελαηδήσουμε όρθιοι
και στην ομορφιά γενναίοι.
Αργά-γρήγορα
τα πουλιά θα μας εξημερώσουν

.
.
.

Το "κενό" υπάρχει
                             όσο δεν πέφτεις μέσα του.

(Οδυσέας Ελύτης, Μαρία Νεφέλη)

28.7.10

θάλασσά μου σκοτεινή...


Με βήματα βαριά, σα να κουβαλούσε στις πλάτες του όλο τον κόσμο, περιπλανήθηκε κι εκείνο το σούρουπο, χωρίς προορισμό, χωρίς συγκεκριμένο δρομολόγιο, χωρίς καν να παρατηρεί τα μέρη από όπου περνούσε. Άλλες οπτασίες, άλλες εικόνες ξεπετάγονταν σαν έκρηξη... ευτυχώς, η διαδρομή ήταν ομαλή. ένα σκαλί θα ήταν αρκετό για να τον γκρεμίσει.
Άδεια η ψυχή, παγωμένη, τον έσυρε μέχρι την ακρογιαλιά κι εκεί, σε μια ξεχασμένη προβλήτα, ανίκανος να σύρει άλλο τα βήματά του, εξαντλημένος κάθισε να ατενίζει τη σκοτεινή θάλασσα. 
Σιωπή... μόνο δυο-τρία τριζόνια, να μετρούν το χρόνο. Νηνεμία... μόνο ένας ανεπαίσθητος παφλασμός, εκεί που η πέτρα σμίγει με το νερό, να θυμίζει πως η θάλασσα είναι ζωντανή. Ησυχία... και στην καρδιά θύελλα, τρικυμία, σφαγή.
Σκέψεις και συναισθήματα, φόβοι και εμπειρίες, αγάπη και απουσία, μάχονται μέχρι τελικής πτώσεως, και το κενό να μεγαλώνει, κι η καρδιά να ματώνει και να ξεχειλίζει από τα μάτια σε ένα ατέρμονο ποτάμι, σε ένα αναπάντητο "γιατί;"
Πάντα η θάλασσα τον ηρεμούσε. Αυτή τη φορά δεν έφτανε... με την άκρη του δαχτύλου, της διηγήθηκε τα μεγαλύτερα μυστικά του, τον ανείπωτο έρωτα, τη λαχτάρα για ζωή, την άβυσσο της αγκαλιάς της, τον παράδεισο των ματιών της, τη μέθη του φιλιού της... και πάνω απ' όλα, το μεγαλύτερο φόβο του, το μεγαλύτερο πόνο του, την πίκρα που του υπαγόρευε την αυτοκαταστροφή.
Κι εκείνη, όπως έγραφε πάνω στην αεικίνητη επιδερμίδα της, τον χάιδευε απαλά με τη στοργή και τη γνώση εκείνης που μυριάδες ψυχές έχει δεχτεί στα σπλάγχνα της, που κάτω από τη γοητευτική της επιφάνεια ξέρει να κρύβει πόνους, πόθους, θησαυρούς και ναυάγια...
Τα τριζόνια σταμάτησαν. Πόσος χρόνος πέρασε, δεν έχει σημασία. 
Πριν ακόμα να χαράξει, έκανε να φύγει, αφού πια είχε εμπιστευτεί στην απέραντη σιωπή της κάθε τι που πλημμύριζε την ύπαρξή του...
-μια νύχτα, πού ξέρεις; ίσως παραδοθώ στην υγρή αγκαλιά σου για να με οδηγήσεις στη λήθη, της είπε.
 Εκείνη, σε αντίθεση με αυτόν, ήταν σίγουρη...


23.7.10

Keep searching new days on the horizon...




Κάποιες φορές δεν βλάπτει να αισθάνεσαι ότι δεν είσαι πανίσχυρος...
μέσα από το σκοτάδι θα ανατείλουν καινούριες μέρες...
αρκεί να δεις βαθειά μέσα σου...


 



Life brings nothing for the sane
Keep searching new days on the horizon
While time just seems to slip away
I’m leaving no trace along the way

Seems like I’m falling deeper
deeper inside myself
Feels like I’m growing weaker, much weaker each day
Along the path to decay

The lights are fading day by day
No cure for the lost, there’s no ascending
When life could not become more pale
A new dawn is here, another day

Seems like I’m falling deeper, deeper inside myself
Feels like I’m growing weaker, much weaker each day
Along the path to decay

Darkness within myself….

Seems like I’m falling deeper
deeper inside myself
Feels like I’m growing weaker
much weaker each day
Along the path to decay


18.7.10

Ή στραβός είναι ο γιαλός, ή στραβά αρμενίζουμε


Προσοχή! επικίνδυνες στροφές... ή μήπως εναλλασσόμενες καμπύλες στο δαντελωτό της ακρογιαλιάς; μιας που η πινακίδα δεν φαίνεται από το δρόμο (βλέπε καθίσματα, τραπεζάκια και ομπρέλες), μάλλον το δεύτερο θέλει πια να επισημάνει. 
Στο ατέρμονο ερώτημα για την αναζήτηση της ίσιας γραμμής, υπενθυμίζει το αυτονόητο: ότι ο γιαλός είναι όντως στραβός! γεμάτος καμπύλες απροσδιόριστες, μικρές και μεγάλες εσοχές και εξοχές, ακανόνιστες, ασύμμετρες, αδιόρατες, που επιφυλάσσουν γαλήνιες αγκαλιές και απόκρημνα ακρωτήρια.
Ναι, ο γιαλός είναι στραβός. Τι αξία θα είχε άλλωστε αν αποτελούνταν από μια μονότονη και γι αυτό κουραστική ευθεία; Ο γιαλός είναι όμορφος επειδή ακριβώς είναι στραβός!
Κι αν θέλουμε να τον διαβούμε ίσια, αν θέλουμε να γευτούμε τη μαγεία του και να μη μας ξεφύγει κανένα σημείο από τη μαγευτική του γοητεία, πρέπει να αρμενίσουμε στραβά, να πάμε με τα νερά του, να προτιμήσουμε όχι τη σύντομη διαδρομή αλλά την συνταύτιση, την περιήγηση στο άγνωστο...

Προσοχή! η ζωή έχει καμπές. Άγνωστες. Άλλοτε όμορφες κι άλλοτε δύσκολες. Γι αυτό και είναι όμορφη, γιατί διαφορετικά δεν θα είχε ούτε σασπένς ούτε ενδιαφέρον. Μια ζωή ευθεία, ατάραχη, δίχως συγκινήσεις, χωρίς απρόοπτα, ισοδυναμεί με θάνατο...
Η ζωή είναι ωραία, γεμάτη εκπλήξεις, σαν το ανθισμένο καροτσάκι, το κατακόκκινο από πάθος, αίμα και χαρά. Άκαιρη η θέση του, αραγμένο δίπλα στην απειλητική προειδοποίηση; Όχι.
Γιατί δεν ξέρεις πότε και που, πίσω από ποιον κάβο, που σου κρύβει απελπιστικά τη θέα, θα συναντήσεις τον παράδεισό σου, ή -έστω- θα ανταμειφθείς για την υπομονή σου, για την καρτερικότητά σου, για το ότι ακόμα και στα δύσκολα δεν έχασες την ελπίδα σου, δεν έπαψες να αρμενίζεις.
Γιατί στην άκρη της στροφής, το απέραντο γαλάζιο θα φορτώνει τη γαλήνη με ένα κάρο κατακόκκινα λουλούδια, ανταμοιβή για τους πεισματάρηδες...

(αρκετά ανθο-καμπυλο-φιλοσοφήσαμε... πάω παραλία)

blame it on me, set your guilt free



16.7.10

icarus is back!

το χτες όσο και να το κλαις, δεν επιστρέφει...
λάθη και συγγνώμες
δάκρυα και πόνος
φτάνουν πια!

έφταιξες, έφταιξα
δεν έχει σημασία...

κι αφού το διάλεξες εσύ
να επιβάλλεις τη σιωπή,
πές μου,
τί άλλο πια μου μένει;

σκουπίζω τα μάτια μου, 
στο παρελθόν
γυρνώ την πλάτη!