19.12.10

Χριστούγεννα ποθώ

Χριστούγεννα και πάλι,
φώτα, γλυκά και δώρα.
Στη φάτνη Σου και πάλι μόνος θα βρεθείς,
λίγο σανό για ζεστασιά, δυο ζώα και ποιμένες.
Κι εμείς; «περί πολλά» να μεριμνάμε
«το έξωθεν του ποτηρίου» να στολίζουμε
και να ευχόμαστε με λόγια χιλιοειπωμένα
που έχουν χάσει πια το χρώμα τους
γιατί η ζωντάνια τους βρισκόταν στο εντός.

Χριστούγεννα και πάλι.
Τη μοναξιά του κόσμου γεύτηκες,
κι εμείς πιο μόνοι από ποτέ
να προσπαθούμε να γελάσουμε την άδεια μας καρδιά
με πράγματα ανούσια,
που σαν περάσουν οι στιγμές οι λίγες της χαράς
αφήνουν πίσω τους πιο έντονη την πίκρα,
το στόμα πιο στεγνό
και το κενό πιο μαύρο, πιο βαθύ.

Χριστούγεννα και πάλι.
Θέλω να πλησιάσω –δεν ξέρω αν μπορώ-
να ζεσταθώ από τη θεϊκή Σου απλότητα,
γιατί απλός δεν είναι πια ο κόσμος,
φροντίσαμε με υποκρισία κι εγωισμό να τον νοθεύσουμε.
Θα με δεχτείς νυχτερινέ, Μεγάλε Επισκέπτη;
Θα βρω ποτέ την δύναμη να Σε δεχτώ;
η πήλινη καρδιά μου ράγισε
πού να Σε χωρέσω, άπειρη Αγάπη;

Χριστούγεννα και πάλι.
Στης μοναξιάς τις ατραπούς περιπλανιέμαι
χωρίς σκοπό, με τσακισμένα οράματα
μάταια αναζητώ ποιο σταυροδρόμι λάθος πήρα,
τον χρόνο πίσω να γυρίσω δεν μπορώ.
Κι αν στο σκοτάδι γύρω μου το άστρο Σου λάμπει
θαρρώ ότι και πάλι μόνος θα βρεθώ
να το κοιτώ, αλλά στη θέση μου να μένω
γιατί το ξέρω πως κι εγώ σ΄ έχω πληγώσει

Χριστούγεννα και πάλι.
Το θαύμα Σου μου μένει μοναχά
-το ελπιδοφόρο ξάφνιασμα της Άκρας Σου Ταπείνωσης,
της Γέννησής Σου προκειμένου να πεθάνεις-
μήπως μπορέσω από τον Άδη της καρδιάς μου να σωθώ.
Μη με αφήσεις να σε χάσω κι ετούτη τη φορά
φτάνει η μοναξιά, ο πόνος και το δάκρυ.
Εσύ, πού σήκωσες επάνω στο σταυρό του κόσμου την κατάρα
δώσ΄ μου και πάλι τη χαρά, μια σπίθα, την ελπίδα…


(22-12-2004)

Μας τέλειωσαν τα σπίρτα





Στο κλασικό παραμύθι Το κορίτσι με τα σπίρτα, η φτωχή ηρωίδα δεν κερδίζει απλά τη συμπάθειά μας για την δυστυχία, την παγωνιά και τη μοναξιά στην οποία είναι βυθισμένη. Με έναν αδιόρατο τρόπο καταφέρνει να δραπετεύσει -την ύστατη στιγμή- από κάθε θλίψη και να φτερουγίσει ευτυχισμένη, σαν αγγελούδι, στον ουρανό.

Γιατί, όσο κι αν ο κόσμος την πονά και την σκοτώνει, διατηρεί το δικαίωμα στο όνειρο! Τα σπίρτα πυροδοτούν την απόδραση και αναθερμαίνουν την ελπίδα, άσχετα από το θλιβερό τέλος της ιστορίας. Και το δικαίωμα στο όνειρο, το δικαίωμα στη χαρά, το δικαίωμα στη θαλπωρή των αγαπημένων προσώπων, δεν έχει κανείς το δικαίωμα να το στερεί από κανένα,πόσο μάλλον από τα μικρά και αθώα παιδιά, τα οποία δεν ευθύνονται για τον κόσμο στον οποίο τα αναγκάζουμε να ζούνε. Ούτε για τη φτώχεια, ούτε για το ψέμα, ούτε για οποιαδήποτε θλίψη, ούτε, προπάντων, για τη δική μας υποκρισία και αναλγησία.

Τα παιδιά όμως, σε αντίθεση μ' εμάς, τους "μεγάλους", έχουν την καταπληκτική ιδιότητα -προνόμιο θα το έλεγα- να ονειρεύονται αδιάλειπτα, να κατασκευάζουν κόσμους από τα ευτελή της καθημερινότητας, να βλέπουν κάστρα και δράκους και πρίγκηπες και να φτιάχνουν κόσμους όπου τιμωρούνται οι κακοί και βασιλεύει η ειρήνη. Γιατί τα παιδιά γνωρίζουν καλύτερα από εμάς το νόημα της δικαιοσύνης. Γιατί, όπως γράφει κάπου ο Coelho, δεν έχουν παρελθόν και δεν δίνουν τόση δα μεγάλη σημασία σε αυτό: σε αυτά ανήκει το μέλλον, και το παίρνουν αξιωματικά, ακόμα και όταν δεν ασχολούνται με τίποτα άλλο από το παιχνίδι.

Εμείς έχουμε πάψει προ πολλού να είμαστε παιδιά. Έχουμε πάψει να ονειρευόμαστε τους δικούς μας, φανταστικούς κόσμους, και να προσπαθούμε να τους κάνουμε πράξη. Τα παιδικά όνειρα για δικαιοσύνη, αγάπη, για έναν τέλος πάντων καλύτερο κόσμο, αντικαταστάθηκαν από τις επιθυμίες για επαγγελματική ανέλιξη, κοινωνικό στάτους, συγκέντρωση αγαθών. Δηλαδή, μετατοπίσαμε το κέντρο βάρους από την κοινωνία στο Εγώ.

Στα χέρια του μικρού κοριτσιού η σύντομη λάμψη του κάθε σπίρτου έκανε τα θλιμμένα ματάκια του να λαμπυρίζουν από ευτυχία. Αρκούσε ένα "τσαφ", μια σπίθα, για να αλλάξει το σύμπαν γύρω του. Στα δικά μας χέρια, τα ψίχουλα της -περασμένης πια- ευημερίας έκαναν τα μάτια μας να γυαλίζουν από τη λάμψη της προσωπικής μας "επιτυχίας", μιας που μας έφερναν πιο κοντά στα θέλω μας.

Τώρα που μας τέλειωσαν τα σπίρτα, τώρα που το παραμύθι της "προόδου" καταρρέει και το κάθε Εγώ απογυμνώνεται, τουλάχιστον μπροστά στον καθρέφτη, πεθαίνουν -μοιραία- και τα δικά μας "όνειρα".

Το κοριτσάκι με τα σπίρτα ίσως αποτελούσε την παραφωνία δυστυχίας στην παραμυθοχώρα των Χριστουγέννων... είχε όμως την ελπίδα, διατηρούσε το όνειρο της χαμένης ευτυχίας.
Σήμερα και τα όνειρα είναι πλέον απαγορευμένα... μη πω επικίνδυνα!

Κι όμως, το μέλλον ανήκει στα παιδιά...



[Σκέψεις με αφορμή το ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ της φίλης Πέγκυ, την οποία ευχαριστώ για το ερέθισμα.]
Προέλευση φωτογραφίας: http://paidikh-fwlia.blogspot.com/2009/11/blog-post_27.html

17.12.10

Ο Αη-Βασίλης και ο Μπόμπ ο μάστορας

Τούτες τις μέρες η (κάθε) πόλη έχει βάλει τα γιορτινά της. Μια ανάσα ελπίδας και χαράς, μια έστω νοερή απόδραση από τα καθημερινά βασανάκια και τις έγνοιες. Περπατάς στους δρόμους και ξεχνιέσαι, χαζεύοντας στις βιτρίνες στολίδια, δωράκια, λαμπιόνια, όλα εκείνα που χαρακτηρίζουν το -καταναλωτικό- "πνεύμα των Χριστουγέννων". Αναπολείς μνήμες, ελπίδες, ευχές, επιθυμίες, την χαμένη προ πολλού ανεμελιά της παιδικής ηλικίας και την ζεστασιά της ανθρώπινης επικοινωνίας, η οποία τελεί πλέον είδος υπό εξαφάνιση.
Κι εκεί που όλα μοιάζουν ονειρικά, δίπλα ακριβώς σε μια βιτρίνα με νεράιδες, ξωτικά και άλλα τέτοια παραμυθένια μικροαντικείμενα, αντικρίζεις αυτό:


Χαστούκι να το πω; σβουριχτή σφαλιάρα; 

Καλά, χριστιανέ μου, ποιος σου είπε ότι θέλω να μου φέρει ο Αη-Βασίλης μαστόρους στο σπίτι μου, και μάλιστα Χριστουγεννιάτικα;

Τί έκανα, Θέ μου, και με τιμωρείς τόσο βάναυσα;
Αυτό δεν είναι πολιτισμικό σοκ, ξεπερνά κάθε επίπεδο κακογουστιάς.

Πόσο κιτς να αντέξει κανείς; πόσο;

16.12.10

Μήπως τελικά το κράτος έχει χαθεί;

Ἐπεσε πριν κάτι μήνες στα χέρια μου μια από τις πρώτες εκδόσεις ενός δοκιμίου παλαιού μεν, αλλά που θεωρείται ως ένας από τους θεμέλιους λίθους της σύγχρονης Δημοκρατίας, Το πνεύμα των Νόμων του Μοντεσκιέ, και δεν μπόρεσα να αντισταθώ στον πειρασμό να το ξεφυλλίσω. Ένα σημείο του στροβιλίζεται όλον αυτό τον καιρό στο μυαλό μου, με αφορμή τα όσα συμβαίνουν γύρω μας, και δυστυχώς έχουν εισβάλλει βίαια στην καθημερινότητά μας ακόμα και στο σπίτι μας. Μεταφράζω από το πρωτότυπο:





« Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Είναι επίσης ξεκάθαρο ότι ο μονάρχης που σταματά να εφαρμόζει τους νόμους, είτε εξαιτίας ενός κακού Συμβουλίου είτε από δική του άρνηση, μπορεί εύκολα να επιδιορθώσει τη ζημιά: δεν έχει, παρά να αντικαταστήσει το συμβούλιο, ή να διορθώσει ο ίδιος την άρνησή του. Όταν όμως σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα οι νόμοι έχουν πάψει να εκτελούνται, επειδή αυτό δεν μπορεί να συμβεί παρά μόνο εξαιτίας της διαφθοράς της Δημοκρατίας, τότε το κράτος έχει ήδη χαθεί. »



Έπειτα από μια τόσο αφοριστική διαπίστωση, και με δεδομένο ότι εδώ και πολλά χρόνια στην Ελλάδα οι νόμοι υπάρχουν για να παραβιάζονται ή να μην εφαρμόζονται, ειλικρινά αναρωτιέμαι:
Πώς όλοι αυτοί που οδήγησαν την πατρίδα μου στην καταστροφή -όλοι ανεξαιρέτως παρατάξεων- έχουν το θράσος να προβάλλουν τους εαυτούς τους ως σωτήρες;

18.9.10

Πάρε τα πάνω σου




Δεν έχω τι να τραγουδήσω τι να πω
είναι η φωνή μου ένα σήμα από καπνό
κι έτσι για πάντα λέω το στόμα μου να κλείσω
για τίποτα άλλο πια να μην ξαναμιλήσω
μα πάλι πώς θα ζήσω

Μέσα σε σχολεία μέσα σε πανεπιστήμια
μέσα σε ωδεία σε στρατούς και γυμναστήρια
πέρασα χρόνια άλλος μπήκα κι άλλος βγήκα
κι έχω τη μόρφωση για όπλο και για προίκα
κι ένσημο για το ΙΚΑ

Φεύγει η ζωή τελειώνει σαν σεντόνι φανερώνει
ό,τι αγαπούσα και το άφησα ό,τι μισούσα και το κράτησα
φεύγει η ζωή τελειώνει σαν σεντόνι ξεδιπλώνει
τον εαυτό μου που τον ξέχασα το μέσα κόσμο μου που έχασα
με τέτοια που 'χω ψυχολογία, πώς θα βγω στη συναυλία;

Πάρε τα πάνω σου μικρέ πάρε τα πάνω σου
πάρε μολύβι κι έλα κάθισε στο πιάνο σου
και φτιάξε πάλι την αρχαία συνταγή
μ' ένα τραγούδι να γλυκάνεις την ψυχή
μα άραγε θα μου βγει;

Πρέπει να αδειάσεις το κεφάλι σου απ' τις σκέψεις
μήπως μπορέσεις τελικά να το αντέξεις
αυτά μου είπαν κάποιοι φίλοι χτες το βράδυ
μα εγώ το μόνο που ζητούσα ήταν το χάδι
και μια τους νότα στο σκοτάδι

Φεύγει η ζωή τελειώνει σαν σεντόνι φανερώνει
ό,τι αγαπούσα και το άφησα ό,τι μισούσα και το κράτησα
φεύγει η ζωή τελειώνει σαν σεντόνι ξεδιπλώνει
τον εαυτό μου που τον ξέχασα το μέσα κόσμο μου που έχασα
με τέτοια που 'χω ψυχολογία, πώς θα βγω στη συναυλία;

17.9.10

Η Θεωρία της Σχετικότητας:

Είναι τόσο σχετικά τα μεγέθη, που αυτοκαταργούνται.
Ένα ικανό μυρμήγκι βαρύνει -σε απόλυτο αξία- περισσότερο από έναν μέτριο πρωθυπουργό.

Οδυσσέας Ελύτης, Εκ του Πλησίον 


13.9.10

Αντιγράφω...

Αυτοαναλυώμενος πεφτάγγελος

Η ανάλυση του εαυτού μας γίνεται μέσα από πολλά θολά γυαλιά.
Έτσι προσπαθούμε τουλάχιστον μόνοι μας να συνομιλήσουμε με το πιο κρυμμένο πόθο, φόβο, όνειρό μας.
Από τον άλλους περιμένουμε να μας αποκρυπτογραφήσουν.
Στην αρχή τουλάχιστον.
Μετά χαλιόμαστε. Μετά θυμώνουμε. Μετά ξενερώνουμε. Μετά μας αναλύουμε στον άλλον.
Πάντα ο ίδιος κύκλος.
Δεν είμαστε μόνοι μας, ο καθένας στον πλανήτη του, γιατί χρειαζόμαστε τους άλλους κ οι άλλοι εμάς. Όποιος επιλέξει να είναι μόνος είναι για μένα ήρωας, δυνατός κ μεγαλόψυχος.
Για μένα κ για άλλους. Για άλλους μικρόψυχος κ δειλός κ καταθλιπτικός.
Αν τα βρεις με τον εαυτό σου, λένε, τα έχεις καλά με όλους.
Όταν έχεις να κάνεις με μαλάκα, θα μπει λίγο μαλακία μέσα σου. Όταν έχεις να κάνεις με χαζοχαρούμενο θα μπει λίγο χαζοχαρά μέσα σου. Όταν έχεις να κάνεις με δειλό, θα μπει λίγο δειλία μέσα σου. Όταν έχεις να κάνεις με θλιμμένο, θα μπει λίγη θλίψη μέσα σου.
Όχι, δε θέλω να καταλήξω στο να διαλέγουμε με ποιούς έχουμε να κάνουμε.
Με όλους έχουμε να κάνουμε.
Αυτό που είμαστε είναι απλά μια συνιστώσα. Πολλών δεδομένων, πραγμάτων, καταστάσεων, ανθρώπων.
Δε θέλω να ξανακρίνω το πώς είναι ο άλλος. Δε θέλω να ξανακρίνουν το πώς είμαι εγώ.
Ξέρω τί πέρασα, τί δέχτηκα, τί απέρριψα, τί έζησα για να είμαι εγώ.
Δε μπορώ να ξέρω για σένα.
Ή θα μάθω, ή θα δεχτώ, ή απλά θα σε επηρεάσω άθελά μου από το πέρασμά μου στη ζωή σου.
Πολλά είπα κ πέρασε η ώρα. Τα φτερά σου περιμένουν.
Καλό ταξίδι πεφτάγγελέ μου...

8.8.10

αυτοεξόριστος

Έχω σηκώσει χέρι καταπάνου στα
δαιμονικά του κόσμου τ'ανεξόρκιστα
κι από το μέρος το άρρωστο γυρίστηκα
στον ήλιο και στο φως αυτοεξορίστηκα

κι απ'τις φουρτούνες τις πολλές γυρίστηκα
μες στους ανθρώπους αυτοεξορίστηκα!

(Οδυσσέας Ελύτης, Μαρία Νεφέλη)

31.7.10

πτώση στο κενό


Έννοια σου κι απ'  αυτά που σου αφαιρεί
σου προσθέτει ο πόνος Άνθρωπε
Ψυχοσυντήρητε
που καυχησιολογείς

Όσο θες πολέμα
                           δεν έχει φτέρνες η Τελειότητα

Κι είναι ανάγκη να πάμε μπροστά
να γεμίσουμε όλα τα Κενά
εάν όχι και ν' αυτοκαταστραφούμε αντλώντας δύναμη από τα περασμένα.
Ένας καιρός θα 'ρθεί να κελαηδήσουμε όρθιοι
και στην ομορφιά γενναίοι.
Αργά-γρήγορα
τα πουλιά θα μας εξημερώσουν

.
.
.

Το "κενό" υπάρχει
                             όσο δεν πέφτεις μέσα του.

(Οδυσέας Ελύτης, Μαρία Νεφέλη)

28.7.10

θάλασσά μου σκοτεινή...


Με βήματα βαριά, σα να κουβαλούσε στις πλάτες του όλο τον κόσμο, περιπλανήθηκε κι εκείνο το σούρουπο, χωρίς προορισμό, χωρίς συγκεκριμένο δρομολόγιο, χωρίς καν να παρατηρεί τα μέρη από όπου περνούσε. Άλλες οπτασίες, άλλες εικόνες ξεπετάγονταν σαν έκρηξη... ευτυχώς, η διαδρομή ήταν ομαλή. ένα σκαλί θα ήταν αρκετό για να τον γκρεμίσει.
Άδεια η ψυχή, παγωμένη, τον έσυρε μέχρι την ακρογιαλιά κι εκεί, σε μια ξεχασμένη προβλήτα, ανίκανος να σύρει άλλο τα βήματά του, εξαντλημένος κάθισε να ατενίζει τη σκοτεινή θάλασσα. 
Σιωπή... μόνο δυο-τρία τριζόνια, να μετρούν το χρόνο. Νηνεμία... μόνο ένας ανεπαίσθητος παφλασμός, εκεί που η πέτρα σμίγει με το νερό, να θυμίζει πως η θάλασσα είναι ζωντανή. Ησυχία... και στην καρδιά θύελλα, τρικυμία, σφαγή.
Σκέψεις και συναισθήματα, φόβοι και εμπειρίες, αγάπη και απουσία, μάχονται μέχρι τελικής πτώσεως, και το κενό να μεγαλώνει, κι η καρδιά να ματώνει και να ξεχειλίζει από τα μάτια σε ένα ατέρμονο ποτάμι, σε ένα αναπάντητο "γιατί;"
Πάντα η θάλασσα τον ηρεμούσε. Αυτή τη φορά δεν έφτανε... με την άκρη του δαχτύλου, της διηγήθηκε τα μεγαλύτερα μυστικά του, τον ανείπωτο έρωτα, τη λαχτάρα για ζωή, την άβυσσο της αγκαλιάς της, τον παράδεισο των ματιών της, τη μέθη του φιλιού της... και πάνω απ' όλα, το μεγαλύτερο φόβο του, το μεγαλύτερο πόνο του, την πίκρα που του υπαγόρευε την αυτοκαταστροφή.
Κι εκείνη, όπως έγραφε πάνω στην αεικίνητη επιδερμίδα της, τον χάιδευε απαλά με τη στοργή και τη γνώση εκείνης που μυριάδες ψυχές έχει δεχτεί στα σπλάγχνα της, που κάτω από τη γοητευτική της επιφάνεια ξέρει να κρύβει πόνους, πόθους, θησαυρούς και ναυάγια...
Τα τριζόνια σταμάτησαν. Πόσος χρόνος πέρασε, δεν έχει σημασία. 
Πριν ακόμα να χαράξει, έκανε να φύγει, αφού πια είχε εμπιστευτεί στην απέραντη σιωπή της κάθε τι που πλημμύριζε την ύπαρξή του...
-μια νύχτα, πού ξέρεις; ίσως παραδοθώ στην υγρή αγκαλιά σου για να με οδηγήσεις στη λήθη, της είπε.
 Εκείνη, σε αντίθεση με αυτόν, ήταν σίγουρη...


23.7.10

Keep searching new days on the horizon...




Κάποιες φορές δεν βλάπτει να αισθάνεσαι ότι δεν είσαι πανίσχυρος...
μέσα από το σκοτάδι θα ανατείλουν καινούριες μέρες...
αρκεί να δεις βαθειά μέσα σου...


 



Life brings nothing for the sane
Keep searching new days on the horizon
While time just seems to slip away
I’m leaving no trace along the way

Seems like I’m falling deeper
deeper inside myself
Feels like I’m growing weaker, much weaker each day
Along the path to decay

The lights are fading day by day
No cure for the lost, there’s no ascending
When life could not become more pale
A new dawn is here, another day

Seems like I’m falling deeper, deeper inside myself
Feels like I’m growing weaker, much weaker each day
Along the path to decay

Darkness within myself….

Seems like I’m falling deeper
deeper inside myself
Feels like I’m growing weaker
much weaker each day
Along the path to decay


18.7.10

Ή στραβός είναι ο γιαλός, ή στραβά αρμενίζουμε


Προσοχή! επικίνδυνες στροφές... ή μήπως εναλλασσόμενες καμπύλες στο δαντελωτό της ακρογιαλιάς; μιας που η πινακίδα δεν φαίνεται από το δρόμο (βλέπε καθίσματα, τραπεζάκια και ομπρέλες), μάλλον το δεύτερο θέλει πια να επισημάνει. 
Στο ατέρμονο ερώτημα για την αναζήτηση της ίσιας γραμμής, υπενθυμίζει το αυτονόητο: ότι ο γιαλός είναι όντως στραβός! γεμάτος καμπύλες απροσδιόριστες, μικρές και μεγάλες εσοχές και εξοχές, ακανόνιστες, ασύμμετρες, αδιόρατες, που επιφυλάσσουν γαλήνιες αγκαλιές και απόκρημνα ακρωτήρια.
Ναι, ο γιαλός είναι στραβός. Τι αξία θα είχε άλλωστε αν αποτελούνταν από μια μονότονη και γι αυτό κουραστική ευθεία; Ο γιαλός είναι όμορφος επειδή ακριβώς είναι στραβός!
Κι αν θέλουμε να τον διαβούμε ίσια, αν θέλουμε να γευτούμε τη μαγεία του και να μη μας ξεφύγει κανένα σημείο από τη μαγευτική του γοητεία, πρέπει να αρμενίσουμε στραβά, να πάμε με τα νερά του, να προτιμήσουμε όχι τη σύντομη διαδρομή αλλά την συνταύτιση, την περιήγηση στο άγνωστο...

Προσοχή! η ζωή έχει καμπές. Άγνωστες. Άλλοτε όμορφες κι άλλοτε δύσκολες. Γι αυτό και είναι όμορφη, γιατί διαφορετικά δεν θα είχε ούτε σασπένς ούτε ενδιαφέρον. Μια ζωή ευθεία, ατάραχη, δίχως συγκινήσεις, χωρίς απρόοπτα, ισοδυναμεί με θάνατο...
Η ζωή είναι ωραία, γεμάτη εκπλήξεις, σαν το ανθισμένο καροτσάκι, το κατακόκκινο από πάθος, αίμα και χαρά. Άκαιρη η θέση του, αραγμένο δίπλα στην απειλητική προειδοποίηση; Όχι.
Γιατί δεν ξέρεις πότε και που, πίσω από ποιον κάβο, που σου κρύβει απελπιστικά τη θέα, θα συναντήσεις τον παράδεισό σου, ή -έστω- θα ανταμειφθείς για την υπομονή σου, για την καρτερικότητά σου, για το ότι ακόμα και στα δύσκολα δεν έχασες την ελπίδα σου, δεν έπαψες να αρμενίζεις.
Γιατί στην άκρη της στροφής, το απέραντο γαλάζιο θα φορτώνει τη γαλήνη με ένα κάρο κατακόκκινα λουλούδια, ανταμοιβή για τους πεισματάρηδες...

(αρκετά ανθο-καμπυλο-φιλοσοφήσαμε... πάω παραλία)

blame it on me, set your guilt free



16.7.10

icarus is back!

το χτες όσο και να το κλαις, δεν επιστρέφει...
λάθη και συγγνώμες
δάκρυα και πόνος
φτάνουν πια!

έφταιξες, έφταιξα
δεν έχει σημασία...

κι αφού το διάλεξες εσύ
να επιβάλλεις τη σιωπή,
πές μου,
τί άλλο πια μου μένει;

σκουπίζω τα μάτια μου, 
στο παρελθόν
γυρνώ την πλάτη!